Dirençli hipertansiyonu ve kronik böbrek hastalığı olan hastalarda spironolakton kullanımını mümkün kılmak için patiromer ve plasebo karşılaştırması (AMBER)
faz 2, randomize, çift kör, plasebo kontrollü bir çalışma.
AMBER çalışması, bir potasyum bağlayıcı olan patiromerin, dirençli hipertansiyonu ve KBH'si olan hastalarda hiperkalemiyi önleyerek spironolakton kullanımının sürdürülmesini sağladığını göstermiştir. Sonuçlar, KBH'li hastalarda MRA kullanımının klinik ikilemi için pratik bir çözüm ortaya koymuştur.
Arka plan
Spironolakton, kontrol altında olmayan dirençli hipertansiyonu olan hastalarda kan basıncını düşürmede etkilidir. Ancak kronik böbrek hastalığı olan hastalarda spironolakton kullanımı hiperkalemi nedeniyle kısıtlanabilir. Kronik böbrek hastalığı ve dirençli hipertansiyonu olan hastalarda spironolaktonun daha kalıcı kullanımına olanak sağlamak için potasyum bağlayıcı patiromerin kullanımını değerlendirdik.
Yöntemler
Bu faz 2, çok merkezli, randomize, çift kör, plasebo kontrollü çalışmada, on ülkedeki (Bulgaristan, Hırvatistan, Gürcistan, Macaristan, Ukrayna, Fransa, Almanya, Güney Afrika, Birleşik Krallık ve ABD) 62 ayaktan hasta merkezinden, kronik böbrek hastalığı (tahmini glomerüler filtrasyon hızı 1,73 m2 başına 25 ile ≤45 mL/dk) ve kontrol altında olmayan dirençli hipertansiyonu olan, 18 yaş ve üzerindeki katılımcıları çalışmaya aldık. Son tarama vizitinde tüm uygunluk ölçütlerini karşılayan hastalar, yerel serum potasyum ölçümüne (4,3 ile <4,7 mmol/L ve 4,7 ile 5,1 mmol/L) ve diyabet öyküsüne göre tabakalandırıldı. Katılımcılar, açık etiketli spironolakton (günde bir kez 25 mg ile başlanarak) ve başlangıçtaki kan basıncı ilaçlarına ek olarak plasebo veya patiromer (günde bir kez 8,4 g) almak üzere etkileşimli web yanıt sistemi ile 1:1 oranında rastgele atandı. Katılımcılar, tedavileri uygulayan ve kan basıncını ölçen çalışma ekibi ve araştırmacılar, atanan tedavi gruplarından habersizdi. Doz titrasyonlarına 1 hafta (patiromer) ve 3 hafta (spironolakton) sonra izin verildi. Birincil sonlanım noktası, 12. haftada spironolakton kullanan hastaların oranında gruplar arasındaki farktı. Etkinlik sonlanım noktaları ve güvenlilik, randomize edilen tüm hastalarda (tedavi niyeti) değerlendirildi. Çalışma Clinicaltrials.gov'da NCT03071263 numarasıyla kaydedilmiştir.
Bulgular
13 Şubat 2017 ile 20 Ağustos 2018 arasında 574 hasta taradık. 574 hastanın 295'i (%51) tüm dahil etme ölçütlerini karşıladı ve plasebo (n=148) veya patiromer (n=147) ile çift kör tedaviye ek olarak spironolaktona rastgele atandı. 12. haftada plasebo grubundaki 148 hastanın 98'i (%66) ve patiromer grubundaki 147 hastanın 126'sı (%86) spironolakton kullanmaya devam ediyordu (gruplar arası fark %19,5, %95 GA 10,0-29,0; p < 0,0001). Advers olaylar çoğunlukla hafif veya orta şiddetteydi ve plasebo grubundaki 148 hastanın 79'unda (%53), patiromer grubundaki 147 hastanın 82'sinde (%56) görüldü.
Sonuçlar
Dirençli hipertansiyonu ve kronik böbrek hastalığı olan hastalarda patiromer, daha az hiperkalemi ile daha fazla hastanın spironolakton tedavisine devam etmesini sağladı. Bu hasta popülasyonunda spironolaktonun kalıcı olarak sürdürülebilmesi, dirençli hipertansiyon tedavisi için klinik açıdan önem taşımaktadır.
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.




