Niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową
synergia mechanizmów sercowych i pozasercowych oraz efekty nowych terapii.
Ten przegląd narracyjny przedstawia niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF) jako chorobę ogólnoustrojową wynikającą ze zbiegu otyłości, cukrzycy typu 2 i przewlekłej choroby nerek, które sprzyjają dysfunkcji mikrokrążenia, upośledzeniu funkcji śródbłonka i włóknieniu mięśnia sercowego. Szczegółowo opisuje, w jaki sposób inhibitory SGLT2, agoniści receptora GLP-1, podwójne terapie inkretynowe oraz (niesteroidowi) antagoniści receptora mineralokortykoidowego wywierają uzupełniające się efekty na stres hemodynamiczny, dysregulację metaboliczną, zapalenie i włóknienie, ostatecznie poprawiając wyniki sercowo-naczyniowe i nerkowe. Dla praktyki klinicznej przegląd podkreśla znaczenie podejścia sercowo-nerkowego i sercowo-metabolicznego, uwypuklając, że skuteczne postępowanie w HFpEF wymaga celowania zarówno w szlaki sercowe, jak i pozasercowe.
Podsumowanie
Niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF) jest chorobą ogólnoustrojową, w której współistniejące choroby metaboliczne, otyłość, cukrzyca typu 2 (T2D) i przewlekła choroba nerek (PChN), zbiegają się, napędzając ogólnoustrojowe zapalenie, dysfunkcję śródbłonka i włóknienie mięśnia sercowego. Dysfunkcja mikrokrążenia stanowi ważne ogniwo między tymi chorobami współistniejącymi a nieprawidłowościami wewnątrz serca i poza nim, chociaż jej przyczynowy udział w HFpEF pozostaje niecałkowicie ustalony. Oprócz sprzyjania sztywności mięśnia sercowego i dysfunkcji rozkurczowej upośledzona funkcja mikrokrążenia w krążeniu płucnym i obwodowym może przyczyniać się do zmniejszonej perfuzji tkanek, nietolerancji wysiłku i duszności. PChN może dodatkowo nasilać ten proces poprzez szlaki objętościowe i neurohormonalne, a także krążące czynniki mocznicowe i zapalne upośledzające funkcję śródbłonka, za pośrednictwem osi nerkowo-mikrokrążeniowej. Mimo wysokiej częstości występowania i złego rokowania możliwości terapeutyczne w HFpEF były historycznie ograniczone. Ostatnie postępy, w tym inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2i), agoniści receptora peptydu glukagonopodobnego-1 (GLP-1) i podwójne terapie inkretynowe (GLP-1/GIP RA) oraz (niesteroidowi) antagoniści receptora mineralokortykoidowego, zmieniły krajobraz terapeutyczny poprzez poprawę wyników sercowo-naczyniowych i nerkowych u pacjentów z HFpEF. Leki te wywierają uzupełniające się efekty na stres hemodynamiczny, dysregulację metaboliczną, zapalenie i włóknienie, a także mogą poprawiać funkcję mikrokrążenia w wielu łożyskach naczyniowych. W tym przeglądzie narracyjnym przedstawiamy narządowo-specyficzną syntezę wzajemnych oddziaływań patofizjologicznych między sercem, nerką, ogólnoustrojowym mikrokrążeniem, krążeniem płucnym i mięśniami szkieletowymi w HFpEF związanej z CKMS. Ponadto odwzorowujemy kliniczne i mechanistyczne efekty wspomnianych terapii w tych wzajemnie połączonych układach narządowych oraz wskazujemy obszary, w których nadal istnieją luki w danych mechanistycznych i klinicznych.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





