Η μελέτη RATE-AF έδειξε ότι η διγοξίνη δεν ήταν κατώτερη της βισοπρολόλης για τα αποτελέσματα ποιότητας ζωής σε ασθενείς με μόνιμη AF και συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας, με λιγότερα ανεπιθύμητα συμβάντα σχετιζόμενα με τη θεραπεία. Το πραγματιστικό αποτέλεσμα υποστήριξε τη διγοξίνη ως λογικό παράγοντα ελέγχου ρυθμού πρώτης γραμμής σε αυτόν τον πληθυσμό.
Να συγκριθεί η διγοξίνη χαμηλής δόσης με τη βισοπρολόλη (έναν β-αναστολέα). ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ, ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ: Τυχαιοποιημένη, ανοιχτής επισήμανσης, τυφλής αξιολόγησης καταληκτικού σημείου κλινική μελέτη που περιλάμβανε 160 ασθενείς ηλικίας 60 ετών ή μεγαλύτερους με μόνιμη κολπική μαρμαρυγή (οριζόμενη ως απουσία σχεδίου αποκατάστασης του φλεβοκομβικού ρυθμού) και δύσπνοια ταξινομημένη ως κατηγορία II ή υψηλότερη της New York Heart Association. Οι ασθενείς στρατολογήθηκαν από 3 νοσοκομεία και ιατρεία πρωτοβάθμιας φροντίδας στην Αγγλία από το 2016 έως το 2018· η τελευταία παρακολούθηση πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2019.
Διγοξίνη (n = 80· εύρος δόσης, 62,5-250 μg/ημέρα· μέση δόση, 161 μg/ημέρα) ή βισοπρολόλη (n = 80· εύρος δόσης, 1,25-15 mg/ημέρα· μέση δόση, 3,2 mg/ημέρα). ΚΥΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ: Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν η ποιότητα ζωής που αναφέρεται από τον ασθενή χρησιμοποιώντας τη συνοπτική βαθμολογία σωματικού συστατικού του ερωτηματολογίου υγείας SF-36 36 στοιχείων (SF-36 PCS) στους 6 μήνες (υψηλότερες βαθμολογίες είναι καλύτερες· εύρος, 0-100), με ελάχιστη κλινικά σημαντική διαφορά 0,5 ΤΑ. Υπήρχαν 17 δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία (συμπεριλαμβανομένου του καρδιακού ρυθμού ηρεμίας, της τροποποιημένης ταξινόμησης συμπτωμάτων της European Heart Rhythm Association [EHRA], και του επιπέδου N-τελικού προ-εγκεφαλικού νατριουρητικού πεπτιδίου [NT-proBNP]) στους 6 μήνες, 20 καταληκτικά σημεία στους 12 μήνες, και αναφορά ανεπιθύμητων συμβάντων (AE).
Μεταξύ 160 ασθενών (μέση ηλικία, 76 [ΤΑ, 8] έτη· 74 [46%] γυναίκες· μέσος αρχικός καρδιακός ρυθμός, 100/λεπτό [ΤΑ, 18/λεπτό]), 145 (91%) ολοκλήρωσαν τη μελέτη και 150 (94%) συμπεριλήφθηκαν στην ανάλυση για το πρωτεύον αποτέλεσμα. Δεν υπήρξε σημαντική διαφορά στο πρωτεύον αποτέλεσμα του κανονικοποιημένου SF-36 PCS στους 6 μήνες (μέσος όρος, 31,9 [ΤΑ, 11,7] για διγοξίνη έναντι 29,7 [11,4] για βισοπρολόλη· προσαρμοσμένη μέση διαφορά, 1,4 [ΔΕ 95%, -1,1 έως 3,8]· P = ,28). Από τα 17 δευτερεύοντα αποτελέσματα στους 6 μήνες, δεν υπήρξαν σημαντικές διαφορές μεταξύ ομάδων για 16 αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένου του καρδιακού ρυθμού ηρεμίας (μέσος όρος 76,9/λεπτό [ΤΑ, 12,1/λεπτό] με διγοξίνη έναντι μέσου όρου 74,8/λεπτό [ΤΑ, 11,6/λεπτό] με βισοπρολόλη· διαφορά, 1,5/λεπτό [ΔΕ 95%, -2,0 έως 5,1/λεπτό]· P = ,40). Η τροποποιημένη κατηγορία EHRA ήταν σημαντικά διαφορετική μεταξύ των ομάδων στους 6 μήνες· το 53% των ασθενών στην ομάδα διγοξίνης ανέφεραν βελτίωση κατά 2 κατηγορίες έναντι 9% των ασθενών στην ομάδα βισοπρολόλης (προσαρμοσμένος λόγος πιθανοτήτων, 10,3 [ΔΕ 95%, 4,0 έως 26,6]· P < ,001). Στους 12 μήνες, 8 από τα 20 αποτελέσματα ήταν σημαντικά διαφορετικά (όλα υπέρ της διγοξίνης), με διάμεσο επίπεδο NT-proBNP 960 pg/mL (ενδοτεταρτημοριακό εύρος, 626 έως 1.531 pg/mL) στην ομάδα διγοξίνης έναντι 1.250 pg/mL (ενδοτεταρτημοριακό εύρος, 847 έως 1.890 pg/mL) στην ομάδα βισοπρολόλης (λόγος γεωμετρικών μέσων, 0,77 [ΔΕ 95%, 0,64 έως 0,92]· P = ,005). Τα ανεπιθύμητα συμβάντα ήταν λιγότερο συχνά με διγοξίνη· 20 ασθενείς (25%) στην ομάδα διγοξίνης είχαν τουλάχιστον 1 AE έναντι 51 ασθενών (64%) στην ομάδα βισοπρολόλης (P < ,001). Υπήρξαν 29 AE σχετιζόμενα με τη θεραπεία και 16 σοβαρά AE στην ομάδα διγοξίνης έναντι 142 και 37, αντίστοιχα, στην ομάδα βισοπρολόλης.
Μεταξύ ασθενών με μόνιμη κολπική μαρμαρυγή και συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας που έλαβαν θεραπεία με χαμηλή δόση διγοξίνης ή βισοπρολόλης, δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά στην ποιότητα ζωής στους 6 μήνες. Αυτά τα ευρήματα υποστηρίζουν τη δυνατότητα βάσης των θεραπευτικών αποφάσεων σε άλλα καταληκτικά σημεία.
