Η μελέτη SOLOIST-WHF απέδειξε ότι η σοταγλιφλοζίνη, που ξεκίνησε πριν ή λίγο μετά το εξιτήριο λόγω επιδείνωσης της καρδιακής ανεπάρκειας, μείωσε σημαντικά τον καρδιαγγειακό θάνατο και τα συμβάντα καρδιακής ανεπάρκειας σε ασθενείς με διαβήτη. Η μελέτη παρείχε τα πρώτα στοιχεία για την έναρξη θεραπείας με αναστολέα SGLT κατά τη διάρκεια νοσηλείας για οξεία καρδιακή ανεπάρκεια.
Οι αναστολείς του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2) μειώνουν τον κίνδυνο νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας ή θανάτου από καρδιαγγειακά αίτια μεταξύ ασθενών με σταθερή καρδιακή ανεπάρκεια. Ωστόσο, η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα των αναστολέων SGLT2 όταν ξεκινούν σύντομα μετά από επεισόδιο απορρυθμισμένης καρδιακής ανεπάρκειας είναι άγνωστες.
Διεξαγάγαμε μια πολυκεντρική, διπλά τυφλή μελέτη στην οποία ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 που είχαν νοσηλευτεί πρόσφατα λόγω επιδείνωσης της καρδιακής ανεπάρκειας κατανεμήθηκαν τυχαία να λάβουν σοταγλιφλοζίνη ή εικονικό φάρμακο. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν ο συνολικός αριθμός θανάτων από καρδιαγγειακά αίτια και νοσηλειών και επειγουσών επισκέψεων λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (πρώτα και επακόλουθα συμβάντα). Η μελέτη ολοκληρώθηκε πρόωρα λόγω απώλειας χρηματοδότησης από τον χορηγό.
Συνολικά 1.222 ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν (608 στην ομάδα σοταγλιφλοζίνης και 614 στην ομάδα εικονικού φαρμάκου) και παρακολουθήθηκαν για διάμεση περίοδο 9,0 μηνών· η πρώτη δόση σοταγλιφλοζίνης ή εικονικού φαρμάκου χορηγήθηκε πριν από το εξιτήριο στο 48,8% και σε διάμεσο 2 ημέρες μετά το εξιτήριο στο 51,2%. Μεταξύ αυτών των ασθενών, εμφανίστηκαν 600 συμβάντα πρωτεύοντος καταληκτικού σημείου (245 στην ομάδα σοταγλιφλοζίνης και 355 στην ομάδα εικονικού φαρμάκου). Το ποσοστό (ο αριθμός συμβάντων ανά 100 ασθενοέτη) των συμβάντων του πρωτεύοντος καταληκτικού σημείου ήταν χαμηλότερο στην ομάδα σοταγλιφλοζίνης από ό,τι στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (51,0 έναντι 76,3· λόγος κινδύνου, 0,67· διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ] 95%, 0,52 έως 0,85· P<0,001). Το ποσοστό θανάτου από καρδιαγγειακά αίτια ήταν 10,6 στην ομάδα σοταγλιφλοζίνης και 12,5 στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (λόγος κινδύνου, 0,84· ΔΕ 95%, 0,58 έως 1,22)· το ποσοστό θανάτου από οποιαδήποτε αιτία ήταν 13,5 στην ομάδα σοταγλιφλοζίνης και 16,3 στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (λόγος κινδύνου, 0,82· ΔΕ 95%, 0,59 έως 1,14). Η διάρροια ήταν πιο συχνή με σοταγλιφλοζίνη από ό,τι με εικονικό φάρμακο (6,1% έναντι 3,4%), όπως και η σοβαρή υπογλυκαιμία (1,5% έναντι 0,3%). Το ποσοστό ασθενών με υπόταση ήταν παρόμοιο στην ομάδα σοταγλιφλοζίνης και στην ομάδα εικονικού φαρμάκου (6,0% και 4,6%, αντίστοιχα), όπως και το ποσοστό με οξεία νεφρική βλάβη (4,1% και 4,4%, αντίστοιχα). Τα οφέλη της σοταγλιφλοζίνης ήταν συνεπή στις προκαθορισμένες υποομάδες ασθενών που στρωματοποιήθηκαν σύμφωνα με τον χρόνο της πρώτης δόσης.
Σε ασθενείς με διαβήτη και πρόσφατη επιδείνωση καρδιακής ανεπάρκειας, η θεραπεία με σοταγλιφλοζίνη, που ξεκίνησε πριν ή λίγο μετά το εξιτήριο, οδήγησε σε σημαντικά χαμηλότερο συνολικό αριθμό θανάτων από καρδιαγγειακά αίτια και νοσηλειών και επειγουσών επισκέψεων λόγω καρδιακής ανεπάρκειας σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. (Χρηματοδοτήθηκε από τις Sanofi και Lexicon Pharmaceuticals· αριθμός ClinicalTrials.gov της SOLOIST-WHF, NCT03521934.)
