Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση τυχαιοποιημένων κλινικών δοκιμών μόνον — 5 RCTs με 985 ασθενείς με κολποκοιλιακή (AV) αποκλεισμό — συγκρίνοντας την διέγερση του συστήματος αγωγής (CSP) με την συμβατική δεξιά κοιλιακή διέγερση (RVP). Το σύνθετο τελικό σημείο ευνοούσε σημαντικά την CSP (HR 0,54· 95% CI 0,31-0,95· p=0,03), με σημαντικά μειωμένο κίνδυνο νοσηλείας για καρδιακή ανεπάρκεια (RR 0,30· 95% CI 0,17-0,54· p<0,0001). Δεν υπήρξε σημαντική διαφορά στη θνησιμότητα από κάθε αιτία (RR 0,69· 95% CI 0,36-1,30· p=0,25). Δευτερεύοντα αποτελέσματα: σημαντικά μεγαλύτερη βελτίωση του LVEF (p=0,008) και μικρότερη διάρκεια QRS (p=0,002) με την CSP. Στην AV αποκλεισμό, η CSP συνεπώς προσφέρει καρδιακά και κλινικά οφέλη έναντι της RVP — κυρίως μέσω της μείωσης των νοσηλειών για καρδιακή ανεπάρκεια και της διατήρησης της φυσιολογικής ενεργοποίησης. Τα δεδομένα για τη θνησιμότητα παραμένουν αβέβαια. Η μετατόπιση της πρακτικής προς την CSP στην επιλογή βηματοδότη υποστηρίζεται από τα δεδομένα αυτά.
Ο ρυθμισμός του συστήματος αγωγής (CSP) έχει αναδειχθεί ως εναλλακτική λύση στον ρυθμισμό της δεξιάς κοιλίας (RVP) για την ατερινοκοιλιακή αποκλεισμό (AVB), με στόχο την αποφυγή κοιλιακής δυσχρονίας και των δυσμενών αποτελεσμάτων στην καρδιακή ανεπάρκεια, ωστόσο η κλινική υιοθέτησή του παραμένει περιορισμένη λόγω της ανεπαρκούς τεκμηρίωσης από τυχαιοποιημένες μελέτες.
Η παρούσα μελέτη στόχευε στην αξιολόγηση των κλινικών αποτελεσμάτων του CSP σε σύγκριση με τον RVP σε ασθενείς με AVB, βασισμένη αποκλειστικά σε τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες (RCTs).
Διενεργήθηκε αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων MEDLINE, Embase και Cochrane από την αρχή έως τον Οκτώβριο του 2025. Τα κλινικά αποτελέσματα που συγκρίνουν το CSP με τον RVP αναλύθηκαν χρησιμοποιώντας τον λόγο κινδύνου (HR), τον λόγο κινδύνου (RR) και τη μέση διαφορά με διαστήματα εμπιστοσύνης 95% (CI). Η ετερογένεια αξιολογήθηκε με το στατιστικό I2 και η ανθεκτικότητα των αποτελεσμάτων ελέγχθηκε με αναλύσεις ευαισθησίας. Τα αποτελέσματα περιελάμβαναν νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (HFH), θνησιμότητα από οποιαδήποτε αιτία (ACM), σύνθετο τελικό σημείο και βασικές καρδιακές παραμέτρους.
Αναλύθηκαν δεδομένα από πέντε RCTs που περιελάμβαναν 985 ασθενείς με AVB. Στην συνδυασμένη ανάλυση, το σύνθετο τελικό σημείο βελτιώθηκε σημαντικά στην ομάδα παρέμβασης με ρυθμιστή (HR=0,54· 95% CI 0,31 έως 0,95· p=0,03), με παρόμοια μείωση του κινδύνου για HFH (RR=0,30· 95% CI 0,17 έως 0,54· p<0,0001). Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά μεταξύ CSP και RVP ως προς την ACM (RR=0,69· 95% CI 0,36 έως 1,30· p=0,25). Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα ευνοούσαν σημαντικά την ομάδα CSP, καθώς η μεταβολή στην κλάση εκένωσης της αριστερής κοιλίας (LVEF) αυξήθηκε σημαντικά (p=0,008) και το πλάτος του QRS ήταν σημαντικά μικρότερο (p=0,002) σε σύγκριση με τον RVP.
Σε ασθενείς με AVB, το CSP παρέχει βελτιωμένο καρδιακό και κλινικό όφελος σε σύγκριση με τον RVP, το οποίο οφείλεται στη μειωμένη συχνότητα νοσηλειών λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, στη βελτίωση της LVEF και στη μείωση του πλάτους του QRS, ενώ τα δεδομένα σχετικά με την επίδρασή του στη συνολική θνησιμότητα παραμένουν αβέβαια.
