Semaglutyd w porównaniu z placebo u osób z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową związaną z otyłością
analiza zbiorcza randomizowanych badań STEP-HFpEF i STEP-HFpEF DM.
Ta analiza zbiorcza badań STEP-HFpEF i STEP-HFpEF DM potwierdziła, że semaglutyd konsekwentnie poprawia jakość życia, masę ciała oraz stężenia CRP i NT-proBNP u pacjentów z HFpEF związaną z otyłością, niezależnie od występowania cukrzycy. Połączone dane wzmocniły dowody przemawiające za stosowaniem agonistów receptora GLP-1 w tej populacji.
Wstęp
W badaniach STEP-HFpEF (NCT04788511) i STEP-HFpEF DM (NCT04916470) agonista receptora GLP-1 semaglutyd poprawiał objawy, ograniczenia fizyczne, masę ciała i wydolność wysiłkową u osób z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową związaną z otyłością. W tej zdefiniowanej a priori analizie zbiorczej badań STEP-HFpEF i STEP-HFpEF DM dążyliśmy do dokładniejszej oceny działania semaglutydu w szerokim zakresie wyników oraz do sprawdzenia, czy działanie to było spójne w kluczowych podgrupach pacjentów.
Metody
Przeprowadziliśmy zdefiniowaną a priori analizę zbiorczą danych indywidualnych pacjentów z badań STEP-HFpEF i STEP-HFpEF DM, randomizowanych, podwójnie zaślepionych, kontrolowanych placebo, prowadzonych w 129 ośrodkach badań klinicznych w 18 krajach. W obu badaniach kwalifikujący się uczestnicy mieli co najmniej 18 lat, niewydolność serca z frakcją wyrzutową lewej komory wynoszącą co najmniej 45%, BMI wynoszący co najmniej 30 kg/m2, objawy w klasie II-IV według New York Heart Association oraz wynik w punktowej ocenie podsumowującej klinicznej Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire (KCCQ-CSS; miara objawów i ograniczeń fizycznych związanych z niewydolnością serca) poniżej 90 punktów. W badaniu STEP-HFpEF wykluczano osoby z cukrzycą lub ze stężeniem hemoglobiny glikowanej HbA1c wynoszącym co najmniej 6,5%, natomiast do włączenia do badania STEP-HFpEF DM uczestnicy musieli mieć rozpoznaną cukrzycę typu 2 co najmniej 90 dni przed badaniem przesiewowym oraz HbA1c nie większe niż 10%. W obu badaniach uczestników losowo przydzielano do semaglutydu w dawce 2,4 mg raz w tygodniu albo do odpowiadającego placebo przez 52 tygodnie. Podwójnymi pierwszorzędowymi punktami końcowymi były zmiana KCCQ-CSS i masy ciała od wartości wyjściowej do 52. tygodnia u wszystkich losowo przydzielonych uczestników. Potwierdzające drugorzędowe punkty końcowe obejmowały zmianę od wartości wyjściowej do 52. tygodnia dystansu 6-minutowego testu marszu, hierarchiczny złożony punkt końcowy (zgon z jakiejkolwiek przyczyny, zdarzenia związane z niewydolnością serca oraz różnice w zmianach KCCQ-CSS i dystansu 6-minutowego testu marszu) oraz stężenia białka C-reaktywnego (CRP). Niejednorodność działania leczenia oceniano w interesujących podgrupach. Bezpieczeństwo oceniano u wszystkich uczestników, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku.
Wyniki
Między 19 marca 2021 roku a 9 marca 2022 roku losowo przydzielono 529 osób w badaniu STEP-HFpEF, a między 27 czerwca 2021 roku a 2 września 2022 roku 616 osób w badaniu STEP-HFpEF DM. Łącznie do naszej analizy zbiorczej włączono 1145 osób, 573 w grupie semaglutydu i 572 w grupie placebo. Poprawa KCCQ-CSS i zmniejszenie masy ciała między wartością wyjściową a 52. tygodniem były istotnie większe w grupie semaglutydu niż w grupie placebo (średnia różnica między grupami w zmianie KCCQ-CSS od wartości wyjściowej do 52. tygodnia 7,5 punktu [95% CI 5,3-9,8]; p < 0,0001; średnia różnica między grupami w masie ciała w 52. tygodniu -8,4% [od -9,2 do -7,5]; p < 0,0001). W przypadku potwierdzających drugorzędowych punktów końcowych dystans 6-minutowego testu marszu (średnia różnica między grupami w 52. tygodniu 17,1 metra [9,2-25,0]) oraz hierarchiczny złożony punkt końcowy (win ratio 1,65 [1,42-1,91]) uległy istotnej poprawie, a stężenia CRP (współczynnik leczenia 0,64 [0,56-0,72]) istotnie się zmniejszyły w grupie semaglutydu w porównaniu z grupą placebo (p < 0,0001 dla wszystkich porównań). W przypadku podwójnych pierwszorzędowych punktów końcowych skuteczność semaglutydu była w dużej mierze spójna w wielu podgrupach, w tym zdefiniowanych według wieku, rasy, płci, BMI, skurczowego ciśnienia tętniczego, wyjściowego stężenia CRP i frakcji wyrzutowej lewej komory. Zgłoszono 161 ciężkich zdarzeń niepożądanych w grupie semaglutydu w porównaniu z 301 w grupie placebo.
Wnioski
W tej zdefiniowanej a priori analizie zbiorczej badań STEP-HFpEF i STEP-HFpEF DM semaglutyd był lepszy od placebo w zmniejszaniu objawów związanych z niewydolnością serca i ograniczeń fizycznych oraz w zmniejszaniu masy ciała u uczestników z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową związaną z otyłością. Efekty te były w dużej mierze spójne niezależnie od cech demograficznych i klinicznych pacjentów. Semaglutyd był dobrze tolerowany.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





