PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Przezcewnikowa lub chirurgiczna implantacja zastawki aortalnej

Wyniki 10-letniej obserwacji badania NOTION.

Wyniki 10-letniej obserwacji badania NOTION wykazały porównywalne przeżycie po TAVR i po chirurgicznej wymianie zastawki aortalnej u pacjentów niskiego ryzyka, choć u większej liczby pacjentów po TAVR konieczna była reinterwencja z powodu degeneracji zastawki. Dane z długiej obserwacji nasunęły pytania dotyczące trwałości strukturalnej zastawek, na które mogą odpowiadać urządzenia nowszej generacji.

Metody

W badaniu NOTION randomizowano 280 pacjentów do TAVI z użyciem samorozprężalnej bioprotezy CoreValve (Medtronic Inc.) (n = 145) lub SAVR z użyciem bioprotezy (n = 135). Pierwszorzędowym złożonym punktem końcowym było ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, udaru mózgu lub zawału mięśnia sercowego. Dysfunkcję zastawki bioprotezy (BVD) klasyfikowano jako strukturalną degenerację zastawki (SVD), niestrukturalną dysfunkcję zastawki (NSVD), kliniczną zakrzepicę zastawki lub zapalenie wsierdzia zgodnie z kryteriami Valve Academic Research Consortium-3. Ciężką SVD zdefiniowano jako (i) gradient przezprotezowy wynoszący 30 mmHg lub więcej oraz wzrost gradientu przezprotezowego o 20 mmHg lub więcej albo (ii) ciężką nową niedomykalność wewnątrzprotezową. Niewydolność zastawki bioprotezy (BVF) zdefiniowano jako złożoną częstość zgonu z przyczyny związanej z zastawką lub zgonu niewyjaśnionego po rozpoznaniu BVD, reinterwencji na zastawce aortalnej albo ciężkiej SVD.

Wyniki

Charakterystyka wyjściowa w grupach TAVI i SAVR była podobna: wiek 79,2 ± 4,9 roku i 79,0 ± 4,7 roku (p = 0,7), płeć męska 52,6% i 53,8% (p = 0,8) oraz wynik w skali Society of Thoracic Surgeons < 4% u 83,4% i 80,0% (p = 0,5), odpowiednio. Po 10 latach ryzyko złożonego punktu końcowego obejmującego zgon z jakiejkolwiek przyczyny, udar mózgu lub zawał mięśnia sercowego wynosiło 65,5% po TAVI i 65,5% po SAVR [hazard ratio (HR) 1,0; 95% przedział ufności (CI) 0,7-1,3; p = 0,9], bez różnicy dla żadnego z poszczególnych punktów końcowych. Ciężka SVD wystąpiła u 1,5% i 10,0% pacjentów (HR 0,2; 95% CI 0,04-0,7; p = 0,02) odpowiednio po TAVI i SAVR. Skumulowana częstość ciężkiej NSVD wynosiła 20,5% i 43,0% (p < 0,001), a zapalenia wsierdzia 7,2% i 7,4% (p = 1,0) odpowiednio po TAVI i SAVR. U żadnego pacjenta nie wystąpiła kliniczna zakrzepica zastawki. Niewydolność zastawki bioprotezy wystąpiła u 9,7% pacjentów po TAVI i 13,8% po SAVR (HR 0,7; 95% CI 0,4-1,5; p = 0,4).

Wnioski

U pacjentów z ciężką stenozą aortalną i niższym ryzykiem chirurgicznym, randomizowanych do TAVI lub SAVR, ryzyko poważnych zdarzeń klinicznych nie różniło się 10 lat po leczeniu. Ryzyko ciężkiej SVD bioprotezy było mniejsze po TAVR w porównaniu z SAVR, natomiast ryzyko BVF było podobne.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski