PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Porównanie wpływu agonistów receptora peptydu glukagonopodobnego i inhibitorów kotransportera sodowo-glukozowego 2 na zapobieganie poważnym niepożądanym zdarzeniom sercowo-naczyniowym i nerkowym w cukrzycy typu 2.

Ta porównawcza metaanaliza wykazała, że agoniści receptora GLP-1 zmniejszają głównie zdarzenia miażdżycowe (MI, udar mózgu), natomiast inhibitory SGLT2 zmniejszają przede wszystkim hospitalizacje z powodu niewydolności serca i wyniki dotyczące nerek. Odmienne profile korzyści przemawiają za dostosowanym doborem leku w zależności od indywidualnych chorób współistniejących pacjenta.

Wstęp

Agoniści receptora peptydu glukagonopodobnego 1 (GLP1-RA) i inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2i) pojawili się jako 2 nowe klasy leków przeciwhiperglikemicznych, które zmniejszają również ryzyko sercowo-naczyniowe. Względne korzyści tych klas leków w odniesieniu do różnych wyników u pacjentów z rozpoznaną miażdżycową chorobą układu sercowo-naczyniowego i bez niej pozostają nieokreślone.

Metody

Przeprowadzono przegląd systematyczny i metaanalizę na poziomie badań dotyczących badań wyników sercowo-naczyniowych GLP1-RA i SGLT2i z wykorzystaniem baz danych PubMed i EMBASE (Excerpta Medica Database). Pierwszorzędowymi wynikami były złożony punkt końcowy obejmujący zawał mięśnia sercowego, udar mózgu i zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych (MACE); hospitalizacja z powodu niewydolności serca; oraz postęp choroby nerek.

Wyniki

Łącznie uwzględniono dane z 8 badań i 77 242 pacjentów, z czego 42 920 (55,6%) w badaniach GLP1-RA i 34 322 (44,4%) w badaniach SGLT2i. Obie klasy leków zmniejszały MACE w podobnym stopniu, przy czym GLP1-RA zmniejszały ryzyko o 12% (hazard ratio [HR], 0,88; 95% CI, 0,84-0,94; p < 0,001), a SGLT2i o 11% (HR, 0,89; 95% CI, 0,83-0,96; p = 0,001). W przypadku obu klas leków ten efekt leczenia ograniczał się do 14% zmniejszenia u osób z rozpoznaną miażdżycową chorobą układu sercowo-naczyniowego (HR, 0,86; 95% CI, 0,80-0,93; p = 0,002), natomiast nie stwierdzono efektu u pacjentów bez rozpoznanej miażdżycowej choroby układu sercowo-naczyniowego (HR, 1,01; 95% CI, 0,87-1,19; p = 0,81; p dla interakcji, 0,028). SGLT2i zmniejszały hospitalizacje z powodu niewydolności serca o 31% (HR, 0,69; 95% CI, 0,61-0,79; p < 0,001), podczas gdy GLP1-RA nie wywierały istotnego efektu (HR, 0,93; 95% CI, 0,83-1,04; p = 0,20). Zarówno GLP1-RA (HR, 0,82; 95% CI, 0,75-0,89; p < 0,001), jak i SGLT2i (HR, 0,62; 95% CI, 0,58-0,67; p < 0,001) zmniejszały ryzyko postępu choroby nerek, w tym makroalbuminurii, ale tylko SGLT2i zmniejszały ryzyko pogorszenia szacunkowej wartości współczynnika filtracji kłębuszkowej, schyłkowej choroby nerek lub zgonu z przyczyn nerkowych (HR, 0,55; 95% CI, 0,48-0,64; p < 0,001).

Wnioski

W dotychczas opublikowanych badaniach GLP1-RA i SGLT2i zmniejszają miażdżycowe MACE w podobnym stopniu u pacjentów z rozpoznaną miażdżycową chorobą układu sercowo-naczyniowego, natomiast SGLT2i silniej zapobiegają hospitalizacjom z powodu niewydolności serca i postępowi choroby nerek. Ich odmienne profile korzyści klinicznych należy uwzględnić w procesie podejmowania decyzji podczas leczenia pacjentów z cukrzycą typu 2.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski