Leczenie dodane zilebesiranem w nadciśnieniu tętniczym niedostatecznie kontrolowanym
Randomizowane badanie kliniczne KARDIA-2.
W badaniu KARDIA-2 wykazano, że zilebesiran, siRNA ukierunkowane na wątrobowy angiotensynogen, istotnie obniżał ciśnienie tętnicze po dodaniu do dotychczasowego leczenia hipotensyjnego u pacjentów z niedostatecznie kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym. Preparat do wstrzykiwań podawany dwa razy w roku stanowi nowe podejście do ciśnienia tętniczego opornego na leczenie.
Cele
Ocena skuteczności i bezpieczeństwa zilebesiranu w porównaniu z placebo po dodaniu do standardowego leku hipotensyjnego. PLAN, MIEJSCE I UCZESTNICY: W tym prospektywnym, randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu fazy 2 uczestniczyli dorośli z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym ze 150 ośrodków w 8 krajach, włączeni między styczniem 2022 roku a czerwcem 2023 roku. Data ostatniej obserwacji to 11 grudnia 2023 roku, a analizy przeprowadzono 1 marca 2024 roku.
Metody
Kwalifikujących się pacjentów początkowo losowo przydzielano w kohortach do otwartego leczenia wstępnego trwającego co najmniej 4 tygodnie, z zastosowaniem indapamidu 2,5 mg, amlodypiny 5 mg lub olmesartanu 40 mg (randomizacja 4:7:10), każdego podawanego raz na dobę. W obrębie kohort pacjentów przestrzegających zaleceń, u których średnie 24-godzinne ambulatoryjne SBP wynosiło od 130 mm Hg do 160 mm Hg, następnie losowo przydzielano (1:1) do dodatkowego zaślepionego leczenia, w którym otrzymywali pojedyncze dawki podskórne zilebesiranu 600 mg lub odpowiadające placebo. GŁÓWNE WYNIKI I POMIARY: Pierwszorzędowym punktem końcowym w każdej kohorcie była różnica między zilebesiranem a placebo w zmianie średniego 24-godzinnego ambulatoryjnego SBP względem wartości wyjściowej po 3 miesiącach.
Wyniki
Spośród 1491 pacjentów włączonych do fazy wstępnej 663 (130 otrzymujących indapamid, 240 otrzymujących amlodypinę i 293 otrzymujących olmesartan) losowo przydzielono do otrzymywania zilebesiranu (n = 332) lub placebo (n = 331). Różnica średnich wyliczonych metodą najmniejszych kwadratów między zilebesiranem a placebo w zmianie średniego 24-godzinnego ambulatoryjnego SBP od wartości wyjściowej do 3 miesięcy wynosiła -12,1 mm Hg (95% CI, -16,5 do -7,6; P < 0,001) dla indapamidu, -9,7 mm Hg (95% CI, -12,9 do -6,6; P < 0,001) dla amlodypiny i -4,5 mm Hg (95% CI, -8,2 do -0,8; P = 0,02) dla olmesartanu. We wszystkich kohortach więcej pacjentów, którzy otrzymali zilebesiran, niż pacjentów, którzy otrzymali placebo, doświadczyło zdarzeń w postaci hiperkaliemii (18 [5,5%] vs 6 [1,8%]), niedociśnienia tętniczego (14 [4,3%] vs 7 [2,1%]) i ostrej niewydolności nerek (16 [4,9%] vs 5 [1,5%]), jednak większość epizodów miała łagodny przebieg i ustąpiła bez interwencji medycznej.
Wnioski
U pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym mimo leczenia indapamidem, amlodypiną lub olmesartanem dodanie pojedynczej dawki zilebesiranu skutkowało istotnym obniżeniem SBP w porównaniu z placebo po 3 miesiącach, przy niskiej częstości ciężkich zdarzeń niepożądanych.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




