Obez bireylerde tip 2 diyabetes mellitus önlenmesinde insülin direncinden inkretin reseptör agonizmine.
Bu anlatı derleme, obezite ve insülin direnci olan bireylerde tip 2 diyabetin önlenmesine yönelik farmakolojik stratejileri değerlendirmektedir. Metformin diyabet önleme açısından en güçlü uzun dönem kanıtını korurken, GLP-1 reseptör agonistleri ve tirzepatid, belirgin kilo kaybının aşikâr diyabete ilerlemeyi anlamlı ölçüde geciktirdiğini göstermektedir. SGLT2 inhibitörleri kanıtlanmış kardiyovasküler ve renal yararlar sağlamaktadır, ancak mevcut veriler henüz özellikle diyabetin önlenmesi için rutin kullanımlarını desteklememektedir. Hekimler, bireysel metabolik riske ve eşlik eden hastalıklara göre uyarlanmış hedefe yönelik farmakoterapinin yanı sıra yaşam tarzı değişikliğine öncelik vermelidir.
Özet
Tip 2 diyabetes mellitus (T2DM), dünya genelinde 828 milyondan fazla kişinin diyabetle yaşadığı, modern çağın en önemli metabolik sorunlarından birini oluşturmaktadır. Obezite ve insülin direnci, T2DM riskine ve ilerlemesine başlıca katkıda bulunan değiştirilebilir etkenlerdir; ancak hastalık heterojendir ve β-hücre disfonksiyonu, hepatik glukoz düzensizliği, yağ dokusu disfonksiyonu, değişmiş inkretin biyolojisi, kronik düşük dereceli inflamasyon ve genetik yatkınlık arasındaki karmaşık etkileşimlerden doğar. Obezite ve insülin direnci olan bireylerde, prediyabet üzerinden aşikâr hiperglisemiye ilerleme, evrensel olmasa da önemli bir hastalık seyrini temsil eder ve önleyici müdahale için klinik olarak anlamlı bir fırsat penceresi sağlar. Bu derleme, yerleşik diyabeti olmayan, prediyabeti ve/veya T2DM'ye ilerleme riski yüksek obezitesi olan bireylerde T2DM önlenmesiyle ilgili farmakolojik stratejileri, inkretin temelli obezite farmakoterapisine özel vurgu yaparak incelemektedir. Metformin, prediyabeti olan seçilmiş yüksek riskli bireylerde diyabetin önlenmesi için en yerleşik uzun dönem kanıta sahip glukoz düşürücü ajan olmaya devam etmekte; hem AMPK'ye bağımlı hem de AMPK'den bağımsız yolakları içeren çok sayıda hepatik ve bağırsak mekanizması aracılığıyla etki etmektedir. Diğer yerleşik antihiperglisemik ilaç sınıfları, öncelikle diyabete ilerlemeyi geciktirdiğine dair kanıtı olan tedavileri, temel rolü yerleşik T2DM tedavisi olmaya devam eden ajanlardan ayırt etmek amacıyla ele alınmaktadır. SGLT2 inhibitörleri önemli kardiyovasküler ve renal koruma sağlamaktadır, ancak mevcut kanıt yalnızca T2DM önlenmesi için rutin kullanımlarını desteklemek açısından yetersizdir. GLP-1 reseptör agonistleri ve ikili GIP/GLP-1 reseptör agonisti tirzepatid, obezite farmakoterapisini önemli ölçüde ilerletmiş olup yüksek riskli bireylerde T2DM'ye ilerlemeyi azaltabilecek klinik olarak anlamlı kilo kaybı ve daha geniş kardiyometabolik yararlar sağlamaktadır. Üçlü reseptör agonistleri dahil yeni nesil inkretin temelli tedaviler terapötik seçenekleri daha da genişletebilir, ancak gelişmekte olan bir araştırma alanı olmaya devam etmektedir. Yaşam tarzı müdahalesi ve sürdürülebilir kilo yönetimi T2DM önlenmesinin temeli olmaya devam etmekte; farmakolojik stratejiler bireysel metabolik riske, obeziteyle ilişkili tedavi endikasyonlarına, eşlik eden hastalıklara ve diyabetin önlenmesini destekleyen kanıtın gücüne göre seçilmektedir.
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.





