PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Strategia rewaskularyzacji rozpoczynająca się od pomostowania żylnego w porównaniu ze strategią rozpoczynającą się od najlepszego leczenia wewnątrznaczyniowego u pacjentów z przewlekłym niedokrwieniem zagrażającym kończynie, wymagających zabiegu rewaskularyzacji w obrębie tętnic poniżej tętnicy podkolanowej, z dodatkowym zabiegiem rewaskularyzacji w obrębie bardziej proksymalnych tętnic poniżej więzadła pachwinowego lub bez niego, w celu przywrócenia perfuzji kończyny (BASIL-2)

otwarte, randomizowane, wieloośrodkowe badanie fazy 3.

Badanie BEST-CLI wykazało, że pomostowanie żylne było lepsze od leczenia wewnątrznaczyniowego jako początkowa strategia rewaskularyzacji u pacjentów z przewlekłym niedokrwieniem zagrażającym kończynie, gdy dostępna była żyła odpiszczelowa dobrej jakości. Wynik ponownie ustalił pomostowanie chirurgiczne jako preferowaną opcję u odpowiednich kandydatów.

Tło

Przewlekłe niedokrwienie zagrażające kończynie jest najcięższą manifestacją choroby tętnic obwodowych i objawia się bólem niedokrwiennym w spoczynku lub ubytkiem tkanek (owrzodzenie, zgorzel lub oba), albo obydwoma. Porównano skuteczność strategii rewaskularyzacji rozpoczynającej się od pomostowania żylnego i strategii rozpoczynającej się od najlepszego leczenia wewnątrznaczyniowego pod względem zapobiegania dużej amputacji i zgonowi u pacjentów z przewlekłym niedokrwieniem zagrażającym kończynie, wymagających zabiegu rewaskularyzacji w obrębie tętnic poniżej tętnicy podkolanowej, z dodatkowym zabiegiem w obrębie bardziej proksymalnych tętnic poniżej więzadła pachwinowego lub bez niego, w celu przywrócenia perfuzji kończyny.

Metody

Bypass versus Angioplasty for Severe Ischaemia of the Leg (BASIL)-2 było otwartym, pragmatycznym, wieloośrodkowym, randomizowanym badaniem fazy 3 przeprowadzonym w 41 oddziałach chirurgii naczyniowej w Wielkiej Brytanii (n = 39), Szwecji (n = 1) i Danii (n = 1). Kwalifikowali się pacjenci zgłaszający się do szpitalnych oddziałów chirurgii naczyniowej z przewlekłym niedokrwieniem zagrażającym kończynie z powodu choroby miażdżycowej, wymagający zabiegu rewaskularyzacji w obrębie tętnic poniżej tętnicy podkolanowej, z dodatkowym zabiegiem w obrębie bardziej proksymalnych tętnic poniżej więzadła pachwinowego lub bez niego, w celu przywrócenia perfuzji kończyny. Uczestników losowo przydzielano (1:1) za pomocą bezpiecznego systemu randomizacji online do pomostowania żylnego (grupa pomostowania żylnego) lub najlepszego leczenia wewnątrznaczyniowego (grupa najlepszego leczenia wewnątrznaczyniowego) jako pierwszego zabiegu rewaskularyzacji. Z badania wykluczano uczestników, u których ból niedokrwienny lub ubytek tkanek uznano za niewynikający głównie z miażdżycowej choroby tętnic obwodowych. Większość pomostów żylnych wykorzystywała żyłę odpiszczelową i rozpoczynała się od tętnicy udowej wspólnej lub powierzchownej. Większość interwencji wewnątrznaczyniowych obejmowała zwykłą angioplastykę balonową z selektywnym zastosowaniem zwykłych stentów lub stentów uwalniających lek. Uczestników obserwowano przez co najmniej 2 lata. Dane zbierano lokalnie w ośrodkach uczestniczących. W Anglii, Walii i Szwecji do zbierania informacji o amputacjach i zgonach wykorzystano scentralizowane bazy danych. Dane analizowano centralnie w Birmingham Clinical Trials Unit. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie wolne od amputacji, zdefiniowane jako czas do pierwszej dużej amputacji (powyżej kostki) lub zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, mierzone w populacji zgodnej z intencją leczenia. Bezpieczeństwo oceniano na podstawie monitorowania poważnych zdarzeń niepożądanych do 30 dni po pierwszej rewaskularyzacji. Badanie jest zarejestrowane w rejestrze ISRCTN, ISRCTN27728689.

Wyniki

W okresie od 22 lipca 2014 r. do 30 listopada 2020 r. do badania włączono 345 uczestników (65 [19%] kobiet i 280 [81%] mężczyzn; mediana wieku 72,5 roku [62,7-79,3]) z przewlekłym niedokrwieniem zagrażającym kończynie i losowo ich przydzielono: 172 (50%) do grupy pomostowania żylnego i 173 (50%) do grupy najlepszego leczenia wewnątrznaczyniowego. Duża amputacja lub zgon wystąpiły u 108 (63%) ze 172 pacjentów w grupie pomostowania żylnego i u 92 (53%) ze 173 pacjentów w grupie najlepszego leczenia wewnątrznaczyniowego (skorygowane hazard ratio [HR] 1,35 [95% CI 1,02-1,80]; p = 0,037). Zmarło 91 (53%) ze 172 pacjentów w grupie pomostowania żylnego i 77 (45%) ze 173 pacjentów w grupie najlepszego leczenia wewnątrznaczyniowego (skorygowane HR 1,37 [95% CI 1,00-1,87]). W obu grupach najczęstszymi przyczynami zachorowalności i zgonów, w tym występujących w ciągu 30 dni od pierwszej rewaskularyzacji, były zdarzenia sercowo-naczyniowe (61 zgonów w grupie pomostowania żylnego i 49 w grupie najlepszego leczenia wewnątrznaczyniowego) oraz oddechowe (25 zgonów w grupie pomostowania żylnego i 23 w grupie najlepszego leczenia wewnątrznaczyniowego; liczby zgonów sercowo-naczyniowych i oddechowych nie wykluczały się wzajemnie).

Wnioski

W badaniu BASIL-2 strategia rewaskularyzacji rozpoczynająca się od najlepszego leczenia wewnątrznaczyniowego wiązała się z lepszym przeżyciem wolnym od amputacji, co wynikało głównie z mniejszej liczby zgonów w grupie najlepszego leczenia wewnątrznaczyniowego. Dane te sugerują, że u większej liczby pacjentów z przewlekłym niedokrwieniem zagrażającym kończynie, wymagających zabiegu rewaskularyzacji w obrębie tętnic poniżej tętnicy podkolanowej, z dodatkowym zabiegiem w obrębie bardziej proksymalnych tętnic poniżej więzadła pachwinowego lub bez niego, w celu przywrócenia perfuzji kończyny, należy rozważyć strategię rewaskularyzacji rozpoczynającą się od najlepszego leczenia wewnątrznaczyniowego.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski