Od insulinooporności do agonizmu receptorów inkretynowych w profilaktyce cukrzycy typu 2 u osób z otyłością.
W niniejszym przeglądzie narracyjnym oceniono strategie farmakologiczne zapobiegania cukrzycy typu 2 u osób z otyłością i insulinoopornością. Podczas gdy metformina zachowuje najsilniejsze długoterminowe dowody w profilaktyce cukrzycy, agoniści receptora GLP-1 i tirzepatyd wykazują, że znaczna utrata masy ciała istotnie opóźnia progresję do jawnej cukrzycy. Inhibitory SGLT2 zapewniają udowodnione korzyści sercowo-naczyniowe i nerkowe, ale obecne dane nie uzasadniają jeszcze ich rutynowego stosowania wyłącznie w profilaktyce cukrzycy. Lekarze powinni priorytetowo traktować modyfikację stylu życia wraz z celowaną farmakoterapią, dostosowaną do indywidualnego ryzyka metabolicznego i chorób współistniejących.
Podsumowanie
Cukrzyca typu 2 (T2DM) stanowi jedno z najpoważniejszych wyzwań metabolicznych współczesnej epoki, a na świecie z cukrzycą żyje ponad 828 milionów osób. Otyłość i insulinooporność są głównymi modyfikowalnymi czynnikami ryzyka i progresji T2DM, choć choroba jest niejednorodna i powstaje w wyniku złożonych interakcji między dysfunkcją komórek β, zaburzoną regulacją wątrobowej produkcji glukozy, dysfunkcją tkanki tłuszczowej, zmienioną biologią inkretyn, przewlekłym stanem zapalnym niskiego stopnia i predyspozycją genetyczną. U osób z otyłością i insulinoopornością progresja przez stan przedcukrzycowy do jawnej hiperglikemii stanowi ważną, choć nie powszechną, ścieżkę choroby i zapewnia klinicznie istotne okno dla interwencji profilaktycznej. W niniejszym przeglądzie omówiono strategie farmakologiczne istotne dla profilaktyki T2DM u osób bez rozpoznanej cukrzycy, które mają stan przedcukrzycowy i/lub otyłość związaną z wysokim ryzykiem progresji do T2DM, ze szczególnym uwzględnieniem farmakoterapii otyłości opartej na inkretynach. Metformina pozostaje lekiem obniżającym stężenie glukozy o najlepiej udokumentowanych długoterminowych dowodach w profilaktyce cukrzycy u wybranych osób wysokiego ryzyka ze stanem przedcukrzycowym, działając poprzez liczne mechanizmy wątrobowe i jelitowe obejmujące szlaki zarówno zależne od AMPK, jak i niezależne od AMPK. Inne ustalone klasy leków przeciwhiperglikemicznych omówiono głównie po to, aby odróżnić terapie z dowodami na opóźnianie progresji do cukrzycy od leków, których główną rolą pozostaje leczenie jawnej T2DM. Inhibitory SGLT2 zapewniają znaczną ochronę sercowo-naczyniową i nerkową, choć obecne dowody są niewystarczające, aby uzasadnić ich rutynowe stosowanie wyłącznie w profilaktyce T2DM. Agoniści receptora GLP-1 oraz podwójny agonista receptorów GIP/GLP-1 tirzepatyd znacząco rozwinęli farmakoterapię otyłości, powodując klinicznie istotną utratę masy ciała i szersze korzyści sercowo-metaboliczne, które mogą zmniejszać progresję do T2DM u osób wysokiego ryzyka.Terapie nowej generacji oparte na inkretynach, w tym potrójni agoniści receptorów, mogą dalej poszerzyć możliwości terapeutyczne, ale pozostają rozwijającym się obszarem badań. Interwencja w zakresie stylu życia i trwałe utrzymanie masy ciała pozostają podstawą profilaktyki T2DM, a strategie farmakologiczne dobiera się zależnie od indywidualnego ryzyka metabolicznego, wskazań do leczenia związanych z otyłością, chorób współistniejących i siły dowodów potwierdzających zapobieganie cukrzycy.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





