Ostre zmiany eGFR i ich udział w zmniejszaniu albuminurii pod wpływem empagliflozyny i finerenonu.
Ta zdefiniowana a priori analiza badania CONFIDENCE (n=790 z T2D, PChN i albuminurią) wykazała największe ostre zmniejszenie eGFR w 14. dniu przy terapii skojarzonej (-6,6 mL/min) w porównaniu z samym finerenonem (-2,1) lub samą empagliflozyną (-4,8), przy czym zmniejszenia te były odwracalne. Addytywny wpływ finerenonu na obniżanie UACR nie miał podłoża hemodynamicznego, natomiast wpływ empagliflozyny był częściowo zapośredniczony przez eGFR. Wyniki potwierdzają, że początkowe obniżenia eGFR nie powinny prowadzić do przerwania leczenia, i przemawiają za terapią skojarzoną w PChN w przebiegu cukrzycy.
Wstęp
Zmniejszenie eGFR jest częste podczas stosowania inhibitorów kotransportera sodowo-glukozowego 2 i inhibitorów układu renina-angiotensyna, co często skłania do przerwania lub zaprzestania leczenia i ogranicza korzyści sercowo-nerkowe. Ta głównie zdefiniowana a priori analiza badania COmbinatioN effect of FInerenone anD EmpaglifloziN in participants with chronic kidney disease and type 2 diabetes using a UACR Endpoint (CONFIDENCE) oceniała wpływ empagliflozyny, finerenonu i ich połączenia na zmianę eGFR względem wartości wyjściowej oraz jej determinanty, a także związek zmiany eGFR ze zmniejszeniem albuminurii u osób z cukrzycą typu 2 i PChN.
Metody
Uczestników podlegających ocenie (N=790) z cukrzycą typu 2, PChN i albuminurią, otrzymujących stałe dawki inhibitorów układu renina-angiotensyna, zrandomizowano w stosunku 1:1:1 do empagliflozyny, finerenonu lub obu leków. Pierwszorzędowym wynikiem była zmiana wskaźnika albumina/kreatynina w moczu (UACR) od wartości wyjściowej do 180. dnia. Oceniliśmy średnią zmianę eGFR względem wartości wyjściowej w 14. dniu (ostrą), determinanty ostrego zmniejszenia eGFR oraz ostrą zmianę eGFR względem wartości wyjściowej jako mediator zmniejszenia UACR w 180. dniu.
Wyniki
Średnie ostre zmniejszenie eGFR było większe przy terapii skojarzonej (-6,6 ml/min na 1,73 m2) niż w monoterapii finerenonem (-2,1 ml/min na 1,73 m2) lub empagliflozyną (-4,8 ml/min na 1,73 m2); P < 0,001. Ostre zmniejszenie eGFR było istotnie bardziej nasilone u uczestników z wyższym wyjściowym eGFR oraz u osób otrzymujących na początku badania leki moczopędne (P < 0,001 dla obu czynników). Wyjściowe wartości skurczowego RR i UACR nie miały istotnego statystycznie wpływu na ostre zmniejszenie eGFR. Analiza eksploracyjna wykazała, że ostra zmiana eGFR zapośredniczyła 28% wpływu dodania empagliflozyny do finerenonu na zmniejszenie UACR w 180. dniu, ale tylko 5,2% wpływu dodania finerenonu do empagliflozyny. AKI występowało rzadko we wszystkich grupach leczenia.
Wnioski
Ostre zmniejszenie eGFR było istotnie związane z terapią skojarzoną, wyższym wyjściowym eGFR i stosowaniem leków moczopędnych na początku badania. NAZWA REJESTRU BADANIA KLINICZNEGO I NUMER REJESTRACYJNY: ClinicalTrials.gov, NCT05254002.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




