Η μελέτη ERADICATE-AF έδειξε ότι η προσθήκη νεφρικής απονεύρωσης στην απομόνωση πνευμονικών φλεβών μείωσε σημαντικά την υποτροπή AF σε ασθενείς με υπέρταση και παροξυσμική AF, καταδεικνύοντας συνεργιστικό όφελος από τον συνδυασμό δύο επεμβάσεων βασισμένων σε καθετήρα.
Να προσδιοριστεί εάν η νεφρική απονεύρωση, όταν προστίθεται στην απομόνωση πνευμονικών φλεβών, ενισχύει τη μακροπρόθεσμη αντιαρρυθμική αποτελεσματικότητα. ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ, ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ: Η μελέτη Evaluate Renal Denervation in Addition to Catheter Ablation to Eliminate Atrial Fibrillation (ERADICATE-AF) ήταν μια καθοδηγούμενη από ερευνητές, πολυκεντρική, τυφλής μεθόδου απλής τύφλωσης, τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη που διεξήχθη σε 5 κέντρα παραπομπής για κατάλυση με καθετήρα κολπικής μαρμαρυγής στη Ρωσική Ομοσπονδία, την Πολωνία, και τη Γερμανία. Συνολικά 302 ασθενείς με υπέρταση παρά τη λήψη τουλάχιστον 1 αντιυπερτασικού φαρμάκου, παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή, και σχέδια για κατάλυση εντάχθηκαν από τον Απρίλιο του 2013 έως τον Μάρτιο του 2018. Η παρακολούθηση ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2019.
Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν είτε σε μόνη απομόνωση πνευμονικών φλεβών (n = 148) είτε σε απομόνωση πνευμονικών φλεβών συν νεφρική απονεύρωση (n = 154). Πλήρης απομόνωση πνευμονικών φλεβών έως ένα καταληκτικό σημείο εξάλειψης όλων των δυναμικών πνευμονικών φλεβών· νεφρική απονεύρωση με χρήση καθετήρα κατάλυσης με αρδευόμενο άκρο που παρείχε ενέργεια ραδιοσυχνοτήτων σε διακριτά σημεία σε σπειροειδές πρότυπο από περιφερικά προς κεντρικά και στις δύο νεφρικές αρτηρίες. ΚΥΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ: Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν η απουσία κολπικής μαρμαρυγής, κολπικού πτερυγισμού, ή κολπικής ταχυκαρδίας στους 12 μήνες. Τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία περιλάμβαναν επιπλοκές της διαδικασίας εντός 30 ημερών και έλεγχο της αρτηριακής πίεσης στους 6 και 12 μήνες.
Από τους 302 τυχαιοποιημένους ασθενείς (διάμεση ηλικία, 60 έτη [ενδοτεταρτημοριακό εύρος, 55-65 έτη]· 182 άνδρες [60,3%]), 283 (93,7%) ολοκλήρωσαν τη μελέτη. Όλοι υποβλήθηκαν επιτυχώς στις κατανεμημένες διαδικασίες τους. Απουσία κολπικής μαρμαρυγής, πτερυγισμού, ή ταχυκαρδίας στους 12 μήνες παρατηρήθηκε σε 84 από τους 148 (56,5%) εκείνων που υποβλήθηκαν σε μόνη απομόνωση πνευμονικών φλεβών και σε 111 από τους 154 (72,1%) εκείνων που υποβλήθηκαν σε απομόνωση πνευμονικών φλεβών συν νεφρική απονεύρωση (λόγος κινδύνου, 0,57· ΔΕ 95%, 0,38 έως 0,85· P = ,006). Από τα 5 προκαθορισμένα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία, αναφέρονται 4 και 3 διέφεραν μεταξύ των ομάδων. Η μέση συστολική αρτηριακή πίεση από την αρχική τιμή έως τους 12 μήνες μειώθηκε από 151 mmHg σε 147 mmHg στην ομάδα μόνης απομόνωσης και από 150 mmHg σε 135 mmHg στην ομάδα νεφρικής απονεύρωσης (διαφορά μεταξύ ομάδων, -13 mmHg· ΔΕ 95%, -15 έως -11 mmHg· P < ,001). Επιπλοκές της διαδικασίας συνέβησαν σε 7 ασθενείς (4,7%) στην ομάδα μόνης απομόνωσης και σε 7 (4,5%) της ομάδας νεφρικής απονεύρωσης.
Μεταξύ ασθενών με παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή και υπέρταση, η νεφρική απονεύρωση που προστέθηκε στην κατάλυση με καθετήρα, σε σύγκριση με μόνη την κατάλυση με καθετήρα, αύξησε σημαντικά την πιθανότητα απουσίας κολπικής μαρμαρυγής στους 12 μήνες. Η έλλειψη μιας επίσημης διαδικασίας εικονικού ελέγχου νεφρικής απονεύρωσης θα πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την ερμηνεία των αποτελεσμάτων αυτής της μελέτης.
