TR
Giriş yap

Literatür ·

Atriyal Fibrilasyonda Liraglutid Etkileri (LEAF) Çalışması.

Bu randomize çalışmada, (çoğunlukla persistan) atriyal fibrilasyonu olan 59 fazla kilolu veya obez hasta, kateter ablasyonundan önce üç ay boyunca liraglutidli veya liraglutidsiz risk faktörü modifikasyonu almıştır. Birincil sonlanım noktası olan sol atriyal epikardiyal yağ dokusunun azalması gruplar arasında anlamlı farklılık göstermemiştir. Buna rağmen AF/atriyal flutterdan bir yıllık kurtulma liraglutid ile daha yüksekti (%81 ve %54; p=0,007). Yazarlar, pleiotropik GLP-1 etkilerinin AF tedavisi için yeni bir hedef sunabileceğini ve bunun daha büyük çalışmalarla doğrulanması gerektiğini öne sürmektedir.

Arka plan

Atriyal fibrilasyon (AF) ablasyonu, özellikle persistan AF için vasat sonuçlar sunmaya devam etmektedir. Obezite ve epikardiyal yağ dokusu (EAT), AF ve ablasyon sonuçlarıyla ilişkilidir. Kilo kaybını da içeren risk faktörü modifikasyonu (RFM), AF tedavi sonuçlarını iyileştirir. Glukagon benzeri peptid-1 reseptör agonisti olan liraglutid, kilo kaybına ve EAT azalmasına yol açar.

Amaçlar

Bu çalışma, ablasyon uygulanan AF'li hastalarda liraglutid ile yardımcı tedavinin etkilerini test etmeyi amaçlamıştır.

Yöntemler

Tedavi için kateter ablasyonunu tercih eden, fazla kilolu/obez (beden kütle indeksi ≥27 kg/m2) AF'li (%80'i persistan AF) hastaların dahil edildiği bu randomize çalışmada, 28 hasta RFM'ye ve 31 hasta ablasyon öncesi 3 ay boyunca risk faktörü modifikasyonuna (artı liraglutid (RFM+L)) atanmıştır. EAT, kayıt sırasında ve ablasyon öncesinde seri bilgisayarlı tomografi taramalarıyla ve ablasyon sonrası 1 yıla kadar seri ekokardiyogramlarla değerlendirilmiştir. Birincil sonlanım noktası sol atriyal epikardiyal yağ dokusu (LAEAT) hacmindeki değişimdi. Toplam EAT ve 1. yılda tekrarlayan AF ikincil sonlanım noktalarıydı.

Bulgular

RFM'ye atanan 28 hasta (yaş 61,8 ± 10,3 yıl, 8 kadın) ve ablasyon öncesi 3 ay boyunca RFM+L'ye atanan 31 hasta (yaş 62,2 ± 8,6 yıl, 8 kadın) vardı. Başlangıç özellikleri gruplar arasında iyi dengelenmişti; ortanca beden kütle indeksi 34,2-37,2 kg/m2 idi. Kırk yedisinde (%80) persistan AF vardı. RFM grubunda bir hasta ve RFM+L grubunda 3 hasta ablasyona devam etmemeyi tercih etmiş ve "ablasyon öncesi" testler bu karar anında yapılmıştır. Genel olarak LAEAT'ta (ortanca -1,0 [Q1-Q3: -4,5 ila 1,4] mL; P = 0,02) ve kiloda (-2,8 ± 4,0 kg; P < 0,001) azalmalar olmuş, ancak gruplar arasında fark görülmemiştir. AF/atriyal flutterdan bir yıllık kurtulma RFM+L için %81 (%95 GA: %62-%91) ve RFM için %54 (%95 GA: %34-%70) idi (log-rank P = 0,007). Lojistik regresyon modelleri, RFM+L'nin daha düşük 12 aylık nüks riskiyle ilişkili olduğunu göstermiştir (LAEAT modeli: OR: 0,19; %95 GA: 0,05-0,73; P = 0,015; EAT modeli: OR: 0,08; %95 GA: 0,01-0,40; P = 0,002). EAT yoğunluğundaki değişim daha düşük nükslerle ilişkiliydi (OR: 0,55; %95 GA: 0,36-0,84; P = 0,006).

Sonuçlar

Obez AF hastalarında RFM'ye liraglutid eklenmesi erken kilo kaybında veya LAEAT azalmasında anlamlı farklılıklar sağlamamış olsa da, AF/atriyal flutterdan kurtulmada iyileşme görülmüştür. Pleiotropik glukagon benzeri peptid-1 reseptör agonisti etkileri, AF ablasyonu sonuçlarını önemli ölçüde iyileştirebilecek AF tedavisi için yeni farmakolojik hedefler sağlayabilir. (Atriyal Fibrilasyonda Liraglutid Etkisi [LEAF]; NCT03856632).

Bize katılın

Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.

Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?

İlgi alanları

Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.

Bu sayfa İngilizceden çevrilmiştir ve hatalar içerebilir. İngilizce orijinal