Αυτή η μετα-ανάλυση ατομικών δεδομένων ασθενών από τους Complete Revascularisation Trialists παρείχε οριστικά στοιχεία ότι η πλήρης επαναγγείωση μειώνει τον καρδιαγγειακό θάνατο και το MI σε σύγκριση με PCI περιοριζόμενη μόνο στην ένοχη βλάβη σε ασθενείς με οξύ MI και πολυαγγειακή νόσο. Η συγκεντρωτική ανάλυση επιλύει την υπολειπόμενη αβεβαιότητα σχετικά με τη στρατηγική αυτή.
Σε ασθενείς που παρουσιάζονται με οξέα στεφανιαία σύνδρομα (ACS) και πολυαγγειακή στεφανιαία νόσο, το ερώτημα του κατά πόσο πρέπει να ακολουθηθεί στρατηγική πλήρους επαναγγείωσης, κατά την οποία η διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση (PCI) πραγματοποιείται συστηματικά και σε μη ένοχες βλάβες (επιπλέον της ένοχης βλάβης), ή αν η PCI πρέπει να περιοριστεί μόνο στην ένοχη βλάβη, αποτελεί συχνό δίλημμα. Οι Complete Revascularisation Trialists' Collaboration στόχευσαν να προσδιορίσουν, με βάση το σύνολο των δεδομένων από τυχαιοποιημένες μελέτες, την επίδραση μιας στρατηγικής πλήρους επαναγγείωσης στα σοβαρά καρδιαγγειακά συμβάντα και κατά πόσο αυτή μειώνει τον καρδιαγγειακό θάνατο.
Σε αυτή τη μετα-ανάλυση ατομικών δεδομένων ασθενών, συμπεριλήφθηκαν μελέτες εάν είχαν εντάξει τουλάχιστον 250 ασθενείς, συνέκριναν μια στρατηγική πλήρους επαναγγείωσης (με PCI) με μια στρατηγική PCI περιοριζόμενη μόνο στην ένοχη βλάβη, και είχαν εντάξει ασθενείς που παρουσιάζονταν με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανάσπαση του διαστήματος ST ή χωρίς ανάσπαση του διαστήματος ST. Για να διασφαλιστεί ότι καμία μελέτη δεν παραβλέφθηκε, αναζητήσαμε στις βάσεις δεδομένων Ovid MEDLINE, Embase και Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) για τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 1996 και 15 Σεπτεμβρίου 2025. Τα πρωτεύοντα αποτελέσματα ήταν το σύνθετο καταληκτικό σημείο καρδιαγγειακού θανάτου ή νέου εμφράγματος του μυοκαρδίου, καθώς και ο καρδιαγγειακός θάνατος μόνος του. Σχεδιάστηκε ιεραρχικός έλεγχος του καρδιαγγειακού θανάτου μόνου, υπό την προϋπόθεση μείωσης του καρδιαγγειακού θανάτου ή του νέου εμφράγματος του μυοκαρδίου, με βάση το προκαθορισμένο επίπεδο άλφα 0,04. Πραγματοποιήθηκε μετα-ανάλυση ατομικών δεδομένων ασθενών ενός σταδίου χρησιμοποιώντας μοντέλο ευθραυστότητας Cox (Cox frailty model). Ο θάνατος από οποιαδήποτε αιτία ήταν το δευτερεύον αποτέλεσμα· ο μη καρδιαγγειακός θάνατος και το νέο έμφραγμα του μυοκαρδίου ήταν πρόσθετα αποτελέσματα. Όλες οι αναλύσεις συμπεριέλαβαν όλους τους τυχαιοποιημένα κατανεμημένους ασθενείς. Η μετα-ανάλυση καταχωρίστηκε στο PROSPERO, CRD420251124098.
Έξι τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές που περιελάμβαναν 8836 άτομα συμπεριλήφθηκαν. Η διάμεση ηλικία ήταν 65,8 έτη (IQR 57,0-76,0), και 2088 (23,6%) ασθενείς ήταν γυναίκες και 6748 (76,4%) ήταν άνδρες. Συνολικά, 7768 (87,9%) ασθενείς παρουσιάστηκαν με έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανάσπαση του διαστήματος ST και 1068 (12,1%) με έμφραγμα του μυοκαρδίου χωρίς ανάσπαση του διαστήματος ST. Σε διάμεση παρακολούθηση 36,0 μηνών (IQR 30,6-48,0), καρδιαγγειακός θάνατος ή νέο έμφραγμα του μυοκαρδίου παρατηρήθηκε σε 382 (9,0%) από τους 4259 ασθενείς στην ομάδα πλήρους επαναγγείωσης σε σύγκριση με 528 (11,5%) από τους 4577 ασθενείς στην ομάδα PCI περιοριζόμενης στην ένοχη βλάβη (λόγος κινδύνου [HR] 0,76 [ΔΕ 95%, 0,67-0,87], p < 0,0001). Υπήρξαν 155 (3,6%) καρδιαγγειακοί θάνατοι στην ομάδα πλήρους επαναγγείωσης σε σύγκριση με 209 (4,6%) στην ομάδα PCI περιοριζόμενης στην ένοχη βλάβη (HR 0,76 [ΔΕ 95%, 0,62-0,93], p = 0,0091). Θάνατος από οποιαδήποτε αιτία παρατηρήθηκε σε 308 (7,2%) ασθενείς στην ομάδα πλήρους επαναγγείωσης σε σύγκριση με 370 (8,1%) ασθενείς στην ομάδα PCI περιοριζόμενης στην ένοχη βλάβη (HR 0,85 [ΔΕ 95%, 0,73-0,99], p = 0,039). Ο μη καρδιαγγειακός θάνατος ήταν παρόμοιος μεταξύ των ομάδων (153 [3,6%] στην ομάδα πλήρους επαναγγείωσης έναντι 161 [3,5%] στην ομάδα PCI περιοριζόμενης στην ένοχη βλάβη· HR 0,98 [ΔΕ 95%, 0,78-1,22], p = 0,85). Η πλήρης επαναγγείωση μείωσε τα νέα εμφράγματα του μυοκαρδίου σε σύγκριση με την PCI περιοριζόμενη στην ένοχη βλάβη (255 [6,0%] έναντι 357 [7,8%]· HR 0,76 [ΔΕ 95%, 0,65-0,90], p = 0,0011).
Σε ασθενείς που παρουσιάζονται με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και πολυαγγειακή νόσο, η πλήρης επαναγγείωση μείωσε το σύνθετο καταληκτικό σημείο καρδιαγγειακού θανάτου ή νέου εμφράγματος του μυοκαρδίου, καθώς και τον καρδιαγγειακό θάνατο μόνο, σε σύγκριση με στρατηγική PCI περιοριζόμενης στην ένοχη βλάβη. Επιπλέον, ο θάνατος από οποιαδήποτε αιτία ήταν χαμηλότερος με την πλήρη επαναγγείωση. Αυτά τα δεδομένα παρέχουν τα ισχυρότερα και πιο άρτια στοιχεία μέχρι σήμερα ότι η πλήρης επαναγγείωση βελτιώνει σημαντικά καρδιαγγειακά κλινικά αποτελέσματα.
