Kalp yetmezliği ve atriyal fibrilasyonu olan hastalarda ablasyon temelli ritim kontrolü ile hız kontrolünün randomize karşılaştırması
RAFT-AF çalışmasının sonuçları.
RAFT-AF çalışması, kalp yetmezliği ve AF'si olan hastalarda ablasyon temelli ritim kontrolünün hız kontrolüne kıyasla sol ventrikül fonksiyonunu ve NT-proBNP düzeylerini iyileştirdiğini, ancak mortalite ve kalp yetmezliği olaylarından oluşan bileşik sonlanımı anlamlı düzeyde azaltmadığını göstermiştir. Ekokardiyografik yarar, kalp yetmezliğinde AF için ablasyonu desteklemiştir.
Giriş
Atriyal fibrilasyon (AF) ve kalp yetmezliği (KY) sıklıkla birlikte bulunur ve tedavisi zor olabilir. AF'nin farmakolojik temelli ritim kontrolünün hız kontrolünden üstün olduğu kanıtlanmamıştır. KY ve AF'si olan hastalarda klinik sonlanımların iyileştirilip iyileştirilemeyeceğini değerlendirmek amacıyla ablasyon temelli ritim kontrolü hız kontrolü ile karşılaştırılmıştır.
Yöntemler
Bu, merkezi bir adjudikasyon komitesi kullanılarak sonlanımların kör değerlendirildiği, çok merkezli, açık etiketli bir çalışmaydı. Yüksek yüklü paroksismal (6 ayda >4 epizot) veya persistan (süre <3 yıl) AF'si, New York Heart Association sınıf II ila III KY'si ve yüksek NT-proBNP (N-terminal pro brain natriuretic peptide) düzeyi olan hastalar ablasyon temelli ritim kontrolüne veya hız kontrolüne randomize edildi. Birincil sonlanım, en az 2 yıllık takiple tüm nedenlere bağlı mortalite ve tüm KY olaylarından oluşan bir bileşikti. İkincil sonlanımlar sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonunu (LVEF), 6 dakikalık yürüme testini ve NT-proBNP'yi içeriyordu. Yaşam kalitesi Minnesota Living With Heart Failure Questionnaire ve AF Effect on Quality of Life ile ölçüldü. Birincil analiz, Cox orantılı tehlikeler modeli kullanılarak yapılan olaya kadar geçen süre analiziydi. Çalışma, Veri Güvenliği İzleme Komitesi'nin belirgin yararsızlık saptaması nedeniyle erken durduruldu.
Bulgular
1 Aralık 2011 ile 20 Ocak 2018 arasında 411 hasta ablasyon temelli ritim kontrolüne (n=214) veya hız kontrolüne (n=197) randomize edildi. Birincil sonlanım ablasyon temelli ritim kontrolü grubunda 50 (%23,4) hastada, hız kontrolü grubunda 64 (%32,5) hastada görüldü (tehlike oranı, 0,71 [%95 GA, 0,49-1,03]; p=0,066). Sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu ablasyon temelli grupta arttı (%10,1±1,2 ve %3,8±1,2, p=0,017), 6 dakikalık yürüme mesafesi iyileşti (44,9±9,1 m ve 27,5±9,7 m, p=0,025) ve NT-proBNP'de azalma görüldü (ortalama değişim %-77,1 ve %-39,2, p<0,0001). Minnesota Living With Heart Failure Questionnaire, ablasyon temelli ritim kontrolü grubunda daha fazla iyileşme gösterdi (en küçük kareler ortalama farkı -5,4 [%95 GA, -10,5 ile -0,3 arası]; p=0,0036); AF Effect on Quality of Life skoru da aynı şekilde daha fazla iyileşme gösterdi (en küçük kareler ortalama farkı 6,2 [%95 GA, 1,7-10,7]; p=0,0005). Ciddi advers olaylar her iki tedavi grubunda da hastaların %50'sinde gözlendi.
Sonuç
Yüksek yüklü AF ve KY'si olan hastalarda, ablasyon temelli ritim kontrolü ile hız kontrolü arasında tüm nedenlere bağlı mortalite veya KY olayları açısından istatistiksel bir fark yoktu; ancak ablasyon temelli ritim kontrolü lehine, hız kontrolüne kıyasla sonlanımların iyileşmesi yönünde anlamlı olmayan bir eğilim vardı. KAYIT: URL: https://www. CLINICALTRIALS: gov; Benzersiz tanımlayıcı: NCT01420393.
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.





