Αυτή η ολοκληρωμένη μετα-ανάλυση δικτύου αξιολόγησε τη βέλτιστη διάρκεια και ένταση της DAPT μετά από PCI με στεντ έκλουσης φαρμάκου, συγκρίνοντας βραχυπρόθεσμα, τυπικά, και παρατεταμένα σχήματα. Η ανάλυση παρείχε ποσοτική καθοδήγηση για την εξατομίκευση της διάρκειας DAPT με βάση τα ατομικά προφίλ κινδύνου.
Η βέλτιστη διάρκεια της διπλής αντιαιμοπεταλιακής αγωγής (DAPT) μετά από διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση με στεντ έκλουσης φαρμάκου παραμένει αβέβαιη. Συγκρίναμε βραχυπρόθεσμη (<6 μηνών) DAPT ακολουθούμενη από μονοθεραπεία ασπιρίνης ή αναστολέα P2Y12· μεσοπρόθεσμη (6 μηνών) DAPT· DAPT 12 μηνών· και παρατεταμένη (>12 μηνών) DAPT μετά από διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση με στεντ έκλουσης φαρμάκου.
Επιλέχθηκαν είκοσι τέσσερις τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες χρησιμοποιώντας τις βάσεις Medline, Embase, Cochrane library, και διαδικτυακές βάσεις δεδομένων έως τον Σεπτέμβριο του 2019. Τα συν-πρωτεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν το έμφραγμα του μυοκαρδίου και η σοβαρή αιμορραγία, τα οποία συνιστούσαν το καθαρό κλινικό όφελος. Διεξήχθη συχνοτιστική μετα-ανάλυση δικτύου με μοντέλο τυχαίων επιδράσεων.
Σε 79.073 ασθενείς, σε διάμεση παρακολούθηση 18 μηνών, η παρατεταμένη DAPT σχετίστηκε με μειωμένο κίνδυνο εμφράγματος του μυοκαρδίου σε σύγκριση με τη DAPT 12 μηνών (απόλυτη διαφορά κινδύνου, -3,8 νέες περιπτώσεις ανά 1.000 ατομοέτη· σχετικός κίνδυνος, 0,68 [ΔΕ 95%, 0,54-0,87]), τη μεσοπρόθεσμη DAPT (απόλυτη διαφορά κινδύνου, -4,6 νέες περιπτώσεις ανά 1.000 ατομοέτη· σχετικός κίνδυνος, 0,61 [0,45-0,83]), και τη βραχυπρόθεσμη DAPT ακολουθούμενη από μονοθεραπεία ασπιρίνης (απόλυτη διαφορά κινδύνου, -6,1 νέες περιπτώσεις ανά 1.000 ατομοέτη· σχετικός κίνδυνος, 0,55 [0,37-0,83]), ή μονοθεραπεία αναστολέα P2Y12 (απόλυτη διαφορά κινδύνου, -3,7 νέες περιπτώσεις ανά 1.000 ατομοέτη· σχετικός κίνδυνος, 0,69 [0,51-0,95]). Αντίθετα, η παρατεταμένη DAPT σχετίστηκε με υψηλότερο κίνδυνο σοβαρής αιμορραγίας από όλες τις άλλες ομάδες DAPT. Σε σύγκριση με τη DAPT 12 μηνών, δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές στους κινδύνους ισχαιμικών καταληκτικών σημείων ή σοβαρής αιμορραγίας με τη μεσοπρόθεσμη ή βραχυπρόθεσμη DAPT ακολουθούμενη από μονοθεραπεία ασπιρίνης, με εξαίρεση ότι η βραχυπρόθεσμη DAPT ακολουθούμενη από μονοθεραπεία αναστολέα P2Y12 σχετίστηκε με μειωμένο κίνδυνο σοβαρής αιμορραγίας. Δεν υπήρξαν σημαντικές διαφορές όσον αφορά τη θνησιμότητα μεταξύ των διαφορετικών στρατηγικών DAPT. Στο οξύ στεφανιαίο σύνδρομο, η παρατεταμένη DAPT σε σύγκριση με τη DAPT 12 μηνών σχετίστηκε με μειωμένο κίνδυνο εμφράγματος του μυοκαρδίου χωρίς σημαντική αύξηση του κινδύνου σοβαρής αιμορραγίας.
Η παρούσα μετα-ανάλυση δικτύου υποδεικνύει ότι, σε σύγκριση με τη DAPT 12 μηνών, η βραχυπρόθεσμη DAPT ακολουθούμενη από μονοθεραπεία αναστολέα P2Y12 μειώνει τη σοβαρή αιμορραγία μετά από διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση με στεντ έκλουσης φαρμάκου, ενώ η παρατεταμένη DAPT μειώνει το έμφραγμα του μυοκαρδίου με το κόστος περισσότερων αιμορραγικών συμβάντων.
