Leczenie początkowe jedną tabletką zawierającą poczwórne skojarzenie leków hipotensyjnych w ćwierćdawkach w porównaniu z monoterapią w dawce standardowej u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (QUARTET)
randomizowane, podwójnie zaślepione badanie fazy 3 z kontrolą aktywną.
W badaniu QUARTET wykazano, że leczenie początkowe tabletką zawierającą poczwórne skojarzenie leków hipotensyjnych w ćwierćdawkach pozwoliło osiągnąć lepszą kontrolę ciśnienia tętniczego niż standardowa monoterapia po 12 tygodniach. Wyniki przemawiają za leczeniem skojarzonym ultraniskimi dawkami jako skuteczną strategią przezwyciężania inercji terapeutycznej w nadciśnieniu tętniczym.
Wstęp
Inercja terapeutyczna jest uznaną barierą w kontroli ciśnienia tętniczego i potrzebne są prostsze, skuteczniejsze strategie leczenia. Postawiliśmy hipotezę, że strategia postępowania w nadciśnieniu tętniczym rozpoczynająca się od jednej tabletki zawierającej poczwórne skojarzenie ultraniskich dawek będzie skuteczniejsza niż strategia rozpoczynająca się od monoterapii.
Metody
QUARTET było wieloośrodkowym, podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniem fazy 3 w grupach równoległych z udziałem dorosłych Australijczyków (≥18 lat) z nadciśnieniem tętniczym, którzy nie byli leczeni lub otrzymywali monoterapię. Uczestników losowo przydzielono do jednego z dwóch sposobów leczenia, rozpoczynanego od tabletki poczwórnej (zawierającej irbesartan w dawce 37,5 mg, amlodypinę w dawce 1,25 mg, indapamid w dawce 0,625 mg i bisoprolol w dawce 2,5 mg) albo od nieodróżnialnej monoterapii kontrolnej (irbesartan 150 mg). Jeśli ciśnienie tętnicze nie osiągnęło wartości docelowych, w obu grupach można było dodać kolejne leki, rozpoczynając od amlodypiny w dawce 5 mg. Uczestników losowo przydzielano za pomocą internetowej centralnej usługi randomizacji. Zastosowano przydział w stosunku 1:1, stratyfikowany według ośrodka. Przydział był zaślepiony dla wszystkich uczestników i członków zespołu badawczego (w tym badaczy i osób oceniających wyniki) z wyjątkiem producenta badanego produktu i jednego niezaślepionego statystyka. Pierwszorzędowy punkt końcowy stanowiła różnica w skurczowym ciśnieniu tętniczym mierzonym w gabinecie bez obecności personelu po 12 tygodniach. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały kontrolę ciśnienia tętniczego (standardowe ciśnienie tętnicze mierzone w gabinecie <140/90 mm Hg), bezpieczeństwo i tolerancję. Podgrupa kontynuowała losowo przydzielone leczenie przez 12 miesięcy w celu oceny skutków długoterminowych. Analizy przeprowadzono zgodnie z zamiarem leczenia. Badanie zostało prospektywnie zarejestrowane w Australian New Zealand Clinical Trials Registry pod numerem ACTRN12616001144404 i jest obecnie zakończone.
Wyniki
W okresie od 8 czerwca 2017 r. do 31 sierpnia 2020 r. zrekrutowano 591 uczestników; 743 osoby oceniono pod kątem kwalifikacji, 152 nie spełniały kryteriów lub odmówiły udziału, 300 uczestników losowo przydzielono do interwencji w postaci początkowego leczenia tabletką poczwórną, a 291 do kontroli w postaci początkowej monoterapii w dawce standardowej. Średni wiek 591 uczestników wynosił 59 lat (SD 12); 356 (60%) stanowili mężczyźni, a 235 (40%) kobiety; 483 (82%) było rasy białej, 70 (12%) pochodzenia azjatyckiego, a 38 (6%) zgłosiło inne pochodzenie etniczne; wyjściowe średnie ciśnienie tętnicze mierzone w gabinecie bez obecności personelu wynosiło 141 mm Hg (SD 13)/85 mm Hg (SD 10). Do 12. tygodnia dodatkowe leki hipotensyjne otrzymało 44 (15%) z 300 uczestników w grupie interwencji w porównaniu ze 115 (40%) z 291 uczestników w grupie kontrolnej. Skurczowe ciśnienie tętnicze było niższe o 6,9 mm Hg (95% CI 4,9-8,9; p<0,0001), a odsetek osób z kontrolą ciśnienia tętniczego był wyższy w grupie interwencji (76%) niż w grupie kontrolnej (58%; ryzyko względne [RR] 1,30; 95% CI 1,15-1,47; p<0,0001). Nie stwierdzono różnicy w częstości przerwania leczenia z powodu zdarzeń niepożądanych po 12 tygodniach (interwencja 4,0% w porównaniu z kontrolą 2,4%; p=0,27). Wśród 417 pacjentów, którzy kontynuowali udział, zwiększanie dawki następowało częściej u uczestników grupy kontrolnej niż grupy interwencji (p<0,0001). Mimo to po 52 tygodniach średnie skurczowe ciśnienie tętnicze mierzone bez obecności personelu nadal było niższe o 7,7 mm Hg (95% CI 5,2-10,3), a odsetek osób z kontrolą ciśnienia tętniczego był wyższy w grupie interwencji (81%) niż w grupie kontrolnej (62%; RR 1,32; 95% CI 1,16-1,50). U wszystkich uczestników przydzielonych losowo do 12. tygodnia wystąpiło siedem (3%) ciężkich zdarzeń niepożądanych w grupie interwencji i trzy (1%) ciężkie zdarzenia niepożądane w grupie kontrolnej.
Wnioski
Strategia wczesnego leczenia stałym poczwórnym skojarzeniem w ćwierćdawkach pozwoliła osiągnąć i utrzymać większe obniżenie ciśnienia tętniczego w porównaniu z powszechną strategią rozpoczynania od monoterapii. To badanie wykazało skuteczność, tolerancję i prostotę strategii opartej na tabletce poczwórnej.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




