Η επιδημία παχυσαρκίας έχει εντείνει τον αντίκτυπο των καρδιομεταβολικών παραγόντων κινδύνου στις καρδιαγγειακές και νεφρικές παθήσεις. Τα αγωνιστές των υποδοχέων GLP-1 (GLP-1RAs) και οι αναστολείς SGLT2 (SGLT2is), που αναπτύχθηκαν αρχικά για τον διαβήτη τύπου 2, μειώνουν τον καρδιαγγειακό και νεφρικό κίνδυνο σε τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες. Οι αναστολείς SGLT2 αποτελούν την πρώτη φαρμακευτική κατηγορία που έχει αποδείξει ότι βελτιώνει την πρόγνωση στην καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εκροής (HFpEF), ενώ συσσωρεύονται ενδείξεις ότι και τα αγωνιστές GLP-1 μπορεί να είναι ωφέλιμα σε αυτή την περίπτωση. Σημαντικό είναι ότι τα οφέλη είναι ανεξάρτητα από την κατάσταση ως προς τον διαβήτη και τη βασική νεφρική λειτουργία. Η παρούσα ανασκόπηση με πρακτικό προσανατολισμό εξετάζει τον τρόπο χρήσης αυτών των φαρμάκων στην καθημερινή κλινική πράξη για ασθενείς υψηλού καρδιαγγειακού και νεφρικού κινδύνου, σύμφωνα με τις εξελισσόμενες κατευθυντήριες οδηγίες.
Η επιδημία της παχυσαρκίας έχει εντείνει σημαντικά τον αντίκτυπο των καρδιαμεταβολικών παραγόντων κινδύνου στο παγκόσμιο φορτίο καρδιαγγειακών και νεφρικών παθήσεων. Οι αγωνιστές των υποδοχέων του πεπτιδίου-1 παρόμοιου με το γλυκαγόνο (GLP-1RA) και οι αναστολείς του μεταφορέα γλυκόζης-νατρίου τύπου 2 (SGLT2i), που αναπτύχθηκαν αρχικά για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2, έχουν αποδείξει σε τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες την ικανότητά τους να μειώνουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακών και νεφρικών παθήσεων. Αυτό έχει οδηγήσει σε σημαντική βελτίωση των αποτελεσμάτων για τους ασθενείς. Οι SGLT2i, ιδίως, αποτελούν την πρώτη κατηγορία φαρμάκων που έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει την πρόγνωση ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εκκένωσης, ενώ συσσωρεύονται ενδείξεις που υποδηλώνουν ότι και οι GLP-1RA ενδέχεται να είναι ωφέλιμοι για αυτούς τους ασθενείς. Εντυπωσιακό είναι ότι τα οφέλη των GLP-1RA και SGLT2i είναι ανεξάρτητα από την κατάσταση του διαβήτη τύπου 2 ή τη βασική νεφρική λειτουργία. Ο κρίσιμος ρόλος αυτών των κατηγοριών φαρμάκων στη διαχείριση ασθενών με υψηλό καρδιαγγειακό κίνδυνο αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο στις κατευθυντήριες οδηγίες, οι οποίες
