Wyniki kliniczne stymulacji układu przewodzącego w porównaniu ze stymulacją prawej komory u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym
przegląd systematyczny i metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych
Przegląd systematyczny i metaanaliza wyłącznie badań randomizowanych, czyli 5 RCT obejmujących 985 pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym (AV), porównujących stymulację układu przewodzącego (CSP) z konwencjonalną stymulacją prawej komory (RVP). Złożony punkt końcowy istotnie przemawiał na korzyść CSP (HR 0,54; 95% CI 0,31-0,95; p=0,03), ze znacznie zmniejszonym ryzykiem hospitalizacji z powodu HF (RR 0,30; 95% CI 0,17-0,54; p<0,0001). Nie stwierdzono istotnej różnicy w śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (RR 0,69; 95% CI 0,36-1,30; p=0,25). Drugorzędowe punkty końcowe: istotnie większa poprawa LVEF (p=0,008) i krótszy czas trwania QRS (p=0,002) przy CSP. W bloku AV CSP daje zatem korzyść sercową i kliniczną w porównaniu z RVP, głównie dzięki zmniejszeniu liczby hospitalizacji z powodu HF i zachowaniu fizjologicznej aktywacji. Dane dotyczące śmiertelności pozostają niepewne. Dane te przemawiają za zmianą praktyki w kierunku CSP przy wyborze stymulatora.
Streszczenie
Tło
Stymulacja układu przewodzącego (CSP) stała się alternatywą dla stymulacji prawej komory (RVP) w bloku przedsionkowo-komorowym (AVB), mającą na celu uniknięcie dyssynchronii komór i niekorzystnych wyników w zakresie niewydolności serca, jednak jej stosowanie w praktyce klinicznej pozostaje ograniczone z powodu niewystarczających dowodów z badań randomizowanych.
Cele
Celem badania była ocena wyników klinicznych CSP w porównaniu z RVP u pacjentów z AVB wyłącznie na podstawie randomizowanych badań kontrolowanych (RCT).
Metody
Przeszukano MEDLINE, Embase i Cochrane od momentu ich utworzenia do października 2025. Wyniki kliniczne porównujące CSP i RVP analizowano z zastosowaniem HR, ryzyka względnego (RR) i różnicy średnich z 95% CI. Heterogeniczność oceniono za pomocą I2, a odporność wyników sprawdzono analizami wrażliwości. Wyniki obejmowały hospitalizację z powodu niewydolności serca (HFH), śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny (ACM), złożony punkt końcowy i kluczowe parametry sercowe.
Wyniki
Przeanalizowano dane z pięciu RCT obejmujących 985 pacjentów z AVB. W analizie łącznej złożony punkt końcowy był istotnie poprawiony w grupie stymulacji interwencyjnej (HR=0,54; 95% CI 0,31 do 0,95; p=0,03), podobnie jak znacznie zmniejszone ryzyko HFH (RR=0,30; 95% CI 0,17 do 0,54; p<0,0001). Nie zaobserwowano jednak istotnej różnicy między CSP a RVP w zakresie ACM (RR=0,69; 95% CI 0,36 do 1,30; p=0,25). Drugorzędowe punkty końcowe istotnie przemawiały na korzyść grupy CSP, ponieważ zmiana frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) była istotnie większa (p=0,008), a czas trwania QRS istotnie krótszy (p=0,002) w porównaniu z RVP.
Wniosek
U pacjentów z AVB CSP zapewnia większą korzyść sercową i kliniczną w porównaniu z RVP, wynikającą ze zmniejszenia HFH, poprawy LVEF i krótszego QRS, natomiast dowody dotyczące jej wpływu na śmiertelność ogólną pozostają niepewne.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.