Αυτή η προκαθορισμένη ανάλυση CONFIDENCE (n=790 με ΣΔ2, ΝΣΧ και αλβουμινουρία) βρήκε τη μεγαλύτερη οξεία μείωση της eGFR την ημέρα 14 με τη συνδυαστική θεραπεία (-6,6 mL/min) σε σύγκριση με τη finerenone μόνο (-2,1) ή την empagliflozin μόνο (-4,8), αλλά οι μειώσεις ήταν αναστρέψιμες. Η προσθετική επίδραση της finerenone στη μείωση του UACR δεν ήταν αιμοδυναμική, ενώ η επίδραση της empagliflozin ήταν μερικώς διαμεσολαβούμενη από την eGFR. Τα αποτελέσματα ενισχύουν το συμπέρασμα ότι οι αρχικές πτώσεις της eGFR δεν πρέπει να προκαλούν διακοπή της θεραπείας και υποστηρίζουν τη συνδυαστική θεραπεία στη διαβητική ΝΣΧ.
Η μείωση του eGFR είναι συχνή με τους αναστολείς του συστήματος κομεταφοράς νατρίου-γλυκόζης 2 και τους αναστολείς του ρενίνης-αγγειοτενσίνης συστήματος, οδηγώντας συχνά σε διακοπή ή παύση της θεραπείας, με περιορισμό των καρδιορενικών οφελών. Η ανάλυση της μελέτης COmbinatioN effect of FInerenone anD EmpaglifloziN in participants with chronic kidney disease and type 2 diabetes using a UACR Endpoint (CONFIDENCE), η οποία είχε προδιαγραφεί κυρίως, διερεύνησε την επίδραση της εμπαγλιφλοζίνης, της φινερόνης και του συνδυασμού τους στη μεταβολή του eGFR από την αρχική τιμή, στους προσδιοριστικούς παράγοντες αυτής και στη σχέση της μεταβολής του eGFR με τη μείωση της αλβουμινουρίας σε άτομα με διαβήτη τύπου 2 και χρόνια νεφρική νόσο.
Εκτιμήσιμοι συμμετέχοντες (N=790) με διαβήτη τύπου 2, χρόνια νεφρική νόσο και αλβουμινουρία, οι οποίοι λάμβαναν σταθερές δόσεις αναστολέων του ρενίνης-αγγειοτενσίνης συστήματος, τυχαίως κατανεμήθηκαν με αναλογία 1:1:1 σε εμπαγλιφλοζίνη, φινερόνη ή και τα δύο. Το πρωτεύον αποτέλεσμα ήταν η μεταβολή του λόγου ούρων αλβουμίνης προς κρεατινίνη (UACR) από την αρχική τιμή έως την ημέρα 180. Αξιολογήσαμε τη μέση μεταβολή του eGFR από την αρχική τιμή την ημέρα 14 (οξεία), τους προσδιοριστικούς παράγοντες της οξείας μείωσης του eGFR και την οξεία μεταβολή του eGFR από την αρχική τιμή ως μεσάζοντα παράγοντα στη μείωση του UACR την ημέρα 180.
Η μέση οξεία μείωση του eGFR ήταν μεγαλύτερη με τη συνδυαστική θεραπεία (-6,6 ml/min ανά 1,73 m2) σε σύγκριση με τη μονοθεραπεία με φινερόνη (-2,1 ml/min ανά 1,73 m2) ή εμπαγλιφλοζίνη (-4,8 ml/min ανά 1,73 m2)· p < 0,001. Η οξεία μείωση του eGFR ήταν σημαντικά πιο έντονη μεταξύ των συμμετεχόντων με υψηλότερη αρχική τιμή eGFR και σε εκείνους που λάμβαναν διουρητικά στην αρχή της μελέτης (p < 0,001 και για τους δύο παράγοντες). Οι αρχικές τιμές της συστολικής αρτηριακής πίεσης και του UACR δεν είχαν στατιστικά σημαντική επίδραση στην οξεία μείωση του eGFR. Η εξερευνητική ανάλυση έδειξε ότι η οξεία μεταβολή του eGFR μεσολάβησε στο 28% της επίδρασης της προσθήκης εμπαγλιφλοζίνης στη φινερόνη στη μείωση του UACR την ημέρα 180, αλλά μόνο στο 5,2% της επίδρασης όταν προστέθηκε φινερόνη στην εμπαγλιφλοζίνη. Η οξεία νεφρική βλάβη ήταν σπάνια σε όλες τις ομάδες θεραπείας.
Η οξεία μείωση του eGFR συνδέθηκε σημαντικά με τη συνδυαστική θεραπεία, την υψηλότερη αρχική τιμή eGFR και τη χρήση διουρητικών στην αρχή της μελέτης. ΟΝΟΜΑ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΓΓΡΑΦΗΣ: ClinicalTrials.gov, NCT05254002.
