Η δοκιμή DARE-AF κατέδειξε ότι η νταπαγλιφλοζίνη μειώνει την πρώιμη υποτροπή κολπικής μαρμαρυγής μετά από κατάλυση με καθετήρα. Το εύρημα υποδεικνύει ότι οι αναστολείς SGLT2 μπορεί να έχουν αντιαρρυθμικές ιδιότητες που συμπληρώνουν τη θεραπεία κατάλυσης.
Παρατηρητικές μελέτες έχουν υποδείξει ότι οι αναστολείς SGLT2 (συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου 2) σχετίζονται με χαμηλότερο κίνδυνο υποτροπής κολπικής μαρμαρυγής (AF) μετά από κατάλυση με καθετήρα σε ασθενείς με AF και συνυπάρχοντα διαβήτη, καρδιακή ανεπάρκεια ή χρόνια νεφρική νόσο. Ωστόσο, καμία τυχαιοποιημένη δοκιμή μέχρι σήμερα δεν έχει εξετάσει αν οι αναστολείς SGLT2 μειώνουν την υποτροπή AF μετά από κατάλυση σε ασθενείς χωρίς εδραιωμένες ενδείξεις. Ως εκ τούτου, διερευνήσαμε την επίδραση της νταπαγλιφλοζίνης στην πρόληψη της πρώιμης υποτροπής AF μετά από κατάλυση με καθετήρα σε ασθενείς χωρίς τρέχουσα ένδειξη για αναστολείς SGLT2.
Η δοκιμή DARE-AF (Dapagliflozin on Recurrence After Catheter Ablation for Atrial Fibrillation) ήταν μια προοπτική, ανοιχτής επισήμανσης, παράλληλης ανάθεσης, τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή που κατέγραψε 200 ασθενείς με επίμονη AF μεταξύ Ιουλίου 2024 και Μαρτίου 2025, προγραμματισμένους για πρώτη διαδικασία κατάλυσης με καθετήρα και χωρίς εδραιωμένες ενδείξεις για νταπαγλιφλοζίνη (διαβήτη, καρδιακή ανεπάρκεια ή χρόνια νεφρική νόσο). Οι ασθενείς κατανεμήθηκαν τυχαία σε αναλογία 1:1 σε νταπαγλιφλοζίνη (10 mg μία φορά ημερησίως για 3 μήνες μετά την κατάλυση) ή έλεγχο. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν το φορτίο AF στους 3 μήνες μετά την κατάλυση, αξιολογούμενο με επιθέματα ΗΚΓ μονής απαγωγής 7 ημερών. Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα περιελάμβαναν τον χρόνο έως τα συμβάντα, την ποιότητα ζωής, και τη βελτίωση της κολπικής αναδιαμόρφωσης.
Συνολικά 200 ασθενείς (μέση ηλικία 58,5 έτη, 19,5% γυναίκες, 29,0% με επίμονη AF ≥1 έτος) τυχαιοποιήθηκαν, και 198 ασθενείς (98 στην ομάδα νταπαγλιφλοζίνης, 100 στην ομάδα ελέγχου) συμπεριλήφθηκαν στην κύρια ανάλυση. Τρεις μήνες μετά την κατάλυση, η διαφορά στο φορτίο AF ήταν μη σημαντική μεταξύ της ομάδας νταπαγλιφλοζίνης και της ομάδας ελέγχου (7,5±23,6% έναντι 8,1±25,5%· P = 0,48). Υποτροπή κολπικής αρρυθμίας παρατηρήθηκε σε 29 ασθενείς (29,6%) στην ομάδα νταπαγλιφλοζίνης και σε 28 ασθενείς (28,0%) στην ομάδα ελέγχου (λόγος κινδύνου, 1,11 [ΔΕ 95%, 0,66-1,86]· P = 0,70). Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων στις μεταβολές της ποιότητας ζωής ή της διαμέτρου του αριστερού κόλπου.
Η τρίμηνη θεραπεία με νταπαγλιφλοζίνη δεν μείωσε την πρώιμη υποτροπή της αρρυθμίας μετά από κατάλυση με καθετήρα σε ασθενείς με επίμονη AF. ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΗ: URL: https://www.clinicaltrials.gov· Μοναδικό αναγνωριστικό: NCT06433479.
