Η μελέτη ADVOR έδειξε ότι η προσθήκη ενδοφλέβιας ακεταζολαμίδης στα διουρητικά της αγκύλης σε ασθενείς που νοσηλεύτηκαν για οξεία απορρυθμισμένη καρδιακή ανεπάρκεια βελτίωσε σημαντικά την επιτυχή αποσυμφόρηση στις 3 ημέρες σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Αυτό το πραγματιστικό αποτέλεσμα αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον για στρατηγικές συνδυασμού διουρητικών και παρείχε τα πρώτα ευρείας κλίμακας στοιχεία για διαδοχικό αποκλεισμό νεφρώνων στην οξεία καρδιακή ανεπάρκεια.
Δεν είναι σαφές αν η ακεταζολαμίδη, ένας αναστολέας της καρβονικής ανυδράσης που μειώνει την εγγύς σωληναριακή επαναρρόφηση νατρίου, μπορεί να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα των διουρητικών της αγκύλης, οδηγώντας δυνητικά σε μεγαλύτερη και ταχύτερη αποσυμφόρηση σε ασθενείς με οξεία απορρυθμισμένη καρδιακή ανεπάρκεια και υπερφόρτωση όγκου.
Σε αυτή την πολυκεντρική, παράλληλων ομάδων, διπλά τυφλή, τυχαιοποιημένη, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη, κατανείμαμε ασθενείς με οξεία απορρυθμισμένη καρδιακή ανεπάρκεια, κλινικά σημεία υπερφόρτωσης όγκου (δηλαδή οίδημα, υπεζωκοτική συλλογή, ή ασκίτη), και επίπεδο N-τελικού προ-Β τύπου νατριουρητικού πεπτιδίου άνω των 1000 pg ανά χιλιοστόλιτρο ή επίπεδο νατριουρητικού πεπτιδίου τύπου Β άνω των 250 pg ανά χιλιοστόλιτρο να λάβουν είτε ενδοφλέβια ακεταζολαμίδη (500 mg μία φορά ημερησίως) είτε εικονικό φάρμακο, επιπλέον τυποποιημένων ενδοφλέβιων διουρητικών αγκύλης (σε δόση ισοδύναμη με το διπλάσιο της δόσης συντήρησης από του στόματος). Η τυχαιοποίηση διαστρωματώθηκε σύμφωνα με το κλάσμα εξώθησης αριστερής κοιλίας (≤40% ή >40%). Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν η επιτυχής αποσυμφόρηση, οριζόμενη ως η απουσία σημείων υπερφόρτωσης όγκου, εντός 3 ημερών μετά την τυχαιοποίηση και χωρίς ένδειξη κλιμάκωσης της αποσυμφορητικής θεραπείας. Τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία περιλάμβαναν σύνθετο θανάτου από οποιαδήποτε αιτία ή επανανοσηλείας για καρδιακή ανεπάρκεια κατά τη διάρκεια 3 μηνών παρακολούθησης. Αξιολογήθηκε επίσης η ασφάλεια.
Συνολικά 519 ασθενείς υποβλήθηκαν σε τυχαιοποίηση. Επιτυχής αποσυμφόρηση παρατηρήθηκε σε 108 από τους 256 ασθενείς (42,2%) στην ομάδα ακεταζολαμίδης και σε 79 από τους 259 (30,5%) στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (λόγος κινδύνου, 1,46· διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ] 95%, 1,17 έως 1,82· p<0,001). Θάνατος από οποιαδήποτε αιτία ή επανανοσηλεία για καρδιακή ανεπάρκεια παρατηρήθηκε σε 76 από τους 256 ασθενείς (29,7%) στην ομάδα ακεταζολαμίδης και σε 72 από τους 259 ασθενείς (27,8%) στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (λόγος κινδύνου, 1,07· ΔΕ 95%, 0,78 έως 1,48). Η θεραπεία με ακεταζολαμίδη συσχετίστηκε με υψηλότερη σωρευτική διούρηση και νατριούρηση, ευρήματα συνεπή με καλύτερη διουρητική αποτελεσματικότητα. Η επίπτωση επιδείνωσης της νεφρικής λειτουργίας, υποκαλιαιμίας, υπότασης, και ανεπιθύμητων ενεργειών ήταν παρόμοια και στις δύο ομάδες.
Η προσθήκη ακεταζολαμίδης στη θεραπεία με διουρητικά αγκύλης σε ασθενείς με οξεία απορρυθμισμένη καρδιακή ανεπάρκεια οδήγησε σε μεγαλύτερη επίπτωση επιτυχούς αποσυμφόρησης. (Χρηματοδοτήθηκε από το Belgian Health Care Knowledge Center· αριθμός ClinicalTrials.gov της ADVOR, NCT03505788.)
