Atriyal Fibrilasyonda Sol Atriyal Appendiks Kapatılması veya Tıbbi Tedavi.
CLOSURE-AF çalışmasında, hem inme hem de kanama açısından yüksek riskli atriyal fibrilasyonlu 912 hasta, kateter temelli sol atriyal appendiks kapatılmasına veya hekim yönlendirmeli en iyi tıbbi bakıma randomize edildi. Ortanca 3 yıllık takipten sonra, LAA kapatılması; inme, sistemik emboli, majör kanama veya kardiyovasküler ölüm bileşik sonlanım noktası açısından tıbbi tedaviye göre non-inferior değildi (100 hasta-yılı başına 16,8'e karşı 13,3 olay; non-inferiorite için P=0,44). Ciddi advers olaylar cihaz grubunda %82,5, tıbbi tedavi grubunda %77,4 oranında görüldü. Bu sonuçlar, ACC.26'da sunulacak CHAMPION-AF çalışması sonuçları için kritik bir bağlam sağlamaktadır.
Arka plan
Sol atriyal appendiksin kateter temelli kapatılması, atriyal fibrilasyonlu hastalarda inme önleme için oral antikoagülasyona bir alternatiftir. Bu stratejinin, inme ve kanama açısından yüksek riskli hastalarda hekim yönlendirmeli en iyi tıbbi bakımla karşılaştırıldığında etkinliği bilinmemektedir.
Yöntemler
Almanya'da yürütülen bu çok merkezli randomize çalışmada, atriyal fibrilasyonu olan ve yüksek inme ve kanama riski taşıyan hastaları sol atriyal appendiks kapatılması uygulanmak üzere veya hekim yönlendirmeli en iyi tıbbi bakım (uygunsa direkt oral antikoagülanlar dahil) almak üzere atadık. Non-inferiorite için test edilen birincil sonlanım noktası, olaya kadar geçen süre analizinde değerlendirilen inme (iskemik veya hemorajik), sistemik emboli, majör kanama veya kardiyovasküler ya da açıklanamayan ölüm bileşiğiydi. Non-inferiorite sınırı 1,3'lük bir tehlike oranıydı.
Bulgular
Toplam 912 yetişkin hasta randomizasyona alındı. Birincil sonlanım noktası analizi, sol atriyal appendiks kapatılması uygulanmak üzere atanan 446 hastayı (cihaz grubu) ve hekim yönlendirmeli en iyi tıbbi bakıma atanan 442 hastayı (tıbbi tedavi grubu) içerdi. Ortalama (±SD) yaş 77,9±7,1 yıldı; hastaların %38,6'sı kadındı, ortalama CHA2DS2-VASc skoru 5,2±1,5 (aralık, 0 ila 9; daha yüksek skorlar daha yüksek inme riskini gösterir) ve ortalama HAS-BLED skoru 3,0±0,9 (aralık, 0 ila 9; daha yüksek skorlar daha yüksek kanama riskini gösterir) idi. Ortanca 3 yıllık takipten sonra (çeyrekler arası aralık, 1,7 ila 4,7), cihaz grubunda 155 hastada (100 hasta-yılı başına insidans, 16,8) ve tıbbi tedavi grubunda 127 hastada (100 hasta-yılı başına insidans, 13,3) ilk birincil sonlanım noktası olayı gerçekleşmişti (kısıtlı ortalama sağkalım süresindeki fark, -0,36 yıl; %95 güven aralığı, -0,70 ila -0,01; non-inferiorite için P = 0,44). Ciddi advers olaylar cihaz grubunda 368 hastada (%82,5) ve tıbbi tedavi grubunda 342 hastada (%77,4) görüldü.
Sonuçlar
İnme ve kanama açısından yüksek riskli atriyal fibrilasyonlu hastalar arasında, sol atriyal appendiks kapatılması; inme, sistemik emboli, majör kanama veya kardiyovasküler ya da açıklanamayan ölüm bileşik sonlanım noktası açısından hekim yönlendirmeli en iyi tıbbi bakıma göre non-inferior değildi. (German Center for Cardiovascular Research tarafından finanse edilmiştir; CLOSURE-AF ClinicalTrials.gov numarası, NCT03463317.).
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.




