Η δοκιμή KARDIA-2 έδειξε ότι η ζιλεμπεσιράνη, ένας παράγοντας siRNA που στοχεύει το ηπατικό αγγειοτενσινογόνο, μείωσε σημαντικά την αρτηριακή πίεση όταν προστέθηκε στην υπάρχουσα αντιυπερτασική θεραπεία σε ασθενείς με ανεπαρκώς ελεγχόμενη υπέρταση. Το δύο φορές ετησίως ενέσιμο σκεύασμα αντιπροσωπεύει μια νέα προσέγγιση για την ανθεκτική στη θεραπεία αρτηριακή πίεση.
Αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας της ζιλεμπεσιράνης έναντι εικονικού φαρμάκου όταν προστίθεται σε τυπική αντιυπερτασική φαρμακευτική αγωγή. ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ, ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ: Αυτή η τυχαιοποιημένη, προοπτική, διπλά τυφλή δοκιμή φάσης 2 εντάχθηκε ενήλικες με ανεξέλεγκτη υπέρταση από 150 κέντρα σε 8 χώρες μεταξύ Ιανουαρίου 2022 και Ιουνίου 2023. Η τελική ημερομηνία παρακολούθησης ήταν η 11η Δεκεμβρίου 2023, και οι αναλύσεις διεξήχθησαν την 1η Μαρτίου 2024.
Οι κατάλληλοι ασθενείς κατανεμήθηκαν αρχικά τυχαία σε κοόρτες για να λάβουν ανοιχτής επισήμανσης θεραπεία εισαγωγής για τουλάχιστον 4 εβδομάδες με ινδαπαμίδη 2,5 mg, αμλοδιπίνη 5 mg, ή ολμεσαρτάνη 40 mg (τυχαιοποίηση 4:7:10), καθεμία χορηγούμενη άπαξ ημερησίως. Εντός των κοορτών, οι ασθενείς με καλή συμμόρφωση και μέση 24ωρη αμφίδρομη ΣΑΠ 130 mm Hg έως 160 mm Hg κατανεμήθηκαν στη συνέχεια τυχαία (1:1) σε πρόσθετη τυφλή θεραπεία για να λάβουν εφάπαξ υποδόριες δόσεις ζιλεμπεσιράνης 600 mg ή αντίστοιχο εικονικό φάρμακο. ΚΥΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ: Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο σε κάθε κοόρτη ήταν η διαφορά μεταξύ ζιλεμπεσιράνης και εικονικού φαρμάκου στη μεταβολή από την αρχική τιμή στη μέση 24ωρη αμφίδρομη ΣΑΠ στους 3 μήνες.
Από τους 1491 ασθενείς που εισήλθαν στη φάση εισαγωγής, 663 (130 λάμβαναν ινδαπαμίδη, 240 λάμβαναν αμλοδιπίνη, και 293 λάμβαναν ολμεσαρτάνη) κατανεμήθηκαν τυχαία να λάβουν ζιλεμπεσιράνη (n = 332) ή εικονικό φάρμακο (n = 331). Η μέση διαφορά ελαχίστων τετραγώνων μεταξύ ζιλεμπεσιράνης και εικονικού φαρμάκου στη μεταβολή από την αρχική τιμή έως τους 3 μήνες στη μέση 24ωρη αμφίδρομη ΣΑΠ ήταν -12,1 mm Hg (ΔΕ 95%, -16,5 έως -7,6· p<0,001) για ινδαπαμίδη, -9,7 mm Hg (ΔΕ 95%, -12,9 έως -6,6· p<0,001) για αμλοδιπίνη, και -4,5 mm Hg (ΔΕ 95%, -8,2 έως -0,8· p=0,02) για ολμεσαρτάνη. Σε όλες τις κοόρτες, περισσότεροι ασθενείς που έλαβαν ζιλεμπεσιράνη από ό,τι εικονικό φάρμακο εμφάνισαν συμβάματα υπερκαλιαιμίας (18 [5,5%] έναντι 6 [1,8%]), υπότασης (14 [4,3%] έναντι 7 [2,1%]), και οξείας νεφρικής ανεπάρκειας (16 [4,9%] έναντι 5 [1,5%]), αλλά τα περισσότερα επεισόδια ήταν ήπια και υποχώρησαν χωρίς ιατρική παρέμβαση.
Σε ασθενείς με ανεξέλεγκτη υπέρταση παρά τη θεραπεία με ινδαπαμίδη, αμλοδιπίνη, ή ολμεσαρτάνη, η προσθήκη εφάπαξ δόσης ζιλεμπεσιράνης οδήγησε σε σημαντικές μειώσεις της ΣΑΠ σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο στους 3 μήνες, με χαμηλά ποσοστά σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών.
