Tip 2 diabetes mellitusta majör advers kardiyovasküler ve renal sonuçların önlenmesi için glukagon benzeri peptid reseptör agonistleri ile sodyum-glukoz kotransporter 2 inhibitörlerinin etkilerinin karşılaştırılması.
Bu karşılaştırmalı meta-analiz, GLP-1 reseptör agonistlerinin ağırlıklı olarak aterosklerotik olayları (MI, inme), SGLT2 inhibitörlerinin ise öncelikle kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatışı ve renal sonuçları azalttığını göstermiştir. Belirgin yarar profilleri, bireysel hasta eşlik eden hastalıklarına dayalı özelleştirilmiş ilaç seçimini desteklemektedir.
Arka plan
Glukagon benzeri peptid 1 reseptör agonistleri (GLP1-RA) ve sodyum-glukoz kotransporter-2 inhibitörleri (SGLT2i), kardiyovasküler riski de azaltan 2 yeni antihiperglisemik ajan sınıfı olarak ortaya çıkmıştır. Bu ilaç sınıflarının yerleşik aterosklerotik kardiyovasküler hastalığı olan ve olmayan hastalarda farklı sonuçlar için göreceli yararları tanımlanmamış durumdadır.
Yöntemler
PubMed ve EMBASE veri tabanlarını (Excerpta Medica Database) kullanarak GLP1-RA ve SGLT2i kardiyovasküler sonuç çalışmalarının sistematik bir derlemesini ve çalışma düzeyinde meta-analizini gerçekleştirdik. Birincil sonuçlar; miyokard enfarktüsü, inme ve kardiyovasküler ölümden oluşan bileşik (MACE); kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatış; ve böbrek hastalığının ilerlemesiydi.
Bulgular
Toplam 8 çalışmadan 77 242 hastanın verileri dahil edilmiştir; bunların 42 920'si (%55,6) GLP1-RA çalışmalarında ve 34 322'si (%44,4) SGLT2i çalışmalarındaydı. Her iki ilaç sınıfı da MACE'yi benzer büyüklükte azaltmıştır; GLP1-RA riski %12 (tehlike oranı [HR], 0,88; %95 GA, 0,84-0,94; P<0,001) ve SGLT2i %11 (HR, 0,89; %95 GA, 0,83-0,96; P=0,001) azaltmıştır. Her iki ilaç sınıfı için de bu tedavi etkisi, yerleşik aterosklerotik kardiyovasküler hastalığı olanlarda %14'lük bir azalmayla sınırlıydı (HR, 0,86; %95 GA, 0,80-0,93; P=0,002), oysa yerleşik aterosklerotik kardiyovasküler hastalığı olmayan hastalarda etki görülmemiştir (HR, 1,01; %95 GA, 0,87-1,19; P=0,81; P etkileşim, 0,028). SGLT2i kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatışı %31 azaltmış (HR, 0,69; %95 GA, 0,61-0,79; P<0,001), GLP1-RA ise anlamlı bir etkiye sahip olmamıştır (HR, 0,93; %95 GA, 0,83-1,04; P=0,20). Hem GLP1-RA (HR, 0,82; %95 GA, 0,75-0,89; P<0,001) hem de SGLT2i (HR, 0,62; %95 GA, 0,58-0,67; P<0,001) makroalbüminüri dahil böbrek hastalığının ilerleme riskini azaltmış, ancak yalnızca SGLT2i tahmini glomerüler filtrasyon hızının kötüleşmesi, son dönem böbrek hastalığı veya renal ölüm riskini azaltmıştır (HR, 0,55; %95 GA, 0,48-0,64; P<0,001).
Sonuçlar
Şimdiye kadar bildirilen çalışmalarda, GLP1-RA ve SGLT2i yerleşik aterosklerotik kardiyovasküler hastalığı olan hastalarda aterosklerotik MACE'yi benzer ölçüde azaltırken, SGLT2i kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatışı ve böbrek hastalığının ilerlemesini önlemede daha belirgin bir etkiye sahiptir. Tip 2 diabetes mellitusu olan hastalar tedavi edilirken karar verme sürecinde bunların belirgin klinik yarar profilleri dikkate alınmalıdır.
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.




