Χρήση αναστολέων του μεταφορέα κο-μεταφοράς γλυκόζης-νατρίου τύπου 2 και επίπεδα αιμοσφαιρίνης, δεικτών μεταβολισμού του σιδήρου και ερυθροποίησης

Στόχοι

Να αξιολογηθούν οι συσχετίσεις μεταξύ της χρήσης αναστολέων SGLT2 και των επιπέδων αιμοσφαιρίνης, αιματοκρίτη και δεικτών μεταβολισμού του σιδήρου και ερυθροποιήσης, σε σύγκριση με εικονικό φάρμακο ή ενεργό συγκριτικό φάρμακο. ΠΗΓΕΣ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ: Διενεργήθηκε αναζήτηση στο PubMed, στο Web of Science και στον Κεντρικό Κατάλογο Ελεγχόμενων Δοκιμών του Cochrane (CENTRAL) από την αρχή της συλλογής δεδομένων έως τις 22 Ιουλίου 2026. ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΕΛΕΤΩΝ: Τυχαιοποιημένες, διπλά τυφλές κλινικές δοκιμές που συγκρίνουν τη χρήση αναστολέων SGLT2 με εικονικό φάρμακο ή ενεργά συγκριτικά φάρμακα σε ασθενείς με μία ή περισσότερες από τις ακόλουθες παθήσεις: καρδιαγγειακή νόσος, διαβήτης, καρδιακή ανεπάρκεια και χρόνια νεφρική νόσος. ΕΞΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΣΥΝΘΕΣΗ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ: Τρεις κριτές εξαγόταν ανεξάρτητα τα δεδομένα και τα αποτελέσματα συγκεντρώθηκαν χρησιμοποιώντας μετα-ανάλυση με τυχαία μοντέλα. ΚΥΡΙΕΣ ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ: Πρωτεύοντες στόχοι ήταν οι αλλαγές στην αιμοσφαιρίνη και τον αιματοκρίτη. Δευτερεύοντες στόχοι ήταν οι αλλαγές στη συγκέντρωση ερυθρών αιμοσφαιρίων, στην ερυθροποιητίνη (EPO) και στα μέτρα του σιδήρου (σιδήρος ορού, φερριτίνη, κορεσμός τρανσφερίνης και ηπακιδίνη).

Αποτελέσματα

Αναλύθηκαν συνολικά 85 τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές (διάμεσος [IQR] διάρκεια, 24 [12-32] εβδομάδες), συμπεριλαμβανομένων 70 543 συμμετεχόντων (μέση [ΤΠ] ηλικία, 62,4 [9,4] έτη; 25 334 γυναίκες [35,9%]). Η μέση (ΤΠ) βασική τιμή αιμοσφαιρίνης ήταν 13,6 (1,5) g/dL· ο βασικός αιματοκρίτης ήταν 41,5% (4,9). Εβδομήντα οκτώ κλινικές δοκιμές (67 208 συμμετέχοντες) σύγκριναν αναστολείς SGLT2 με εικονικό φάρμακο και επτά κλινικές δοκιμές (3 335 συμμετέχοντες) χρησιμοποιούσαν ενεργά συγκριτικά φάρμακα, με πιο συχνή τη σαξιγλιπτίνη (2 δοκιμές [1 158 συμμετέχοντες]). Από τη βασική τιμή έως την παρακολούθηση, η αιμοσφαιρίνη μεταβλήθηκε κατά 0,55 g/dL (95% CI, 0,49 έως 0,61 g/dL; P < .001) στην ομάδα αναστολέων SGLT2 και κατά -0,08 g/dL (95% CI, -0,13 έως -0,03 g/dL; P = .003) στην ομάδα ελέγχου (διαφορά, 0,60 g/dL; 95% CI, 0,55 έως 0,66 g/dL; P < .001). Από τη βασική τιμή έως την παρακολούθηση, ο αιματοκρίτης μεταβλήθηκε κατά 2,17% (95% CI, 1,95% έως 2,39%; P < .001) στην ομάδα αναστολέων SGLT2 και κατά -0,13% (95% CI, -0,28% έως 0,01%; P = .07) στην ομάδα ελέγχου (διαφορά, 2,36%; 95% CI, 2,19% έως 2,52%; P < .001). Από τους 6 δευτερεύοντες στόχους, οι 4 έδειξαν σημαντικές συσχετίσεις με τους αναστολείς SGLT2, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης της EPO (2,35 mIU/mL στην ομάδα αναστολέων SGLT2 έναντι 0,04 mIU/mL στην ομάδα ελέγχου· διαφορά, 2,11 mIU/mL [95% CI, 0,5-3,71 mIU/mL]; P = .01) και της μείωσης του κορεσμού τρανσφερίνης (-2,2% στην ομάδα αναστολέων SGLT2 έναντι -0,10% στην ομάδα ελέγχου· διαφορά, -0,84% [95% CI, -1,21% έως -0,47%]; P < .001).

Συμπεράσματα

Σε μια μετα-ανάλυση τυχαιοποιημένων κλινικών δοκιμών, σε σύγκριση με τον έλεγχο, η χρήση αναστολέων SGLT2 συσχετίστηκε με μικρές, στατιστικά σημαντικές αυξήσεις στα επίπεδα αιμοσφαιρίνης και αιματοκρίτη. Η κλινική σημασία των ευρημάτων αυτών είναι ασαφής.