Atriyal fibrilasyonlu hastalarda erken ritim kontrol tedavisi.
EAST-AFNET 4 çalışması, atriyal fibrilasyon tanısından sonraki bir yıl içinde uygulanan erken, sistematik ritim kontrol tedavisinin, olağan bakıma kıyasla kardiyovasküler ölümü, inmeyi ve kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatışı azalttığını göstermiştir. Bu paradigma değiştiren sonuç, önce hız kontrolünü öngören onlarca yıllık düşünceyi tersine çevirmiş ve erken ritim kontrolünü tercih edilen strateji olarak yerleştirmiştir.
Arka plan
Atriyal fibrilasyon yönetimindeki iyileşmelere rağmen, bu durumdaki hastalar kardiyovasküler komplikasyonlar açısından artmış risk altında kalmaya devam etmektedir. Erken ritim kontrol tedavisinin bu riski azaltıp azaltamayacağı belirsizdir.
Yöntemler
Bu uluslararası, araştırmacı tarafından başlatılan, paralel gruplu, açık, sonuç değerlendirmesi körlenmiş çalışmada, erken atriyal fibrilasyonu (kayıttan ≤1 yıl önce tanı almış) ve kardiyovasküler durumları olan hastaları erken ritim kontrolü veya olağan bakım almak üzere rastgele atadık. Erken ritim kontrolü, randomizasyondan sonra antiaritmik ilaçlarla tedaviyi veya atriyal fibrilasyon ablasyonunu içeriyordu. Olağan bakım, ritim kontrolünü atriyal fibrilasyonla ilişkili semptomların yönetimiyle sınırlıyordu. İlk birincil sonuç, kardiyovasküler nedenlere bağlı ölüm, inme veya kalp yetmezliğinin kötüleşmesi ya da akut koroner sendrom nedeniyle hastaneye yatışın bir bileşikti; ikinci birincil sonuç yılda hastanede geçirilen gece sayısıydı. Birincil güvenlilik sonucu ölüm, inme veya ritim kontrol tedavisiyle ilişkili ciddi advers olayların bir bileşikti. Semptomlar ve sol ventrikül fonksiyonu dahil ikincil sonuçlar da değerlendirildi.
Bulgular
135 merkezde, erken atriyal fibrilasyonu olan (tanıdan bu yana geçen ortanca süre, 36 gün) 2789 hasta randomizasyona alındı. Çalışma, hasta başına ortanca 5,1 yıllık takipten sonra üçüncü ara analizde etkinlik nedeniyle durduruldu. İlk birincil sonuç olayı, erken ritim kontrolüne atanan 249 hastada (100 kişi-yılı başına 3,9) ve olağan bakıma atanan 316 hastada (100 kişi-yılı başına 5,0) görüldü (tehlike oranı, 0,79; %96 güven aralığı, 0,66 ile 0,94; p = 0,005). Hastanede geçirilen ortalama (±SS) gece sayısı gruplar arasında anlamlı farklılık göstermedi (sırasıyla yılda 5,8±21,9 ve 5,1±15,5 gün; p = 0,23). Birincil güvenlilik sonuç olayı olan hastaların yüzdesi gruplar arasında anlamlı farklılık göstermedi; ritim kontrol tedavisiyle ilişkili ciddi advers olaylar erken ritim kontrolüne atanan hastaların %4,9'unda ve olağan bakıma atanan hastaların %1,4'ünde görüldü. 2. yılda semptomlar ve sol ventrikül fonksiyonu gruplar arasında anlamlı farklılık göstermedi.
Sonuçlar
Erken ritim kontrol tedavisi, erken atriyal fibrilasyonu ve kardiyovasküler durumları olan hastalar arasında olağan bakıma kıyasla daha düşük advers kardiyovasküler sonuç riskiyle ilişkiliydi. (Alman Eğitim ve Araştırma Bakanlığı ve diğerleri tarafından finanse edilmiştir; EAST-AFNET 4 ISRCTN numarası, ISRCTN04708680; ClinicalTrials.gov numarası, NCT01288352; EudraCT numarası, 2010-021258-20.).
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.





