Plozasiran w leczeniu przetrwałej chylomikronemii i ryzyka zapalenia trzustki.
To badanie opublikowane w NEJM wykazało, że plozasiran, siRNA ukierunkowany na APOC3, znacząco zmniejszał stężenie triglicerydów i zapobiegał epizodom zapalenia trzustki u pacjentów z przetrwałą chylomikronemią o podłożu zarówno genetycznym, jak i wieloczynnikowym. Preparat podawany we wstrzyknięciach dwa razy w roku stanowi ostateczne rozwiązanie w tym zagrażającym życiu zaburzeniu lipidowym.
Wprowadzenie
Przetrwała chylomikronemia jest genetycznym zaburzeniem recesywnym, klasycznie wywołanym zespołem rodzinnej chylomikronemii (FCS), ale ma także przyczyny wieloczynnikowe. Zaburzenie to wiąże się z ryzykiem nawracającego ostrego zapalenia trzustki. Plozasiran jest małym interferującym RNA, który zmniejsza wątrobową produkcję apolipoproteiny C-III i stężenie triglicerydów we krwi.
Metody
W badaniu fazy 3 losowo przydzieliliśmy 75 pacjentów z przetrwałą chylomikronemią (z rozpoznaniem genetycznym lub bez) do otrzymywania podskórnie plozasiranu (25 mg lub 50 mg) albo placebo co 3 miesiące przez 12 miesięcy. Pierwszorzędowym punktem końcowym była mediana procentowej zmiany stężenia triglicerydów na czczo względem wartości wyjściowej po 10 miesiącach. Kluczowymi drugorzędowymi punktami końcowymi były procentowa zmiana stężenia triglicerydów na czczo od wartości wyjściowej do średniej z wartości po 10 i 12 miesiącach, zmiany stężenia apolipoproteiny C-III na czczo od wartości wyjściowej do 10 i 12 miesięcy oraz częstość ostrego zapalenia trzustki.
Wyniki
Wyjściowa mediana stężenia triglicerydów wynosiła 2044 mg na decylitr. Po 10 miesiącach mediana zmiany stężenia triglicerydów na czczo względem wartości wyjściowej (pierwszorzędowy punkt końcowy) wyniosła -80% w grupie plozasiranu 25 mg, -78% w grupie plozasiranu 50 mg i -17% w grupie placebo (P < 0,001). Kluczowe drugorzędowe punkty końcowe wykazały lepsze wyniki w grupach plozasiranu niż w grupie placebo, w tym częstość ostrego zapalenia trzustki (iloraz szans, 0,17; 95% przedział ufności, 0,03 do 0,94; P = 0,03). Ryzyko zdarzeń niepożądanych było podobne w poszczególnych grupach; najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi były ból brzucha, zapalenie nosogardła, ból głowy i nudności. Ciężkie i poważne zdarzenia niepożądane występowały rzadziej podczas stosowania plozasiranu niż placebo. Hiperglikemia podczas stosowania plozasiranu wystąpiła u niektórych pacjentów ze stanem przedcukrzycowym lub cukrzycą na początku badania.
Wnioski
Pacjenci z przetrwałą chylomikronemią, którzy otrzymywali plozasiran, mieli istotnie mniejsze stężenie triglicerydów i mniejszą częstość zapalenia trzustki niż otrzymujący placebo. (Finansowanie: Arrowhead Pharmaceuticals; numer PALISADE w ClinicalTrials.gov, NCT05089084.).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





