Semaglutyd u pacjentów z niewydolnością serca związaną z otyłością i cukrzycą typu 2.
Badanie STEP-HFpEF-DM wykazało, że semaglutyd w dawce 2,4 mg istotnie zmniejszył objawy niewydolności serca i ograniczenia fizyczne oraz masę ciała u pacjentów z HFpEF, otyłością i cukrzycą typu 2. Wyniki rozszerzyły korzyść obserwowaną w badaniu STEP-HFpEF na podgrupę z cukrzycą, potwierdzając, że agoniści receptora GLP-1 zajmują się fenotypem otyłości i HFpEF niezależnie od stanu glikemii.
Wstęp
Otyłość i cukrzyca typu 2 są częste u pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową i cechują się dużym nasileniem objawów. Brak zatwierdzonych terapii ukierunkowanych swoiście na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową związaną z otyłością u osób z cukrzycą typu 2.
Metody
Losowo przydzielaliśmy pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową, wskaźnikiem masy ciała (masa ciała w kilogramach podzielona przez kwadrat wzrostu w metrach) wynoszącym 30 lub więcej oraz cukrzycą typu 2 do otrzymywania semaglutydu raz w tygodniu (2,4 mg) lub placebo przez 52 tygodnie. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były zmiana w stosunku do wartości wyjściowej w punktowej ocenie podsumowującej klinicznej Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire (KCCQ-CSS; wyniki w zakresie od 0 do 100, przy czym wyższe wyniki oznaczają mniej objawów i ograniczeń fizycznych) oraz zmiana masy ciała. Potwierdzające drugorzędowe punkty końcowe obejmowały zmianę dystansu 6-minutowego testu marszu; hierarchiczny złożony punkt końcowy obejmujący zgon, zdarzenia związane z niewydolnością serca oraz różnice w zmianie KCCQ-CSS i dystansu 6-minutowego testu marszu; a także zmianę stężenia białka C-reaktywnego (CRP).
Wyniki
Randomizacji poddano łącznie 616 uczestników. Średnia zmiana KCCQ-CSS wyniosła 13,7 punktu w grupie semaglutydu i 6,4 punktu w grupie placebo (szacowana różnica 7,3 punktu; 95% przedział ufności [CI] 4,1-10,4; p < 0,001), a średnia procentowa zmiana masy ciała wyniosła -9,8% w grupie semaglutydu i -3,4% w grupie placebo (szacowana różnica -6,4 punktu procentowego; 95% CI od -7,6 do -5,2; p < 0,001). Wyniki potwierdzających drugorzędowych punktów końcowych przemawiały na korzyść semaglutydu w porównaniu z placebo (szacowana różnica między grupami w zmianie dystansu 6-minutowego testu marszu 14,3 m [95% CI 3,7-24,9; p = 0,008]; win ratio dla hierarchicznego złożonego punktu końcowego 1,58 [95% CI 1,29-1,94; p < 0,001]; a szacowany współczynnik leczenia dla zmiany stężenia CRP 0,67 [95% CI 0,55-0,80; p < 0,001]). Ciężkie zdarzenia niepożądane zgłoszono u 55 uczestników (17,7%) w grupie semaglutydu i u 88 (28,8%) w grupie placebo.
Wnioski
U pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową związaną z otyłością i cukrzycą typu 2 semaglutyd prowadził do większego zmniejszenia objawów związanych z niewydolnością serca i ograniczeń fizycznych oraz do większej utraty masy ciała niż placebo po 1 roku. (Finansowanie: Novo Nordisk; STEP-HFpEF DM, numer w ClinicalTrials.gov NCT04916470.).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





