Η μελέτη DIAMOND έδειξε ότι η πατιρομέρη μείωσε αποτελεσματικά το κάλιο ορού σε ασθενείς με HFrEF, επιτρέποντας σε περισσότερους ασθενείς να επιτύχουν τις στοχευόμενες δόσεις αναστολέων RAAS χωρίς μειώσεις δόσης σχετιζόμενες με υπερκαλιαιμία. Τα αποτελέσματα αντιμετώπισαν ένα βασικό εμπόδιο στη βέλτιστη φαρμακοθεραπεία της καρδιακής ανεπάρκειας.
Διερεύνηση της επίδρασης της πατιρομέρης στο επίπεδο καλίου ορού και της ικανότητάς της να επιτρέπει τη χρήση καθορισμένων στοχευόμενων δόσεων αναστολέων του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης (RAASi) σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και μειωμένο κλάσμα εξώθησης (HFrEF).
Συνολικά 1642 ασθενείς με HFrEF και τρέχουσα ή ιστορικό υπερκαλιαιμίας σχετιζόμενης με RAASi υποβλήθηκαν σε έλεγχο, και 1195 εντάχθηκαν στη φάση εισαγωγής (run-in) με πατιρομέρη και βελτιστοποίηση της θεραπείας RAASi [≥50% της συνιστώμενης δόσης αναστολέα μετατρεπτικού ενζύμου αγγειοτενσίνης/αναστολέα υποδοχέα αγγειοτενσίνης/αναστολέα υποδοχέα αγγειοτενσίνης-νεπριλυσίνης, και 50 mg ανταγωνιστή υποδοχέα αλατοκορτικοειδών (MRA) σπιρονολακτόνης ή επλερενόνης]. Οι καθορισμένες στοχευόμενες δόσεις της θεραπείας RAASi επιτεύχθηκαν σε 878 (84,6%) ασθενείς· 439 τυχαιοποιήθηκαν σε πατιρομέρη και 439 σε εικονικό φάρμακο. Όλοι οι ασθενείς, ιατροί, και αξιολογητές εκβάσεων ήταν τυφλοί ως προς την κατανομή θεραπείας. Η πρωτεύουσα έκβαση ήταν η διαφορά μεταξύ ομάδων στην προσαρμοσμένη μέση μεταβολή του καλίου ορού. Αξιολογήθηκαν πέντε ιεραρχικές δευτερεύουσες εκβάσεις. Στο τέλος της θεραπείας, η διάμεση (ενδοτεταρτημοριακό εύρος) διάρκεια παρακολούθησης ήταν 27 (13-43) εβδομάδες, η προσαρμοσμένη μέση μεταβολή στο κάλιο ήταν +0,03 mmol/l στην ομάδα πατιρομέρης και +0,13 mmol/l στην ομάδα εικονικού φαρμάκου [διαφορά στην προσαρμοσμένη μέση μεταβολή μεταξύ πατιρομέρης και εικονικού φαρμάκου: -0,10 mmol/l (διάστημα εμπιστοσύνης 95%, ΔΕ -0,13, 0,07)· p < 0,001]. Ο κίνδυνος υπερκαλιαιμίας >5,5 mmol/l [λόγος κινδύνου (HR) 0,63· ΔΕ 95% 0,45, 0,87· p = 0,006), η μείωση της δόσης MRA (HR 0,62· ΔΕ 95% 0,45, 0,87· p = 0,006), και τα συνολικά προσαρμοσμένα συμβάντα υπερκαλιαιμίας/100 άτομα-έτη (77,7 έναντι 118,2· HR 0,66· ΔΕ 95% 0,53, 0,81· p < 0,001) ήταν χαμηλότερα με πατιρομέρη. Τα προσαρμοσμένα ως προς τη νοσηρότητα συμβάντα σχετιζόμενα με υπερκαλιαιμία (win ratio 1,53, p < 0,001) και το συνολικό σκορ χρήσης RAASi (win ratio 1,25, p = 0,048) ευνόησαν τον βραχίονα πατιρομέρης. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν παρόμοιες μεταξύ των ομάδων.
Η ταυτόχρονη χρήση πατιρομέρης και υψηλών δόσεων MRA μειώνει τον κίνδυνο υποτροπιάζουσας υπερκαλιαιμίας (ClinicalTrials.gov: NCT03888066).
