Czy kliniczna poprawa w zakresie lęku lub depresji wiąże się z poprawą sprawności chodu po programie rehabilitacji kardiologicznej?
Retrospektywne badanie obserwacyjne oparte na danych z brytyjskiego National Audit of Cardiac Rehabilitation: 4585 pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym, u których przed rehabilitacją kardiologiczną i po niej, między styczniem 2021 a czerwcem 2024, wykonano prawidłowy Incremental Shuttle Walk Test i oceniono w Hospital Anxiety and Depression Scale. Pacjenci, którzy osiągnęli minimalną klinicznie istotną różnicę (MCID) dla depresji (poprawa w skali HADS o >1,7 punktu), mieli o 23% wyższe szanse na osiągnięcie także MCID dla sprawności chodu (poprawa o >70 m; OR 1,23; 95% CI 1,01-1,49). W porównaniu z programami domowymi programy grupowe w ośrodku i programy hybrydowe wiązały się z wyższymi szansami na klinicznie istotną poprawę sprawności chodu. Starszy wiek, płeć żeńska, brak aktywności fizycznej, otyłość i dłuższy czas oczekiwania wiązały się z mniejszym prawdopodobieństwem poprawy do poziomu MCID. Wyniki podkreślają znaczenie włączenia opieki nad chorymi z depresją do rehabilitacji kardiologicznej.
Streszczenie
Cel
Zbadanie, czy osiągnięcie minimalnej klinicznie istotnej różnicy w zakresie lęku i depresji wiąże się z osiągnięciem minimalnej klinicznie istotnej różnicy w sprawności chodu po rehabilitacji kardiologicznej.
Metody
To retrospektywne badanie obserwacyjne analizowało rutynowo zbierane dane z brytyjskiego National Audit of Cardiac Rehabilitation. Zastosowano analizy jednoczynnikowe w celu zbadania charakterystyk wyjściowych związanych ze sprawnością chodu. Następnie przeprowadzono analizę regresji logistycznej, aby ocenić, czy osiągnięcie minimalnej klinicznie istotnej różnicy w zakresie lęku i depresji (zdefiniowanej jako poprawa wyniku w Hospital Anxiety and Depression Scale o >1,7) wiązało się z osiągnięciem minimalnej klinicznie istotnej różnicy w sprawności chodu (zdefiniowanej jako poprawa w incremental shuttle walk test o >70 m) po rehabilitacji kardiologicznej.
Wyniki
Łącznie 4585 pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym w National Audit of Cardiac Rehabilitation miało wykonany prawidłowy incremental shuttle walk test i ocenę w Hospital Anxiety and Depression Scale przed rehabilitacją kardiologiczną i po niej między 1 stycznia 2021 a 30 czerwca 2024. Pacjenci, którzy osiągnęli minimalną klinicznie istotną różnicę dla depresji, mieli o 23% wyższe szanse na osiągnięcie minimalnej klinicznie istotnej różnicy dla sprawności chodu (OR 1,23, 95% CI 1,01 do 1,49). W porównaniu z programami domowymi programy grupowe w ośrodku i programy hybrydowe (łączące elementy realizowane w ośrodku i w domu) wiązały się z wyższymi szansami na osiągnięcie klinicznie istotnej poprawy sprawności chodu. Czynniki takie jak starszy wiek, płeć żeńska, brak aktywności fizycznej, otyłość i dłuższy czas oczekiwania na rozpoczęcie rehabilitacji kardiologicznej wiązały się z mniejszym prawdopodobieństwem osiągnięcia minimalnej klinicznie istotnej różnicy w sprawności chodu, po skorygowaniu o wyjściowy poziom lęku, depresji i wyniki incremental shuttle walk test.
Wniosek
Klinicznie istotna poprawa objawów depresyjnych wiązała się z klinicznie istotną poprawą sprawności chodu, co podkreśla znaczenie zajmowania się depresją w ramach rehabilitacji kardiologicznej.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




