Προσυνταγμένη ανάλυση υποομάδων της μελέτης VESALIUS-CV σε 3.627 ασθενείς (29,6% του συνολικού πληθυσμού της μελέτης) με προηγούμενο PCI αλλά χωρίς προηγούμενο έμφραγμα του μυοκαρδίου ή αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, οι οποίοι τυχαίως κατανεμήθηκαν σε ομάδα που έλαβε evolocumab ή εικονικό φάρμακο (placebo) (διάμεσος χρόνος παρακολούθησης 4,6 έτη). Διάμεση ηλικία 66 ετών, 30,7% γυναίκες, διάμεσος χρόνος από το PCI 4 έτη. Σε 48 εβδομάδες, η διάμεση τιμή LDL-c ήταν 41,5 έναντι 107,0 mg/dL με evolocumab έναντι placebo. Το evolocumab μείωσε τα 3-σημειακά MACE κατά 30% (5ετής καμπύλη Kaplan-Meier 7,0% έναντι 9,5%· HR 0,70· 95% CI 0,56-0,89· p=0,004), τα 4-σημειακά MACE κατά 18%, τον κίνδυνο εμφράγματος του μυοκαρδίου κατά 50% (3,0% έναντι 6,1%· HR 0,50· p<0,001) και την επεμβατική στεφανιαία επαναγγείωση επείγουσας ένδειξης κατά 39%. Το αποτέλεσμα ήταν εμφανές εντός 6 μηνών. Αριθμητικά χαμηλότερη καρδιαγγειακή θνητότητα (HR 0,66) και θνητότητα από κάθε αιτία (HR 0,76). Τα ευρήματα υποστηρίζουν την εντατική μείωση της LDL-c με evolocumab σε σταθερούς ασθενείς με προηγούμενο PCI, ακόμη και σε απουσία προηγούμενου εμφράγματος του μυοκαρδίου, αποτελώντας μια σημαντική πρακτική επέκταση της ένδειξης χρήσης.
Υπόβαθρο: Το κλινικό όφελος της εντατικής μείωσης της LDL-c με εβολοκουμάμπη σε ασθενείς με ιστορικό διαδερμικής στεφανιαίας παρέμβασης (PCI) αλλά χωρίς προηγούμενο έμφραγμα του μυοκαρδίου (MI) δεν έχει τεκμηριωθεί.
Μέθοδοι: Η μελέτη VESALIUS-CV τυχαιοποίησε ασθενείς με αθηροσκλήρωση ή διαβήτη υψηλού κινδύνου, αλλά χωρίς προηγούμενο έμφραγμα του μυοκαρδίου ή αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, και με LDL-C ≥90 mg/dL, σε θεραπεία με εβολοκουμάμπη έναντι εικονικού φαρμάκου. Ο διάμεσος χρόνος παρακολούθησης ήταν 4,6 έτη. Οι κύριοι διπλοί τελικοί στόχοι ήταν: θάνατος από στεφανιαία νόσο, έμφραγμα του μυοκαρδίου ή ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο (3-σημειακά MACE)· και το ίδιο σύνθετο σημείο τελικής έκβασης μαζί με αρτηριακή επαναιμάτωση που οφειλόταν σε ισχαιμία (4-σημειακά MACE). Για αυτή την προκαθορισμένη ανάλυση υποομάδας, οι ασθενείς ταξινομήθηκαν ανάλογα με το αν είχαν υποβληθεί σε PCI οποτεδήποτε πριν από τη συμμετοχή στη μελέτη.
Αποτελέσματα: Από τους 12.257 τυχαιοποιημένους ασθενείς, οι 3.627 (29,6%) είχαν υποβληθεί σε προηγούμενη PCI, με διάμεσο χρόνο μεταξύ PCI και συμμετοχής στη μελέτη 4 έτη. Η διάμεσος ηλικία τους ήταν 66 έτη και το 30,7% ήταν γυναίκες. Η διάμεσος τιμή LDL-c στις 48 εβδομάδες ήταν 41,5 (26,0-67,0) mg/dL έναντι 107,0 (84,0-135,0) mg/dL στις ομάδες εβολοκουμάμπης και εικονικού φαρμάκου αντίστοιχα (p<0,0001). Η εβολοκουμάμπη μείωσε τον κίνδυνο 3-σημειακών MACE κατά 30% (5ετής KM 7,0% vs 9,5%· HR 0,70· 95%CI 0,56-0,89· P=0,004) και 4-σημειακών MACE κατά 18% (17,9% vs 21,7%· HR 0,82· 95%CI 0,71-0,96· P=0,012), μείωσε τον κίνδυνο εμφράγματος του μυοκαρδίου κατά 50% (3,0% vs 6,1%· HR 0,50· 95%CI 0,36-0,70· p<0,001), με το αποτέλεσμα να γίνεται εμφανές ήδη από 6 μήνες μετά την τυχαιοποίηση, και μείωσε τον κίνδυνο επείγουσας στεφανιαίας επαναιμάτωσης κατά 39% (HR 0,61· 95%CI 0,46-0,80· p<0,001). Υπήρξαν ονομαστικά χαμηλότεροι ρυθμοί θανάτου από καρδιαγγειακά αίτια (2,6% vs 3,7%· HR 0,66· 95%CI 0,45-0,96· P=0,030) και θανάτου από κάθε αιτία (8,2% vs 10,2%· HR 0,76· 95%CI 0,60-0,95· P=0,016) με την εβολοκουμάμπη.
Συμπεράσματα: Η εβολοκουμάμπη μείωσε τον κίνδυνο σημαντικών καρδιαγγειακών επεισοδίων σε σταθερούς ασθενείς με προηγούμενη PCI αλλά χωρίς έμφραγμα του μυοκαρδίου. Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν την εντατική μείωση της LDL-c σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε PCI, ακόμη και στην απουσία προηγούμενου εμφράγματος του μυοκαρδίου.
