Η παρούσα ολοκληρωμένη ανασκόπηση εξετάζει τη αμοιβαία σχέση μεταξύ της καταρράκωσης και της καρδιακής ανεπάρκειας στους ηλικιωμένους, τονίζοντας πώς η καταρράκωση προβλέπει ανεξάρτητα την εμφάνιση καρδιακής ανεπάρκειας, ενώ η καρδιακή ανεπάρκεια επιταχύνει την εξέλιξη της καταρράκωσης μέσω της φλεγμονής, της σαρκοπενίας και της αποκατάστασης. Η καταρράκωση συνδέεται ισχυρά με υψηλότερη θνητότητα, μειωμένη ποιότητα ζωής και μειωμένη ανοχή στην ιατρική θεραπεία που βασίζεται στις κατευθυντήριες οδηγίες, ενώ η πρόσφατα προτεινόμενη Κλίμακα Καταρράκωσης στην Καρδιακή Ανεπάρκεια (HFFS) προσφέρει ένα εξειδικευμένο εργαλείο αξιολόγησης. Κλινικά, ο τακτικός έλεγχος για καταρράκωση και οι στοχευμένες παρεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένης της αποκατάστασης με άσκηση, της διατροφικής υποστήριξης και της δομημένης επανεξέτασης της φαρμακευτικής αγωγής, είναι απαραίτητες για τη βελτιστοποίηση των αποτελεσμάτων σε αυτή την ευάλωτη πληθυσμιακή ομάδα.
Η καρδιακή ανεπάρκεια (ΚΑ) και η καταρράκωση συχνά συνυπάρχουν σε ηλικιωμένα άτομα και συνδέονται με δυσμενή κλινικά αποτελέσματα. Η καταρράκωση επηρεάζει το 15-76% των ασθενών με χρόνια ΚΑ, ανάλογα με το κλινικό πλαίσιο και το εργαλείο αξιολόγησης που χρησιμοποιείται, με τη συχνότητα να πλησιάζει το 90% σε νοσηλευόμενους ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εκτόξευσης (ΚΑΔΚΕ). Η παρούσα ολοκληρωμένη ανασκόπηση συνθέτει τα τρέχοντα δεδομένα σχετικά με τη διπλής κατεύθυνσης σχέση μεταξύ καταρράκωσης και ΚΑ, συμπεριλαμβανομένων των κοινών παθοφυσιολογικών μηχανισμών, της επιδημιολογίας, των προβλεπτικών επιπτώσεων, των στρατηγικών αξιολόγησης και των σύγχρονων προσεγγίσεων διαχείρισης. Τα διαθέσιμα δεδομένα υποδεικνύουν ότι η καταρράκωση προβλέπει ανεξάρτητα την εμφάνιση ΚΑ και συνδέεται με προοδευτική επιδείνωση της καρδιακής δομής και λειτουργίας. Αντίστροφα, η ΚΑ επιταχύνει την πρόοδο της καταρράκωσης μέσω συστηματικής φλεγμονής, υποπερφουσιωσης του σκελετικού μυός, σαρκοπενίας, νευροορμονικής ενεργοποίησης, κακοδιατροφής και αποπροσαρμογής σχετιζόμενης με τη νοσηλεία. Η καταρράκωση συμβάλλει στην εξασθενημένη ποιότητα ζωής, στη μειωμένη ικανότητα αυτοφροντίδας, στην παρατεταμένη νοσηλεία, στη χειρότερη ανοχή στην ιατρική θεραπεία με βάση τις κατευθυντήριες οδηγίες και σε υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από όλες τις αιτίες. Οι τρέχουσες στρατηγικές αξιολόγησης περιλαμβάνουν μέτρα φυσικής απόδοσης, πολυδιάστατα όργανα καταρράκωσης και ολοκληρωμένη γηριατρική αξιολόγηση. Η πρόσφατα αναπτυγμένη Κλίμακα Καταρράκωσης στην Καρδιακή Ανεπάρκεια (HFFS) αποτελεί το πρώτο πολυδιάστατο όργανο καταρράκωσης ειδικό για την ΚΑ. Οι στρατηγικές διαχείρισης περιλαμβάνουν αποκατάσταση με άσκηση, βελτιστοποίηση της διατροφής, δομημένη επανεξέταση της φαρμακευτικής αγωγής και ενσωμάτωση της αξιολόγησης της καταρράκωσης στη λήψη αποφάσεων για την προχωρημένη ΚΑ. Μελλοντικές έρευνες θα πρέπει να δώσουν προτεραιότητα στην προοπτική επικύρωση εργαλείων καταρράκωσης ειδικά για την ΚΑ και σε τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες που αξιολογούν παρεμβάσεις στοχευμένες στην καταρράκωση σε πληθυσμούς με ΚΑ.
