Kalp yetmezliğinde mineralokortikoid reseptör antagonistleri
bireysel hasta düzeyinde bir meta-analiz.
Bu bireysel hasta verili meta-analiz, mineralokortikoid reseptör antagonistlerinin HFrEF'li hastalarda alt gruplar arasında tutarlı bir yararla sağkalımı anlamlı ölçüde iyileştirdiğini doğrulamıştır. Analiz, HFpEF'te yarara ilişkin yetersiz kanıt bulmuş ve finerenon gibi steroid yapıda olmayan MRA'ların bu popülasyondaki ayrı rolünü vurgulamıştır.
Arka plan
Mineralokortikoid reseptör antagonistleri (MRA'lar), ejeksiyon fraksiyonu azalmış kalp yetmezliği (HFrEF) olan hastalarda hastaneye yatışları ve ölümü azaltmaktadır; ancak ejeksiyon fraksiyonu hafif azalmış kalp yetmezliği (HFmrEF) veya ejeksiyon fraksiyonu korunmuş kalp yetmezliği (HFpEF) olan hastalardaki yarar belirsizdir. MRA'ların etkisini, ejeksiyon fraksiyonunun tüm aralığında kalp yetmezliği olan hastaları almış dört çalışmada değerlendirdik.
Yöntemler
Bu, HFrEF'li hastaları alan RALES (spironolakton) ve EMPHASIS-HF (eplerenon) çalışmalarının ve HFmrEF veya HFpEF'li hastaları alan TOPCAT (spironolakton) ve FINEARTS-HF (finerenon) çalışmalarının önceden belirlenmiş, bireysel hasta düzeyinde bir meta-analizidir. Bu meta-analizin birincil sonucu, kalp yetmezliği nedeniyle ilk hastaneye yatışa veya kardiyovasküler ölüme kadar geçen sürenin bir bileşiğiydi. Ayrıca MRA'ların bu bileşiğin bileşenleri, toplam (ilk veya tekrarlayan) kalp yetmezliği hastaneye yatışları (kardiyovasküler ölümlerle ve ölümler olmaksızın) ve tüm nedenlere bağlı ölüm üzerindeki etkisini de tahmin ettik. Serum kreatinin, tahmini glomerüler filtrasyon hızı, serum potasyum ve sistolik kan basıncı dahil güvenlik sonuçları da değerlendirildi. Bu popülasyonlardaki etki heterojenitesini incelemek için çalışmalar ile tedavi arasındaki etkileşim test edildi. Bu çalışma PROSPERO'ya, CRD42024541487, kaydedilmiştir.
Bulgular
Dört çalışmaya 13 846 hasta dahil edildi. MRA'lar kardiyovasküler ölüm veya kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatış riskini azalttı (tehlike oranı 0,77 [%95 GA 0,72-0,83]). HFrEF'teki (0,66 [0,59-0,73]) HFmrEF veya HFpEF'e (0,87 [0,79-0,95]) kıyasla daha fazla etkinlik nedeniyle çalışmalar ve tedavi arasında istatistiksel olarak anlamlı bir etkileşim vardı (etkileşim için p=0,0012). HFrEF çalışmalarında (0,63 [0,55-0,72]) ve HFmrEF veya HFpEF çalışmalarında (0,82 [0,74-0,91]) kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatışta anlamlı azalmalar gözlemledik. Kardiyovasküler ölümle birlikte veya ölümsüz toplam kalp yetmezliği hastaneye yatışları için de aynı örüntü gözlendi. Kardiyovasküler ölüm HFrEF çalışmalarında azaldı (0,72 [0,63-0,82]), ancak HFmrEF veya HFpEF çalışmalarında azalmadı (0,92 [0,80-1,05]). Tüm nedenlere bağlı ölüm de HFrEF çalışmalarında azaldı (0,73 [0,65-0,83]), ancak HFmrEF veya HFpEF çalışmalarında azalmadı (0,94 [0,85-1,03]). Bir MRA ile hiperkalemi riski plaseboya kıyasla iki katına çıktı (odds oranı 2,27 [%95 GA 2,02-2,56]), ancak ciddi hiperkalemi (serum potasyumu >6,0 mmol/L) insidansı düşüktü (%2,9 ve %1,4); hipokalemi riski (potasyum <3,5 mmol/L) yarıya indi (0,51 [0,45-0,57]; %7 ve %14).
Sonuçlar
Steroid yapıdaki MRA'lar HFrEF'li hastalarda kardiyovasküler ölüm veya kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatış riskini azaltmakta, steroid yapıda olmayan MRA'lar ise HFmrEF veya HFpEF'li hastalarda bu riski azaltmaktadır.
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.





