Αυτή η μελέτη έδειξε ότι η προσθήκη δαπαγλιφλοζίνης σε ενδοφλέβια διουρητικά αγκύλης στην οξεία καρδιακή ανεπάρκεια επιταχύνει την ανακούφιση της πνευμονικής συμφόρησης, υποστηρίζοντας την πρώιμη έναρξη αναστολέα SGLT2 ως συμπληρωματική στρατηγική αποσυμφόρησης.
Στόχος μας ήταν να αξιολογήσουμε την αποτελεσματικότητα της ανακούφισης της συμφόρησης και την ασφάλεια που σχετίζονται με την προσθήκη SGLT2i (δηλαδή δαπαγλιφλοζίνης 10 mg) σε ενδοφλέβια διουρητικά αγκύλης εντός 24 ωρών από την προσέλευση στο νοσοκομείο σε ασθενείς με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια (AHF).
Μια μονοκεντρική, ανοικτή κλινική ερευνητική μελέτη εντάχθηκε 98 ασθενείς που εισήχθησαν με επεισόδιο AHF και κατανεμήθηκαν τυχαία σε δύο ομάδες: (α) λήψη SGLT2i μία φορά ημερησίως επιπλέον δομημένης ενδοφλέβιας θεραπείας φουροσεμίδης· (β) λήψη μόνο δομημένης ενδοφλέβιας θεραπείας φουροσεμίδης. Η ενδονοσοκομειακή ανακούφιση της συμφόρησης αξιολογήθηκε με τη μεταβολή του σωματικού βάρους, τη βαθμολογία EVEREST, τις γραμμές B στο πνευμονικό υπερηχογράφημα, τη μέτρηση με υπερηχογράφημα της κάτω κοίλης φλέβας, το NT-proBNP και το CD146. Η ασφάλεια αξιολογήθηκε με μεταβολές στη νεφρική λειτουργία και ανωμαλίες ηλεκτρολυτών ορού. Τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία περιελάμβαναν διούρηση και νατριούρηση, δείκτες νοσοκομειακής φροντίδας και ηχωκαρδιογραφικές μεταβολές της καρδιακής λειτουργίας στον 1 μήνα. Πραγματοποιήθηκε ανάλυση ANCOVA για προσαρμογή της ανισορροπίας μεταξύ των δύο ομάδων ως προς την κατάσταση χρόνιας νεφρικής νόσου και τις αρχικές τιμές. Η ανάλυση ακολούθησε προσέγγιση πρόθεσης θεραπείας. Η μέση ηλικία ± τυπική απόκλιση στην ομάδα SGLT2i και στην ομάδα ελέγχου ήταν 63,63 ± 10,95 έτη και 65,31 ± 10,82 έτη, αντίστοιχα, με 40/49 και 42/49 άνδρες. Δεν σημειώθηκε θάνατος στο νοσοκομείο· καταγράφηκαν 1/49 και 2/49 θάνατοι στις 30 ημέρες. Η προσαρμοσμένη μέση μεταβολή ± τυπικό σφάλμα (SE) του σωματικού βάρους ήταν -4,90 ± 0,93 kg έναντι -4,28 ± 0,81 kg στην ομάδα SGLT2i και στην ομάδα ελέγχου, αντίστοιχα. Η προσαρμοσμένη μέση μεταβολή ± SE των γραμμών B στην έξοδο και στον 1 μήνα ήταν -19,93 ± 0,87 έναντι -18,64 ± 0,79 (p = 0,227) και -19,65 ± 1,54 έναντι -14,82 ± 1,43 (p = 0,012), αντίστοιχα. Το ποσοστό επιδείνωσης της νεφρικής λειτουργίας ήταν 15/49 και 6/47 (p = 0,048) στις αντίστοιχες ομάδες θεραπείας (SGLT2i και έλεγχος). Ο προσαρμοσμένος μέσος όρος ± SE του ουρικού Na 24 ωρών ήταν 248,03 ± 23,69 mmol/ημέρα έναντι 173,83 ± 20,76 mmol/ημέρα (p = 0,009). Οι μεταβολές στον 1 μήνα στις υπερηχογραφικές παραμέτρους βελτιώθηκαν σημαντικά στην ομάδα SGLT2i, με διάμεσες (ενδοτεταρτημοριακό εύρος) τιμές του κλάσματος εξώθησης της αριστερής κοιλίας και του τελοδιαστολικού όγκου ίσες με 5% (0,35% έως 11,5%) έναντι 0 (-1% έως +5%) και -6,5 ml (-27,5 έως +3) έναντι 4 ml (-11,5 έως +10), αντίστοιχα.
Η πρώιμη έναρξη χορήγησης SGLT2i επιπλέον των ενδοφλέβιων διουρητικών αγκύλης σε ασθενείς με AHF θα βελτιστοποιούσε την ανακούφιση της συμφόρησης και θα βελτίωνε τα κλινικά αποτελέσματα.
