Αυτή η υποανάλυση της μελέτης DECLARE-TIMI 58 έδειξε ότι η νταπαγλιφλοζίνη μείωσε σημαντικά το MACE ειδικά σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 και προηγούμενο έμφραγμα του μυοκαρδίου, ενώ ο ευρύτερος πληθυσμός της μελέτης έδειξε όφελος μόνο στην καρδιακή ανεπάρκεια. Το εύρημα προσδιόρισε την υποομάδα υψηλότερου κινδύνου με τη μεγαλύτερη πιθανότητα οφέλους από την αναστολή SGLT2.
Οι αναστολείς του μεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου 2 μειώνουν τον κίνδυνο σοβαρών ανεπιθύμητων καρδιαγγειακών συμβάντων (MACE) σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και ιστορικό αθηροσκληρωτικής καρδιαγγειακής νόσου. Λόγω του αρχικού τους κινδύνου, οι ασθενείς με προηγούμενο έμφραγμα του μυοκαρδίου (MI) ενδέχεται να αποκομίσουν ακόμη μεγαλύτερο όφελος από τη θεραπεία με αναστολέα του μεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου 2.
Η μελέτη DECLARE-TIMI 58 (Dapagliflozin Effect on Cardiovascular Events-Thrombolysis in Myocardial Infarction 58) τυχαιοποίησε 17.160 ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και είτε εγκατεστημένη αθηροσκληρωτική καρδιαγγειακή νόσο (n=6974) είτε πολλαπλούς παράγοντες κινδύνου (n=10.186) σε νταπαγλιφλοζίνη έναντι εικονικού φαρμάκου. Τα 2 πρωτεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν το σύνθετο σημείο MACE (καρδιαγγειακός θάνατος, MI ή ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο) και το σύνθετο σημείο καρδιαγγειακού θανάτου ή νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας. Οι ασθενείς με προηγούμενο MI (n=3584) αποτελούσαν μια προκαθορισμένη υποομάδα ενδιαφέροντος.
Σε ασθενείς με προηγούμενο MI (n=3584), η νταπαγλιφλοζίνη μείωσε τον σχετικό κίνδυνο MACE κατά 16% και τον απόλυτο κίνδυνο κατά 2,6% (15,2% έναντι 17,8%· λόγος κινδύνου [HR], 0,84· ΔΕ 95%, 0,72-0,99· P=0,039), ενώ δεν υπήρξε επίδραση σε ασθενείς χωρίς προηγούμενο MI (7,1% έναντι 7,1%· HR, 1,00· ΔΕ 95%, 0,88-1,13· P=0,97· P αλληλεπίδρασης για τη σχετική διαφορά=0,11· P αλληλεπίδρασης για την απόλυτη διαφορά κινδύνου=0,048), συμπεριλαμβανομένων των ασθενών με εγκατεστημένη αθηροσκληρωτική καρδιαγγειακή νόσο αλλά χωρίς ιστορικό MI (12,6% έναντι 12,8%· HR, 0,98· ΔΕ 95%, 0,81-1,19). Φάνηκε να υπάρχει μεγαλύτερο όφελος για το MACE εντός 2 ετών από το τελευταίο οξύ συμβάν (P τάσης αλληλεπίδρασης=0,007). Οι μειώσεις του σχετικού κινδύνου στον καρδιαγγειακό θάνατο/νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας ήταν πιο παρόμοιες, αλλά οι μειώσεις του απόλυτου κινδύνου έτειναν να είναι μεγαλύτερες: 1,9% (8,6% έναντι 10,5%· HR, 0,81· ΔΕ 95%, 0,65-1,00· P=0,046) και 0,6% (3,9% έναντι 4,5%· HR, 0,85· ΔΕ 95%, 0,72-1,00· P=0,055) σε ασθενείς με και χωρίς προηγούμενο MI, αντίστοιχα (P αλληλεπίδρασης για τη σχετική διαφορά=0,69· P αλληλεπίδρασης για την απόλυτη διαφορά κινδύνου=0,010).
Οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και προηγούμενο MI διατρέχουν υψηλό κίνδυνο MACE και καρδιαγγειακού θανάτου/νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας. Η νταπαγλιφλοζίνη φαίνεται να μειώνει σταθερά τον κίνδυνο και των δύο σύνθετων αποτελεσμάτων σε αυτούς τους ασθενείς. Μελλοντικές μελέτες θα πρέπει να επιβεβαιώσουν τα σημαντικά κλινικά οφέλη με τους αναστολείς του μεταφορέα νατρίου-γλυκόζης τύπου 2 που παρατηρήσαμε σε ασθενείς με προηγούμενο MI.
