Σε αυτή την τυχαίως καταμερισμένη μελέτη, 59 ασθενείς με υπέρβαρο ή παχυσαρκία και (κυρίως επίμονη) κολπική μαρμαρυγή έλαβαν για τρεις μήνες τροποποίηση παραγόντων κινδύνου με ή χωρίς λιραγλουτίδη πριν από την καθετηριακή αblaση. Το πρωτεύον τελικό σημείο — η μείωση του επικαρδιακού λιπώδους ιστού του αριστερού κόλπου — δεν διέφερε σημαντικά μεταξύ των ομάδων. Παρόλα αυτά, η ελευθερία από κολπική μαρμαρυγή/πτερυγισμό κόλπων μετά από ένα έτος ήταν υψηλότερη με τη λιραγλουτίδη (81% έναντι 54%· p=0,007). Οι συγγραφείς προτείνουν ότι οι πλειοτροπικές επιδράσεις του GLP-1 μπορεί να προσφέρουν έναν νέο στόχο για τη θεραπεία της κολπικής μαρμαρυγής, ο οποίος θα πρέπει να επιβεβαιωθεί σε μεγαλύτερες κλινικές μελέτες.
Η αblaση της κολπικής μαρμαρυγής (ΚΜ) συνεχίζει να προσφέρει μέτρια αποτελέσματα, ιδιαίτερα για την επίμονη ΚΜ. Η παχυσαρκία και το επικαρδιακό λιπώδες ιστό (EAT) συνδέονται με την ΚΜ και τα αποτελέσματα της αblaσης. Η τροποποίηση παραγόντων κινδύνου (RFM), συμπεριλαμβανομένης της απώλειας βάρους, βελτιώνει τα αποτελέσματα της θεραπείας της ΚΜ. Η λιραγλουτίδη, ένας αγωνιστής των υποδοχέων του ομοιόμορφου πεπτιδίου-1 του γλυκαγόνου, οδηγεί σε απώλεια βάρους και μείωση του EAT.
Η παρούσα μελέτη είχε ως στόχο να εξετάσει τις επιδράσεις της συμπληρωματικής θεραπείας με λιραγλουτίδη σε ασθενείς με ΚΜ που υποβάλλονται σε αblaση.
Σε αυτή την τυχαία μελέτη σε υπέρβαρους/παχύσαρκους ασθενείς (δείκτης μάζας σώματος ≥27 kg/m2) με ΚΜ (80% επίμονη ΚΜ) που επέλεξαν την καθετηριακή αblaση για θεραπεία, 28 ασθενείς αντιστοιχίστηκαν στην RFM και 31 στην τροποποίηση παραγόντων κινδύνου (συν λιραγλουτίδη (RFM+L)) για 3 μήνες πριν την αblaση. Το EAT αξιολογήθηκε με διαδοχικές αξονικές τομογραφίες κατά την ένταξη και πριν την αblaση, καθώς και με διαδοχικά ηχοκαρδιογραφήματα έως 1 έτος μετά την αblaση. Ο πρωτεύων στόχος ήταν η μεταβολή του όγκου του επικαρδιακού λιπώδους ιστού της αριστερής κολπικής κοιλότητας (LAEAT). Το συνολικό EAT και η υποτροπή της ΚΜ στο 1 έτος ήταν δευτερεύοντες στόχοι.
Ήσαν 28 ασθενείς (ηλικία 61,8 ± 10,3 έτη, 8 γυναίκες) που αντιστοιχίστηκαν στην RFM και 31 ασθενείς (ηλικία 62,2 ± 8,6 έτη, 8 γυναίκες) στην RFM+L για 3 μήνες πριν την αblaση. Τα βασικά χαρακτηριστικά ήταν καλά ισορροπημένα μεταξύ των ομάδων, με διάμεσο δείκτη μάζας σώματος 34,2-37,2 kg/m2. Οι σαράντα επτά (80%) είχαν επίμονη ΚΜ. Ένας ασθενής στην ομάδα RFM και τρεις στην ομάδα RFM+L επέλεξαν να μην προχωρήσουν στην αblaση, και οι εξετάσεις «πριν την αblaση» πραγματοποιήθηκαν τη στιγμή αυτής της απόφασης. Συνολικά, παρατηρήθηκαν μειώσεις στο LAEAT (διάμεσος -1,0 [Q1-Q3: -4,5 έως 1,4] mL· P = 0,02) και στο βάρος (-2,8 ± 4,0 kg· P < 0,001), αλλά δεν υπήρξε διαφορά μεταξύ των ομάδων. Η ελευθερία από ΚΜ/πτερυγισμό στο 1 έτος ήταν 81% (95% CI: 62%-91%) για την RFM+L και 54% (95% CI: 34%-70%) για την RFM (log-rank P = 0,007). Τα μοντέλα λογιστικής παλινδρόμησης έδειξαν ότι η RFM+L συνδεόταν με χαμηλότερο κίνδυνο υποτροπής στα 12 μήνες (μοντέλο LAEAT: OR: 0,19· 95% CI: 0,05-0,73· P = 0,015· μοντέλο EAT: OR: 0,08· 95% CI: 0,01-0,40· P = 0,002). Η μεταβολή της πυκνότητας του EAT συνδέονταν με χαμηλότερη υποτροπή (OR: 0,55· 95% CI: 0,36-0,84· P = 0,006).
Ενώ η προσθήκη λιραγλουτίνης στην RFM σε παχύσαρκους ασθενείς με ΚΜ δεν παρήγαγε σημαντικές διαφορές στην πρώιμη απώλεια βάρους ή στη μείωση του LAEAT, παρατηρήθηκε βελτιωμένη ελευθερία από ΚΜ/πτερυγισμό. Οι πλειοτροπικές επιδράσεις των αγωνιστών των υποδοχέων του ομοιόμορφου πεπτιδίου-1 του γλυκαγόνου μπορεί να παρέχουν νέους φαρμακολογικούς στόχους για τη θεραπεία της ΚΜ, οι οποίοι μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά τα αποτελέσματα της αblaσης της ΚΜ. (Επίδραση της Λιραγλουτίνης στην Κολπική Μαρμαρυγή [LEAF]· NCT03856632).
