PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Beta-blokery po zawale mięśnia sercowego z łagodnie zmniejszoną frakcją wyrzutową

metaanaliza danych indywidualnych pacjentów z randomizowanych badań kontrolowanych.

W tej metaanalizie danych indywidualnych pacjentów oceniono beta-blokery po zawale mięśnia sercowego z łagodnie zmniejszoną frakcją wyrzutową (40-49%), czyli w szarej strefie między zachowaną a zmniejszoną frakcją wyrzutową. Dane wskazują na umiarkowaną korzyść w tej podgrupie, co ma znaczenie dla zniuansowanej decyzji o kontynuowaniu leczenia beta-blokerem.

Wstęp

Wpływ leczenia beta-blokerami na wyniki kliniczne u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i łagodnie zmniejszoną (40-49%) frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) jest w dużej mierze nieznany. W czterech niedawno przeprowadzonych badaniach z randomizacją oceniano skuteczność beta-blokerów po niedawnym zawale mięśnia sercowego u pacjentów bez zmniejszonej LVEF (LVEF ≥40%). Żadne z nich nie miało jednak indywidualnie wystarczającej mocy, aby ocenić te efekty w podgrupie pacjentów z łagodnie zmniejszoną LVEF. Celem pracy była ocena skuteczności beta-blokerów u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i łagodnie zmniejszoną LVEF podczas hospitalizacji indeksowej.

Metody

Przeprowadzono metaanalizę na poziomie indywidualnych pacjentów z łagodnie zmniejszoną LVEF, bez niewydolności serca w wywiadzie i bez jej objawów, z czterech niedawnych badań klinicznych. Badania te włączono, ponieważ były to randomizowane badania kontrolowane oceniające długoterminowe działanie doustnych beta-blokerów (mediana okresu obserwacji >1 roku) u pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego (randomizacja w ciągu 14 dni) i mieli łagodnie zmniejszoną LVEF. W przeglądzie systematycznym (od 1 stycznia 2020 do 26 czerwca 2025) nie znaleziono dalszych badań. Do oceny wpływu leczenia beta-blokerami na wcześniej zdefiniowany pierwszorzędowy złożony punkt końcowy obejmujący zgon z jakiejkolwiek przyczyny, nowy zawał mięśnia sercowego lub niewydolność serca zastosowano jednoetapowy model regresji proporcjonalnych hazardów Coxa z efektami stałymi. Wszystkie punkty końcowe były niezależnie oceniane. Metaanaliza została zarejestrowana w PROSPERO (CRD420251023480).

Wyniki

Do metaanalizy włączono 1885 pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i łagodnie zmniejszoną LVEF: 979 z badania REBOOT, 422 z badania BETAMI, 430 z badania DANBLOCK i 54 z badania CAPITAL-RCT. Łącznie 991 pacjentów przydzielono do grupy beta-blokerów, a 894 do grupy kontrolnej (bez beta-blokerów). Pierwszorzędowy złożony punkt końcowy wystąpił u 106 pacjentów (32,6 zdarzenia na 1000 pacjentolat) w grupie beta-blokerów i u 129 pacjentów (43,0 na 1000 pacjentolat) w grupie bez beta-blokerów (hazard ratio 0,75 [95% CI 0,58-0,97]; p = 0,031). Nie zaobserwowano heterogeniczności między badaniami (p interakcji dla interakcji badanie-leczenie = 0,95) ani między krajami włączenia (p interakcji = 0,98).

Wnioski

U pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego i łagodnie zmniejszoną LVEF, bez niewydolności serca w wywiadzie i bez klinicznych objawów niewydolności serca, leczenie beta-blokerem wiązało się ze zmniejszeniem częstości złożonego punktu końcowego obejmującego zgon z jakiejkolwiek przyczyny, nowy zawał mięśnia sercowego lub niewydolność serca. Wyniki te rozszerzają znane korzyści ze stosowania tych leków u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i zmniejszoną LVEF na podgrupę z łagodnie zmniejszoną LVEF.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski