Αυτή η ολοκληρωμένη πολυεθνική ανάλυση συνέκρινε όλες τις αντιυπερτασικές φαρμακευτικές κατηγορίες πρώτης γραμμής σε εκατομμύρια ασθενών. Τα θειαζιδικά και θειαζιδοειδή διουρητικά έδειξαν την πιο ευνοϊκή συνολική ισορροπία αποτελεσματικότητας-ασφάλειας, ενώ οι αναστολείς ΜΕΑ σχετίζονταν με υψηλότερο κίνδυνο αγγειοοιδήματος και βήχα σε σύγκριση με τους ανταγωνιστές υποδοχέων αγγειοτενσίνης (ARB).
Παραμένει αβεβαιότητα σχετικά με τη βέλτιστη μονοθεραπεία για την υπέρταση, με τις τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες να συνιστούν οποιονδήποτε κύριο παράγοντα μεταξύ των φαρμακευτικών κατηγοριών πρώτης γραμμής θειαζιδικά ή θειαζιδοειδή διουρητικά, αναστολείς ΜΕΑ, ανταγωνιστές υποδοχέων αγγειοτενσίνης (ARB), διυδροπυριδινικούς ανταγωνιστές ασβεστίου, και μη διυδροπυριδινικούς ανταγωνιστές ασβεστίου, απουσία συνοσηρών ενδείξεων. Οι τυχαιοποιημένες μελέτες δεν έχουν περαιτέρω βελτιστοποιήσει αυτή την επιλογή.
Αναπτύξαμε ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο για δεδομένα πραγματικού κόσμου που επιτρέπει τη συγκριτική αξιολόγηση αποτελεσματικότητας και ασφάλειας σε πολλά φάρμακα και αποτελέσματα από παρατηρησιακά δεδομένα που καλύπτουν εκατομμύρια ασθενών, ελαχιστοποιώντας παράλληλα την εγγενή μεροληψία. Χρησιμοποιώντας αυτό το πλαίσιο, διεξαγάγαμε μια συστηματική μελέτη μεγάλης κλίμακας με σχεδιασμό κοόρτης νέων χρηστών για να εκτιμήσουμε τους σχετικούς κινδύνους τριών πρωτευόντων (οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, και εγκεφαλικό επεισόδιο) και έξι δευτερευόντων αποτελεσμάτων αποτελεσματικότητας και 46 αποτελεσμάτων ασφάλειας, συγκρίνοντας όλες τις κατηγορίες πρώτης γραμμής σε ένα παγκόσμιο δίκτυο έξι διοικητικών βάσεων δεδομένων αξιώσεων και τριών βάσεων δεδομένων ηλεκτρονικών ιατρικών φακέλων. Το πλαίσιο αντιμετώπισε την υπολειπόμενη σύγχυση, τη μεροληψία δημοσίευσης, και το p-hacking χρησιμοποιώντας προσαρμογή προδιάθεσης μεγάλης κλίμακας, ένα ευρύ σύνολο καταληκτικών σημείων ελέγχου, και πλήρη γνωστοποίηση των ελεγχθεισών υποθέσεων.
Χρησιμοποιώντας 4,9 εκατομμύρια ασθενείς, δημιουργήσαμε 22.000 βαθμονομημένους, προσαρμοσμένους ως προς την προδιάθεση λόγους κινδύνου (HR), συγκρίνοντας όλες τις κατηγορίες και τα αποτελέσματα στις βάσεις δεδομένων. Οι περισσότερες εκτιμήσεις δεν αποκάλυψαν διαφορές αποτελεσματικότητας μεταξύ των κατηγοριών· ωστόσο, τα θειαζιδικά ή θειαζιδοειδή διουρητικά έδειξαν καλύτερη πρωτεύουσα αποτελεσματικότητα από τους αναστολείς ΜΕΑ: κίνδυνο οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου (HR 0,84, ΔΕ 95% 0,75-0,95), νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (0,83, 0,74-0,95), και εγκεφαλικού επεισοδίου (0,83, 0,74-0,95) κατά την αρχική θεραπεία. Τα προφίλ ασφάλειας ευνόησαν επίσης τα θειαζιδικά ή θειαζιδοειδή διουρητικά έναντι των αναστολέων ΜΕΑ. Οι μη διυδροπυριδινικοί ανταγωνιστές ασβεστίου ήταν σημαντικά κατώτεροι από τις άλλες τέσσερις κατηγορίες.
Αυτό το ολοκληρωμένο πλαίσιο εισάγει έναν νέο τρόπο διεξαγωγής παρατηρησιακής επιστήμης υγειονομικής περίθαλψης σε κλίμακα. Η προσέγγιση υποστηρίζει την ισοδυναμία μεταξύ φαρμακευτικών κατηγοριών για την έναρξη μονοθεραπείας για την υπέρταση - σε συμφωνία με τις τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες - με εξαίρεση την υπεροχή των θειαζιδικών ή θειαζιδοειδών διουρητικών έναντι των αναστολέων ΜΕΑ και την κατωτερότητα των μη διυδροπυριδινικών ανταγωνιστών ασβεστίου.
