Badanie Liraglutide Effects in Atrial Fibrillation (LEAF).
W tym randomizowanym badaniu 59 pacjentów z nadwagą lub otyłością i migotaniem przedsionków (głównie przetrwałym) otrzymywało przez trzy miesiące przed ablacją cewnikową modyfikację czynników ryzyka z liraglutydem lub bez niego. Pierwszorzędowy punkt końcowy, czyli zmniejszenie nasierdziowej tkanki tłuszczowej lewego przedsionka, nie różnił się istotnie między grupami. Mimo to roczny odsetek osób wolnych od AF/trzepotania przedsionków był wyższy w grupie liraglutydu (81% wobec 54%; p=0,007). Autorzy sugerują, że plejotropowe działanie GLP-1 może stanowić nowy cel w leczeniu AF, co wymaga potwierdzenia w większych badaniach.
Wstęp
Ablacja migotania przedsionków (AF) nadal daje przeciętne wyniki, zwłaszcza w przetrwałym AF. Otyłość i nasierdziowa tkanka tłuszczowa (EAT) wiążą się z AF i wynikami ablacji. Modyfikacja czynników ryzyka (RFM), w tym zmniejszenie masy ciała, poprawia wyniki leczenia AF. Liraglutyd, agonista receptora peptydu glukagonopodobnego 1, prowadzi do zmniejszenia masy ciała i EAT.
Cele
Celem tego badania było sprawdzenie działania terapii uzupełniającej liraglutydem u pacjentów z AF poddawanych ablacji.
Metody
W tym randomizowanym badaniu u pacjentów z nadwagą/otyłością (wskaźnik masy ciała ≥27 kg/m2) i AF (80% przetrwałe AF), którzy zdecydowali się na ablację cewnikową, 28 pacjentów przydzielono do RFM, a 31 do modyfikacji czynników ryzyka (plus liraglutyd (RFM+L) przez 3 miesiące przed ablacją. EAT oceniano w seryjnych tomografiach komputerowych w momencie włączenia i przed ablacją oraz w seryjnych echokardiogramach do 1 roku po ablacji. Pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana objętości nasierdziowej tkanki tłuszczowej lewego przedsionka (LAEAT). Całkowita EAT i nawrót AF po 1 roku były drugorzędowymi punktami końcowymi.
Wyniki
Do RFM przydzielono 28 pacjentów (wiek 61,8 ± 10,3 roku, 8 kobiet), a do RFM+L przez 3 miesiące przed ablacją 31 pacjentów (wiek 62,2 ± 8,6 roku, 8 kobiet). Charakterystyka wyjściowa była dobrze zrównoważona między grupami, przy medianie wskaźnika masy ciała 34,2-37,2 kg/m2. Czterdziestu siedmiu (80%) miało przetrwałe AF. Jeden pacjent w grupie RFM i 3 w grupie RFM+L zdecydowało się nie przystępować do ablacji, a badanie „przedablacyjne” wykonano w momencie tej decyzji. Ogółem odnotowano zmniejszenie LAEAT (mediana -1,0 [Q1-Q3: -4,5 do 1,4] ml; P = 0,02) i masy ciała (-2,8 ± 4,0 kg; P < 0,001), ale bez różnicy między grupami. Roczny odsetek osób wolnych od AF/trzepotania przedsionków wynosił 81% (95% CI: 62%-91%) dla RFM+L i 54% (95% CI: 34%-70%) dla RFM (log-rank P = 0,007). Modele regresji logistycznej wykazały, że RFM+L wiązało się z niższym ryzykiem nawrotu w ciągu 12 miesięcy (model LAEAT: OR: 0,19; 95% CI: 0,05-0,73; P = 0,015; model EAT: OR: 0,08; 95% CI: 0,01-0,40; P = 0,002). Zmiana gęstości EAT wiązała się z mniejszym nawrotem (OR: 0,55; 95% CI: 0,36-0,84; P = 0,006).
Wnioski
Chociaż dodanie liraglutydu do RFM u pacjentów z otyłością i AF nie dało istotnych różnic we wczesnym zmniejszeniu masy ciała ani LAEAT, odnotowano większy odsetek osób wolnych od AF/trzepotania przedsionków. Plejotropowe działanie agonistów receptora peptydu glukagonopodobnego 1 może stanowić nowe cele farmakologiczne w leczeniu AF, które mogą istotnie poprawić wyniki ablacji AF. (Liraglutide Effect in Atrial Fibrillation [LEAF]; NCT03856632).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





