Η ανάλυση της μελέτης VICTOR επιβεβαίωσε ότι η βερισιγκουάτη μειώνει τη θνησιμότητα σε ασθενείς με HFrEF και πρόσφατη απορρύθμιση. Το όφελος στη θνησιμότητα προστίθεται στη μείωση συμβαμάτων καρδιακής ανεπάρκειας που παρατηρήθηκε στη VICTORIA, ενισχύοντας τη θέση της βερισιγκουάτης στη θεραπεία με βάση τις κατευθυντήριες οδηγίες.
Η VICTOR, μια διπλά τυφλή, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, τυχαιοποιημένη μελέτη, ενέταξε 6105 εξωτερικούς ασθενείς με HF και μειωμένο κλάσμα εξώθησης (HFrEF) χωρίς πρόσφατη επιδείνωση και τους τυχαιοποίησε σε βερισιγκουάτη ή εικονικό φάρμακο. Το κύριο αποτέλεσμα για αυτή την ανάλυση ήταν το προκαθορισμένο δευτερεύον καταληκτικό σημείο του καρδιαγγειακού θανάτου. Αξιολογήθηκαν επίσης ο θάνατος από κάθε αιτία, ο αιφνίδιος καρδιακός θάνατος και ο θάνατος που σχετίζεται με HF.
Κατά τη διάρκεια διάμεσης παρακολούθησης 19,7 μηνών (ενδοτεταρτημοριακό εύρος 14,6-25,4), καρδιαγγειακοί θάνατοι παρατηρήθηκαν σε 292 ασθενείς (5,7 θάνατοι ανά 100 έτη-ασθενή) και 346 ασθενείς (6,8 θάνατοι ανά 100 έτη-ασθενή) στις ομάδες βερισιγκουάτης και εικονικού φαρμάκου, αντίστοιχα (λόγος κινδύνου [HR] 0,83, διάστημα εμπιστοσύνης 95% [ΔΕ] 0,71-0,97· P = 0,020). Ο κίνδυνος θανάτου από οποιαδήποτε αιτία ήταν χαμηλότερος με τη βερισιγκουάτη έναντι του εικονικού φαρμάκου (377 [7,3 θάνατοι ανά 100 έτη-ασθενή] έναντι 440 [8,6 θάνατοι ανά 100 έτη-ασθενή]· HR 0,84, ΔΕ 95% 0,74-0,97· P = 0,015). Ο αιφνίδιος καρδιακός θάνατος και οι θάνατοι που σχετίζονται με HF ήταν χαμηλότεροι με τη βερισιγκουάτη έναντι του εικονικού φαρμάκου (1,6 έναντι 2,2 συμβάματα ανά 100 έτη-ασθενή· HR 0,75, ΔΕ 95% 0,56-0,99· P = 0,042 και 1,7 έναντι 2,4 συμβάματα ανά 100 έτη-ασθενή· HR 0,71, ΔΕ 95% 0,54-0,94· P = 0,016, αντίστοιχα). Τα χαμηλότερα ποσοστά θνησιμότητας ήταν συνεπή σε όλες τις υποομάδες, συμπεριλαμβανομένης της βασικής θεραπείας. Παρατηρήθηκε συνεπές όφελος στην καρδιαγγειακή και ολική θνησιμότητα σε όλα τα επίπεδα βάσης του Ν-τελικού προ-Β τύπου νατριουρητικού πεπτιδίου.
Σε εξωτερικούς, καλά θεραπευμένους συμμετέχοντες με HFrEF, η βερισιγκουάτη σχετίστηκε με κλινικά σημαντικές μειώσεις στο βασικό δευτερεύον αποτέλεσμα του καρδιαγγειακού θανάτου, καθώς και στην ολική θνησιμότητα.
