Αυτή η μετα-ανάλυση δεδομένων μεμονωμένων ασθενών για τη μηχανική κυκλοφορική υποστήριξη στην καρδιογενή καταπληξία έδειξε ότι η Impella CP (από τη DanGer Shock) παρέχει όφελος επιβίωσης, ενώ η ECMO (από την ECLS-SHOCK) δεν παρέχει. Η ανάλυση καθιέρωσε την Impella ως την προτιμώμενη διαδερμική συσκευή υποστήριξης για καρδιογενή καταπληξία σχετιζόμενη με έμφραγμα.
Οι διαδερμικές ενεργές συσκευές μηχανικής κυκλοφορικής υποστήριξης (MCS) χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο στη θεραπεία της καρδιογενούς καταπληξίας που σχετίζεται με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (AMICS), παρά τα αντικρουόμενα στοιχεία σχετικά με την επίδρασή τους στη θνησιμότητα. Στόχος μας ήταν να διαπιστωθεί η επίδραση της πρώιμης συνήθους ενεργού διαδερμικής MCS έναντι της θεραπείας ελέγχου στη θνησιμότητα από κάθε αιτία στους 6 μήνες σε ασθενείς με AMICS.
Σε αυτή τη μετα-ανάλυση δεδομένων μεμονωμένων ασθενών, εντοπίστηκαν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές δυνητικού ενδιαφέροντος, χωρίς γλωσσικό περιορισμό, μέσω αναζήτησης στις ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων MEDLINE μέσω PubMed, Cochrane Central Register of Controlled Trials, και Embase, καθώς και στο ClinicalTrials.gov, έως τις 26 Ιανουαρίου 2024. Συμπεριλήφθηκαν όλες οι τυχαιοποιημένες δοκιμές με δεδομένα θνησιμότητας 6 μηνών που σύγκριναν την πρώιμη συνήθη ενεργό MCS (απευθείας στο εργαστήριο καθετηριασμού μετά την τυχαιοποίηση) έναντι ελέγχου σε ασθενείς με AMICS. Το πρωτεύον αποτέλεσμα ήταν η θνησιμότητα από κάθε αιτία στους 6 μήνες σε ασθενείς με AMICS που έλαβαν θεραπεία με πρώιμη συνήθη ενεργό διαδερμική MCS έναντι ελέγχου, με έμφαση στον τύπο συσκευής (φόρτισης, όπως η φλεβοαρτηριακή εξωσωματική οξυγόνωση μεμβράνης [VA-ECMO], έναντι αποφόρτισης) και την επιλογή ασθενών. Οι λόγοι κινδύνου (HR) του πρωτεύοντος αποτελέσματος υπολογίστηκαν χρησιμοποιώντας μοντέλα παλινδρόμησης Cox. Αυτή η μελέτη είναι καταχωρισμένη στο PROSPERO, CRD42024504295.
Εννέα αναφορές τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών (n=1114 ασθενείς) αξιολογήθηκαν λεπτομερώς. Συνολικά, τέσσερις τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές (n=611 ασθενείς) σύγκριναν την VA-ECMO με θεραπεία ελέγχου και πέντε τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές (n=503 ασθενείς) σύγκριναν συσκευές αποφόρτισης αριστερής κοιλίας με θεραπεία ελέγχου. Δύο τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές περιελάμβαναν επίσης ασθενείς που δεν είχαν AMICS, οι οποίοι αποκλείστηκαν (55 ασθενείς [44 που έλαβαν θεραπεία με VA-ECMO και 11 που έλαβαν θεραπεία με συσκευή αποφόρτισης αριστερής κοιλίας]). Η διάμεση ηλικία των ασθενών ήταν 65 έτη (IQR 57-73)· 845 (79,9%) από τους 1058 ασθενείς με δεδομένα ήταν άνδρες και 213 (20,1%) ήταν γυναίκες. Δεν παρατηρήθηκε σημαντικό όφελος της πρώιμης μη επιλεγμένης χρήσης MCS στη θνησιμότητα στους 6 μήνες (HR 0,87 [ΔΕ 95% 0,74-1,03]· p=0,10). Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές για τις συσκευές αποφόρτισης αριστερής κοιλίας έναντι ελέγχου (0,80 [0,62-1,02]· p=0,075), και οι συσκευές φόρτισης δεν είχαν επίσης καμία επίδραση στη θνησιμότητα (0,93 [0,75-1,17]· p=0,55). Οι ασθενείς με καρδιογενή καταπληξία με ανάσπαση του διαστήματος ST χωρίς κίνδυνο υποξικής εγκεφαλικής βλάβης παρουσίασαν μείωση της θνησιμότητας με τη χρήση MCS (0,77 [0,61-0,97]· p=0,024). Η μείζων αιμορραγία (λόγος odds 2,64 [ΔΕ 95% 1,91-3,65]) και οι αγγειακές επιπλοκές (4,43 [2,37-8,26]) ήταν συχνότερες με τη χρήση MCS απ' ό,τι με τον έλεγχο.
Η χρήση ενεργών συσκευών MCS σε ασθενείς με AMICS δεν μείωσε τη θνησιμότητα στους 6 μήνες (ανεξάρτητα από τη συσκευή που χρησιμοποιήθηκε) και αύξησε τη μείζονα αιμορραγία και τις αγγειακές επιπλοκές. Ωστόσο, οι ασθενείς με καρδιογενή καταπληξία με ανάσπαση του διαστήματος ST χωρίς κίνδυνο υποξικής εγκεφαλικής βλάβης παρουσίασαν μείωση της θνησιμότητας μετά τη χρήση MCS. Ως εκ τούτου, η χρήση MCS θα πρέπει να περιορίζεται μόνο σε ορισμένους ασθενείς.
