Αναδρομική παρατηρητική μελέτη σε δεδομένα από τον Εθνικό Έλεγχο Αποκατάστασης Καρδιάς του Ηνωμένου Βασιλείου: 4.585 ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο οι οποίοι υπέστησαν τόσο μια έγκυρη Δοκιμασία Πεζοπορίας με Αύξουσα Φορτίωση όσο και την Κλίμακα Άγχους και Κατάθλιψης Νοσοκομείου πριν και μετά την καρδιολογική αποκατάσταση μεταξύ Ιανουαρίου 2021 και Ιουνίου 2024. Οι ασθενείς που πέτυχαν μια ελάχιστη κλινικά σημαντική διαφορά (MCID) για την κατάθλιψη (βελτίωση >1,7 μονάδων στην HADS) είχαν 23% υψηλότερες πιθανότητες να πετύχουν επίσης την MCID για τη φυσική κατάσταση πεζοπορίας (βελτίωση >70 m· OR 1,23· 95% CI 1,01-1,49). Σε σύγκριση με τα προγράμματα βάσει οικιακής φροντίδας, τα ομαδικά προγράμματα βάσει κέντρου και τα υβριδικά προγράμματα είχαν υψηλότερες πιθανότητες κλινικά σημαντικής βελτίωσης στη φυσική κατάσταση πεζοπορίας. Η μεγαλύτερη ηλικία, το γυναικείο φύλο, η σωματική αδράνεια, η παχυσαρκία και ο μεγαλύτερος χρόνος αναμονής συσχετίστηκαν με χαμηλότερη πιθανότητα βελτίωσης MCID. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία της ενσωμάτωσης της φροντίδας για την κατάθλιψη εντός της καρδιολογικής αποκατάστασης.
Να διερευνηθεί εάν η επίτευξη της ελάχιστης κλινικά σημαντικής διαφοράς (MCID) στην άγχος και την κατάθλιψη συνδέεται με την επίτευξη της ελάχιστης κλινικά σημαντικής διαφοράς στη λειτουργική ικανότητα βάδισης μετά την καρδιολογική αποκατάσταση.
Αυτή η αναδρομική παρατηρητική μελέτη ανέλυσε δεδομένα που συλλέγονταν ρουτίνας από τον Εθνικό Έλεγχο Καρδιολογικής Αποκατάστασης του Ηνωμένου Βασιλείου. Εφαρμόστηκαν μονοπαραγοντικές αναλύσεις για να διερευνηθούν τα χαρακτηριστικά βάσης που συνδέονται με τη λειτουργική ικανότητα βάδισης. Στη συνέχεια, διενεργήθηκε ανάλυση λογιστικής παλινδρόμησης για να εξεταστεί εάν η επίτευξη της ελάχιστης κλινικά σημαντικής διαφοράς στην άγχος και την κατάθλιψη (ορισμένη ως βελτίωση βαθμολογίας >1,7 στην Κλίμακα Άγχους και Κατάθλιψης του Νοσοκομείου) συνδέεται με την επίτευξη της ελάχιστης κλινικά σημαντικής διαφοράς στη λειτουργική ικανότητα βάδισης (ορισμένη ως βελτίωση >70 m στην εξελικτική δοκιμασία περπάτηματος κλειστού χώρου) μετά την καρδιολογική αποκατάσταση.
Συνολικά 4.585 ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο στον Εθνικό Έλεγχο Καρδιολογικής Αποκατάστασης υπέστησαν έγκυρες αξιολογήσεις με την εξελικτική δοκιμασία περπάτηματος κλειστού χώρου και την Κλίμακα Άγχους και Κατάθλιψης του Νοσοκομείου πριν και μετά την καρδιολογική αποκατάσταση μεταξύ 1ης Ιανουαρίου 2021 και 30ής Ιουνίου 2024. Οι ασθενείς που πέτυχαν την ελάχιστη κλινικά σημαντική διαφορά για την κατάθλιψη είχαν 23% μεγαλύτερες πιθανότητες (odds) να επιτύχουν την ελάχιστη κλινικά σημαντική διαφορά για τη λειτουργική ικανότητα βάδισης (OR 1,23, 95% CI 1,01 έως 1,49). Σε σύγκριση με τα προγράμματα που ακολουθούνται στο σπίτι, τα προγράμματα ομάδας που ακολουθούνται σε κέντρο και τα μικτά προγράμματα (που συνδυάζουν στοιχεία από κέντρο και από το σπίτι) συνδέονταν με μεγαλύτερες πιθανότητες επίτευξης κλινικά σημαντικής βελτίωσης στη λειτουργική ικανότητα βάδισης. Παράγοντες όπως η μεγαλύτερη ηλικία, το γυναικείο φύλο, η σωματική ανενεργότητα, η παχυσαρκία και οι μεγαλύτεροι χρόνοι αναμονής για την έναρξη της καρδιολογικής αποκατάστασης συνδέονταν με μειωμένη πιθανότητα επίτευξης της ελάχιστης κλινικά σημαντικής διαφοράς στη λειτουργική ικανότητα βάδισης, μετά από προσαρμογή για τα χαρακτηριστικά βάσης, τις βαθμολογίες άγχους, κατάθλιψης και εξελικτικής δοκιμασίας περπάτηματος κλειστού χώρου.
Η κλινικά σημαντική βελτίωση των καταθλιπτικών συμπτωμάτων συνδέθηκε με κλινικά σημαντική βελτίωση στη λειτουργική ικανότητα βάδισης, τονίζοντας τη σχετικότητα της αντιμετώπισης της κατάθλιψης στο πλαίσιο της καρδιολογικής αποκατάστασης.
