Αυτή η ανάλυση της SUMMIT επιβεβαίωσε ότι το όφελος της τιρζεπατίδης στη HFpEF είναι σταθερό ανεξάρτητα από την κατάσταση σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, δείχνοντας ότι ο διπλός αγωνιστής ινκρετινών δρα μέσω μηχανισμών σχετιζόμενων με την παχυσαρκία, ανεξάρτητα από τις γλυκαιμικές επιδράσεις.
Οι θεραπείες με βάση τις ινκρετίνες χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και της παχυσαρκίας, αλλά η παρουσία διαβήτη μειώνει το μέγεθος της απώλειας βάρους που προκαλείται από αυτά τα φάρμακα σε άτομα με παχυσαρκία. Δεν είναι γνωστό αν αυτή η εξασθενημένη μεταβολή βάρους είναι σχετική με τα κλινικά οφέλη αυτών των φαρμάκων στην καρδιακή ανεπάρκεια.
Στόχος αυτής της μελέτης ήταν να αξιολογηθεί η επίδραση του διαβήτη στην αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της τιρζεπατίδης στη δοκιμή SUMMIT.
Σε μια διπλή-τυφλή δοκιμή, 731 ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εξώθησης (HFpEF) και δείκτη μάζας σώματος ≥30 kg/m2 κατανεμήθηκαν τυχαία σε αναλογία 1:1 να λάβουν τιρζεπατίδη (έως 15 mg υποδορίως εβδομαδιαίως) ή εικονικό φάρμακο για διάμεσο διάστημα 104 εβδομάδων. Το ιστορικό διαβήτη ήταν μεταβλητή διαστρωμάτωσης για την τυχαιοποίηση. Τα 2 πρωτεύοντα αποτελέσματα ήταν: 1) ο χρόνος έως τον πρώτο καρδιαγγειακό θάνατο ή επεισόδιο επιδείνωσης της καρδιακής ανεπάρκειας· και 2) η μεταβολή στη Βαθμολογία Κλινικής Σύνοψης του Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire στις 52 εβδομάδες. Χρησιμοποιήθηκε ζευγαρωμένη μαγνητική τομογραφία καρδιάς για την αξιολόγηση μεταβολών στη μάζα της αριστερής κοιλίας και στο παρακαρδιακό λίπος στις 52 εβδομάδες.
Συνολικά, ο καρδιαγγειακός θάνατος ή τα επεισόδια επιδείνωσης της καρδιακής ανεπάρκειας εμφανίστηκαν λιγότερο συχνά στην ομάδα τιρζεπατίδης (HR: 0,62· 95% ΔΕ: 0,41-0,95· p = 0,026), κυρίως λόγω λιγότερων επεισοδίων επιδείνωσης της καρδιακής ανεπάρκειας. Η επίδραση σε ασθενείς με ή χωρίς διαβήτη ήταν παρόμοια: HR 0,64 (95% ΔΕ: 0,35-1,15) σε ασθενείς με διαβήτη και 0,61 (95% ΔΕ: 0,33-1,10) σε ασθενείς χωρίς διαβήτη (p αλληλεπίδρασης = 0,95). Το μέγεθος της βελτίωσης στη Βαθμολογία Κλινικής Σύνοψης του Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire, στην απόσταση βάδισης 6 λεπτών, στις βαθμολογίες ποιότητας ζωής, και στη λειτουργική τάξη NYHA με τιρζεπατίδη ήταν στατιστικά σημαντικό και δεν διέφερε μεταξύ ασθενών με και χωρίς σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Στις 52 εβδομάδες, η απώλεια βάρους ήταν λιγότερο έντονη σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2· οι ασθενείς με διαβήτη έχασαν το 10,4% (95% ΔΕ: 8,7%-12,2%) του σωματικού βάρους, σε σύγκριση με το 12,9% (95% ΔΕ: 11,2%-14,6%) στους ασθενείς χωρίς διαβήτη (p αλληλεπίδρασης = 0,04). Ωστόσο, οι ασθενείς με ή χωρίς διαβήτη παρουσίασαν παρόμοιες μειώσεις στη σπλαχνική λιπώδη ιστό (όπως αντικατοπτρίζεται από τη μείωση του παρακαρδιακού λίπους) και στη μάζα της αριστερής κοιλίας.
Παρά τη λιγότερο έντονη απώλεια βάρους, οι ασθενείς με HFpEF, παχυσαρκία, και σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 ανταποκρίθηκαν ευνοϊκά στην τιρζεπατίδη. Αυτή η ευνοϊκή ανταπόκριση αντικατοπτρίστηκε σε μειωμένο κίνδυνο δυσμενών αποτελεσμάτων καρδιακής ανεπάρκειας και βελτιωμένη κατάσταση υγείας, ποιότητα ζωής, και λειτουργική ικανότητα, καθώς και σε μείωση της μάζας της αριστερής κοιλίας και του παρακαρδιακού λίπους, σε βαθμό παρόμοιο με εκείνον στους ασθενείς χωρίς διαβήτη. Αυτές οι παρατηρήσεις εγείρουν την πιθανότητα τα οφέλη στην καρδιακή ανεπάρκεια των φαρμάκων με βάση τις ινκρετίνες να μην εκτιμώνται πιστά μετρώντας το μέγεθος της μεταβολής του σωματικού βάρους. (SUMMIT [A Study of Tirzepatide (LY3298176) in Participants With Heart Failure With Preserved Ejection Fraction (HFpEF) and Obesity]; NCT04847557).
