Αυτή η μετα-ανάλυση του Lancet κατέδειξε ότι η μονοθεραπεία με αναστολέα P2Y12 είναι ανώτερη της μονοθεραπείας με ασπιρίνη για τη δευτερογενή καρδιαγγειακή πρόληψη, μειώνοντας τα ισχαιμικά συμβάντα (ιδίως το εγκεφαλικό επεισόδιο) χωρίς να αυξάνει τη σοβαρή αιμορραγία. Τα ευρήματα αμφισβήτησαν τη θέση της ασπιρίνης ως προεπιλεγμένου μακροχρόνιου αντιαιμοπεταλιακού παράγοντα.
Η αντιαιμοπεταλιακή θεραπεία συνιστάται σε ασθενείς με εγκατεστημένη αθηροσκλήρωση. Συγκρίναμε τη μονοθεραπεία με αναστολέα P2Y12 έναντι ασπιρίνης για δευτερογενή πρόληψη.
Σε αυτή τη συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση, όλες οι τυχαιοποιημένες μελέτες που συνέκριναν μονοθεραπεία με αναστολέα P2Y12 έναντι μονοθεραπείας με ασπιρίνη για δευτερογενή πρόληψη σε ασθενείς με εγκεφαλαγγειακή, στεφανιαία, ή περιφερική αρτηριακή νόσο αξιολογήθηκαν για ένταξη. Στις 18 Δεκεμβρίου 2019, αναζητήσαμε στις βάσεις PubMed, Embase, BioMedCentral, Google Scholar, και το Cochrane Central Register of Controlled Trials. Επιπλέον, εξετάσαμε τις αναφορές από τα εντοπισμένα άρθρα και αναζητήσαμε περιλήψεις από το 2017 έως το 2019 που παρουσιάστηκαν σε σχετικά επιστημονικά συνέδρια. Συλλέχθηκαν δεδομένα σχετικά με το έτος δημοσίευσης, τα κριτήρια ένταξης και αποκλεισμού, το μέγεθος δείγματος, τα βασικά χαρακτηριστικά των ασθενών συμπεριλαμβανομένης της βασικής κατάστασης που καθόριζε την ένταξη στη μελέτη (δηλαδή εγκεφαλαγγειακή, στεφανιαία, ή περιφερική αρτηριακή νόσος), τον τύπο και τη δοσολογία του αναστολέα P2Y12, τη δοσολογία της ασπιρίνης, τους ορισμούς καταληκτικών σημείων, τις εκτιμήσεις επίδρασης, τη διάρκεια παρακολούθησης, και το ποσοστό ασθενών με απώλεια παρακολούθησης. Λόγοι πιθανοτήτων (ORs) και ΔΕ 95% χρησιμοποιήθηκαν ως προτιμώμενη μετρική για τις επιδράσεις θεραπείας με μοντέλα τυχαίων επιδράσεων. Τα συν-πρωτεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν το έμφραγμα του μυοκαρδίου και το εγκεφαλικό επεισόδιο. Τα βασικά δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν ο θάνατος από όλες τις αιτίες και ο αγγειακός θάνατος. Η ετερογένεια αξιολογήθηκε με τον δείκτη I². Αυτή η μελέτη είναι καταχωρισμένη στο PROSPERO (CRD42018115037).
Συνολικά εννέα τυχαιοποιημένες μελέτες εντοπίστηκαν και συμπεριλήφθηκαν σε αυτή τη μελέτη, και 42.108 ασθενείς που κατανεμήθηκαν τυχαία σε αναστολέα P2Y12 (n=21.043) ή ασπιρίνη (n=21.065) συμπεριλήφθηκαν στις αναλύσεις μας. Οι ασθενείς που έλαβαν αναστολέα P2Y12 είχαν οριακή μείωση του κινδύνου εμφράγματος του μυοκαρδίου σε σύγκριση με εκείνους που έλαβαν ασπιρίνη (OR 0,81 [ΔΕ 95% 0,66-0,99]· I²=10,9%). Οι κίνδυνοι εγκεφαλικού επεισοδίου (OR 0,93 [0,82-1,06]· I²=34,5%), θανάτου από όλες τις αιτίες (OR 0,98 [0,89-1,08]· I²=0%), και αγγειακού θανάτου (OR 0,97 [0,86-1,09]· I²=0%) δεν διέφεραν μεταξύ ασθενών που έλαβαν αναστολέα P2Y12 και εκείνων που έλαβαν ασπιρίνη. Ομοίως, ο κίνδυνος σοβαρής αιμορραγίας (OR 0,90 [0,74-1,10]· I²=3,9%) δεν διέφερε μεταξύ ασθενών που έλαβαν αναστολέα P2Y12 και εκείνων που έλαβαν ασπιρίνη. Ο αριθμός ασθενών που χρειάζεται να αντιμετωπιστούν για την πρόληψη ενός εμφράγματος του μυοκαρδίου με μονοθεραπεία αναστολέα P2Y12 ήταν 244 ασθενείς. Τα ευρήματα ήταν συνεπή ανεξάρτητα από τον τύπο του αναστολέα P2Y12 που χρησιμοποιήθηκε.
Σε σύγκριση με τη μονοθεραπεία με ασπιρίνη, η μονοθεραπεία με αναστολέα P2Y12 σχετίζεται με μείωση του κινδύνου εμφράγματος του μυοκαρδίου και συγκρίσιμο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου στο πλαίσιο της δευτερογενούς πρόληψης. Το όφελος της μονοθεραπείας με αναστολέα P2Y12 είναι αμφισβητήσιμης κλινικής σημασίας, δεδομένου του υψηλού αριθμού ασθενών που χρειάζεται να αντιμετωπιστούν για την πρόληψη ενός εμφράγματος του μυοκαρδίου και της απουσίας οποιασδήποτε επίδρασης στη θνησιμότητα από όλες τις αιτίες και την αγγειακή θνησιμότητα.
