Ekstremite perfüzyonunu sağlamak için infra-popliteal ve ek olarak daha proksimal infra-inguinal revaskülarizasyon işlemi gerektiren veya gerektirmeyen, kronik ekstremite tehdit edici iskemisi olan hastalarda önce ven baypası ile önce en iyi endovasküler tedavi revaskülarizasyon stratejisinin karşılaştırılması (BASIL-2)
açık etiketli, randomize, çok merkezli, faz 3 çalışması.
BEST-CLI çalışması, kaliteli bir büyük safen ven bulunduğunda, kronik ekstremite tehdit edici iskemisi olan hastalarda ilk revaskülarizasyon stratejisi olarak ven baypas cerrahisinin endovasküler tedaviye üstün olduğunu göstermiştir. Sonuç, uygun adaylarda cerrahi baypası tercih edilen seçenek olarak yeniden pekiştirmiştir.
Arka plan
Kronik ekstremite tehdit edici iskemi, periferik arter hastalığının en şiddetli belirtisidir ve dinlenme sırasında iskemik ağrı veya doku kaybı (ülserasyon, gangren veya her ikisi) ile ya da her ikisiyle ortaya çıkar. Ekstremite perfüzyonunu sağlamak için infra-popliteal ve ek olarak daha proksimal infra-inguinal revaskülarizasyon işlemi gerektiren veya gerektirmeyen, kronik ekstremite tehdit edici iskemisi olan hastalarda majör ampütasyonu ve ölümü önleme açısından önce ven baypası ile önce en iyi endovasküler tedavi revaskülarizasyon stratejisinin etkililiğini karşılaştırdık.
Yöntemler
Bypass versus Angioplasty for Severe Ischaemia of the Leg (BASIL)-2, Birleşik Krallık'taki (n=39), İsveç'teki (n=1) ve Danimarka'daki (n=1) 41 damar cerrahisi biriminde yürütülen açık etiketli, pragmatik, çok merkezli, faz 3, randomize bir çalışmaydı. Uygun hastalar, hastane tabanlı damar cerrahisi birimlerine aterosklerotik hastalığa bağlı kronik ekstremite tehdit edici iskemiyle başvuran ve ekstremite perfüzyonunu sağlamak için infra-popliteal ve ek olarak daha proksimal infra-inguinal revaskülarizasyon işlemi gerektiren veya gerektirmeyen hastalardı. Katılımcılar, güvenli bir çevrimiçi randomizasyon sistemi aracılığıyla ilk revaskülarizasyon işlemleri olarak ya ven baypası (ven baypası grubu) ya da en iyi endovasküler tedavi (en iyi endovasküler tedavi grubu) almak üzere 1:1 oranında randomize edildi. İskemik ağrının veya doku kaybının öncelikle aterosklerotik periferik arter hastalığına bağlı olmadığı düşünülen katılımcılar dışlandı. Ven baypaslarının çoğunda büyük safen ven kullanıldı ve baypaslar ortak veya yüzeyel femoral arterlerden başlıyordu. Endovasküler girişimlerin çoğu, düz balon anjiyoplastiyi ve seçici olarak düz veya ilaç salınımlı stent kullanımını içeriyordu. Katılımcılar en az 2 yıl takip edildi. Veriler katılımcı merkezlerde yerel olarak toplandı. İngiltere, Galler ve İsveç'te, ampütasyonlar ve ölümlere ilişkin bilgileri toplamak için merkezi veri tabanları kullanıldı. Veriler Birmingham Clinical Trials Unit'te merkezi olarak analiz edildi. Birincil sonuç, tedavi niyeti popülasyonunda ölçülen, ilk majör (ayak bileğinin üzerinde) ampütasyona veya herhangi bir nedene bağlı ölüme kadar geçen süre olarak tanımlanan ampütasyonsuz sağkalımdı. Güvenlilik, ilk revaskülarizasyondan sonraki 30 güne kadar ciddi advers olaylar izlenerek değerlendirildi. Çalışma ISRCTN kaydına, ISRCTN27728689 numarasıyla kayıtlıdır.
Bulgular
22 Temmuz 2014 ile 30 Kasım 2020 arasında, kronik ekstremite tehdit edici iskemisi olan 345 katılımcı (65 [%19] kadın ve 280 [%81] erkek; ortanca yaş 72,5 yıl [62,7-79,3]) çalışmaya alındı ve randomize edildi: 172'si (%50) ven baypası grubuna ve 173'ü (%50) en iyi endovasküler tedavi grubuna. Majör ampütasyon veya ölüm, ven baypası grubundaki 172 hastanın 108'inde (%63) ve en iyi endovasküler tedavi grubundaki 173 hastanın 92'sinde (%53) görüldü (düzeltilmiş tehlike oranı [HR] 1,35 [%95 GA 1,02-1,80]; p = 0,037). Ven baypası grubundaki 172 hastanın 91'i (%53) ve en iyi endovasküler tedavi grubundaki 173 hastanın 77'si (%45) öldü (düzeltilmiş HR 1,37 [%95 GA 1,00-1,87]). Her iki grupta da, ilk revaskülarizasyonlarından sonraki 30 gün içinde meydana gelenler dahil, en sık morbidite ve ölüm nedenleri kardiyovasküler (ven baypası grubunda 61 ölüm ve en iyi endovasküler tedavi grubunda 49 ölüm) ve solunumsal olaylardı (ven baypası grubunda 25 ölüm ve en iyi endovasküler tedavi grubunda 23 ölüm; kardiyovasküler ve solunumsal ölüm sayıları birbirini dışlamıyordu).
Sonuçlar
BASIL-2 çalışmasında, önce en iyi endovasküler tedavi revaskülarizasyon stratejisi daha iyi bir ampütasyonsuz sağkalımla ilişkiliydi; bu durum büyük ölçüde en iyi endovasküler tedavi grubunda daha az ölüm olmasından kaynaklanıyordu. Bu veriler, ekstremite perfüzyonunu sağlamak için infra-popliteal ve ek olarak daha proksimal infra-inguinal revaskülarizasyon işlemi gerektiren veya gerektirmeyen kronik ekstremite tehdit edici iskemisi olan daha fazla hastada, önce en iyi endovasküler tedavi revaskülarizasyon stratejisinin düşünülmesi gerektiğini ileri sürmektedir.
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.