Αυτή η μετα-ανάλυση εκτίμησε ότι η πραγματική δυσανεξία στις στατίνες επηρεάζει το 7-29% των ασθενών ανάλογα με τον ορισμό που χρησιμοποιείται, με τα ποσοστά δυσανεξίας που επιβεβαιώνονται με νοσέμπο να είναι πολύ χαμηλότερα. Τα δεδομένα ανέδειξαν το χάσμα μεταξύ αντιληπτής και πραγματικής δυσανεξίας στις στατίνες και υποστήριξαν στρατηγικές επανα-πρόκλησης.
Η δυσανεξία στις στατίνες (SI) αντιπροσωπεύει σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας για το οποίο απαιτούνται ακριβείς εκτιμήσεις επιπολασμού. Η δυσανεξία στις στατίνες παραμένει σημαντική κλινική πρόκληση και συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβάντων. Αυτή η μετα-ανάλυση εκτιμά τον συνολικό επιπολασμό της SI, τον επιπολασμό σύμφωνα με διαφορετικά διαγνωστικά κριτήρια και σε διαφορετικά πλαίσια νόσου, και προσδιορίζει πιθανούς παράγοντες κινδύνου/παθήσεις που θα μπορούσαν να αυξήσουν τον κίνδυνο SI.
Αναζητήσαμε σε αρκετές βάσεις δεδομένων έως τις 31 Μαΐου 2021, μελέτες που ανέφεραν τον επιπολασμό της SI. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν ο συνολικός επιπολασμός και ο επιπολασμός σύμφωνα με μια σειρά διαγνωστικών κριτηρίων [National Lipid Association (NLA), International Lipid Expert Panel (ILEP), και European Atherosclerosis Society (EAS)] και σε διαφορετικά πλαίσια νόσου. Το δευτερεύον καταληκτικό σημείο ήταν ο εντοπισμός πιθανών παραγόντων κινδύνου για SI. Εφαρμόστηκε μοντέλο τυχαίων επιδράσεων για την εκτίμηση του συνολικού συγκεντρωτικού επιπολασμού. Συνολικά 176 μελέτες [112 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες (RCT)· 64 μελέτες κοόρτης] με 4.143.517 ασθενείς συμπεριλήφθηκαν τελικά στην ανάλυση. Ο συνολικός επιπολασμός της SI ήταν 9,1% (διάστημα εμπιστοσύνης 95% 8,0-10%). Ο επιπολασμός ήταν παρόμοιος όταν οριζόταν με χρήση των κριτηρίων NLA, ILEP, και EAS [7,0% (6,0-8,0%), 6,7% (5,0-8,0%), 5,9% (4,0-7,0%), αντίστοιχα]. Ο επιπολασμός της SI στις RCT ήταν σημαντικά χαμηλότερος σε σύγκριση με τις μελέτες κοόρτης [4,9% (4,0-6,0%) έναντι 17% (14-19%)]. Ο επιπολασμός της SI σε μελέτες που περιελάμβαναν ασθενείς τόσο πρωτογενούς όσο και δευτερογενούς πρόληψης ήταν πολύ υψηλότερος από ό,τι όταν οι ασθενείς πρωτογενούς ή δευτερογενούς πρόληψης αναλύονταν ξεχωριστά [18% (14-21%), 8,2% (6,0-10%), 9,1% (6,0-11%), αντίστοιχα]. Η λιπιδική διαλυτότητα της στατίνης δεν επηρέασε τον επιπολασμό της SI [4,0% (2,0-5,0%) έναντι 5,0% (4,0-6,0%)]. Η ηλικία [λόγος πιθανοτήτων (OR) 1,33, p = 0,04], το γυναικείο φύλο (OR 1,47, p = 0,007), η ασιατική και μαύρη φυλή (p < 0,05 και για τις δύο), η παχυσαρκία (OR 1,30, p = 0,02), ο σακχαρώδης διαβήτης (OR 1,26, p = 0,02), ο υποθυρεοειδισμός (OR 1,37, p = 0,01), η χρόνια ηπατική, και νεφρική ανεπάρκεια (p < 0,05 και για τις δύο) συνδέθηκαν σημαντικά με SI στο μοντέλο μετα-παλινδρόμησης. Αντιαρρυθμικοί παράγοντες, αναστολείς διαύλων ασβεστίου, χρήση αλκοόλ, και αυξημένη δόση στατίνης συνδέθηκαν επίσης με υψηλότερο κίνδυνο SI.
Με βάση την παρούσα ανάλυση >4 εκατομμυρίων ασθενών, ο επιπολασμός της SI είναι χαμηλός όταν διαγιγνώσκεται σύμφωνα με διεθνείς ορισμούς. Αυτά τα αποτελέσματα υποστηρίζουν την ιδέα ότι ο επιπολασμός της πλήρους SI ενδέχεται συχνά να υπερεκτιμάται και αναδεικνύουν την ανάγκη για προσεκτική αξιολόγηση ασθενών με πιθανά συμπτώματα σχετιζόμενα με SI.
