Η μελέτη THEMIS έδειξε ότι η τικαγρελόρη προστιθέμενη στην ασπιρίνη μείωσε μετρίως τα καρδιαγγειακά συμβάντα σε ασθενείς με σταθερή στεφανιαία νόσο και διαβήτη τύπου 2, αλλά αύξησε σημαντικά τη σοβαρή αιμορραγία. Το στενό καθαρό κλινικό όφελος περιόρισε την κλινική υιοθέτηση αυτής της στρατηγικής.
Οι ασθενείς με σταθερή στεφανιαία νόσο και σακχαρώδη διαβήτη που δεν έχουν υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου ή εγκεφαλικό επεισόδιο διατρέχουν υψηλό κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβάντων. Δεν είναι σαφές εάν η προσθήκη τικαγρελόρης στην ασπιρίνη βελτιώνει τα αποτελέσματα σε αυτόν τον πληθυσμό.
Σε αυτή την τυχαιοποιημένη, διπλή-τυφλή μελέτη, κατανείμαμε ασθενείς ηλικίας 50 ετών ή άνω με σταθερή στεφανιαία νόσο και σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 να λάβουν είτε τικαγρελόρη συν ασπιρίνη είτε εικονικό φάρμακο συν ασπιρίνη. Ασθενείς με προηγούμενο έμφραγμα του μυοκαρδίου ή εγκεφαλικό επεισόδιο αποκλείστηκαν. Το πρωτεύον αποτέλεσμα αποτελεσματικότητας ήταν ένα σύνθετο σημείο καρδιαγγειακού θανάτου, εμφράγματος του μυοκαρδίου, ή εγκεφαλικού επεισοδίου. Το πρωτεύον αποτέλεσμα ασφάλειας ήταν η σοβαρή αιμορραγία όπως ορίζεται από τα κριτήρια Thrombolysis in Myocardial Infarction (TIMI).
Συνολικά 19.220 ασθενείς υποβλήθηκαν σε τυχαιοποίηση. Η διάμεση παρακολούθηση ήταν 39,9 μήνες. Η μόνιμη διακοπή θεραπείας ήταν πιο συχνή με τικαγρελόρη σε σύγκριση με εικονικό φάρμακο (34,5% έναντι 25,4%). Η επίπτωση ισχαιμικών καρδιαγγειακών συμβάντων (το πρωτεύον αποτέλεσμα αποτελεσματικότητας) ήταν χαμηλότερη στην ομάδα τικαγρελόρης σε σύγκριση με την ομάδα εικονικού φαρμάκου (7,7% έναντι 8,5%· λόγος κινδύνου, 0,90· διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ] 95%, 0,81 έως 0,99· P = 0,04), ενώ η επίπτωση σοβαρής αιμορραγίας TIMI ήταν υψηλότερη (2,2% έναντι 1,0%· λόγος κινδύνου, 2,32· ΔΕ 95%, 1,82 έως 2,94· P<0,001), όπως και η επίπτωση ενδοκράνιας αιμορραγίας (0,7% έναντι 0,5%· λόγος κινδύνου, 1,71· ΔΕ 95%, 1,18 έως 2,48· P = 0,005). Δεν υπήρξε σημαντική διαφορά στην επίπτωση θανατηφόρου αιμορραγίας (0,2% έναντι 0,1%· λόγος κινδύνου, 1,90· ΔΕ 95%, 0,87 έως 4,15· P = 0,11). Η επίπτωση ενός διερευνητικού σύνθετου αποτελέσματος μη αναστρέψιμης βλάβης (θάνατος από οποιαδήποτε αιτία, έμφραγμα του μυοκαρδίου, εγκεφαλικό επεισόδιο, θανατηφόρα αιμορραγία, ή ενδοκράνια αιμορραγία) ήταν παρόμοια στην ομάδα τικαγρελόρης και στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (10,1% έναντι 10,8%· λόγος κινδύνου, 0,93· ΔΕ 95%, 0,86 έως 1,02).
Σε ασθενείς με σταθερή στεφανιαία νόσο και διαβήτη χωρίς ιστορικό εμφράγματος του μυοκαρδίου ή εγκεφαλικού επεισοδίου, όσοι έλαβαν τικαγρελόρη συν ασπιρίνη είχαν χαμηλότερη επίπτωση ισχαιμικών καρδιαγγειακών συμβάντων, αλλά υψηλότερη επίπτωση σοβαρής αιμορραγίας σε σύγκριση με όσους έλαβαν εικονικό φάρμακο συν ασπιρίνη. (Χρηματοδοτήθηκε από την AstraZeneca· αριθμός ClinicalTrials.gov της μελέτης THEMIS, NCT01991795.).
